tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

50 Jaar: cadeaux – kado’s – cadeaus

with 7 comments

Het zal misschien een beetje irreëel overkomen, maar vandaag is mijn vader precies 50 jaar dood. Ja, 50 jaar. Hij stierf in 1963, een week na de moord op president Kennedy. Ik herinner me die moord, misschien vooral omdat het zo vaak is uitgezonden op televisie. Het overlijden van mijn vader herinner ik me nog goed omdat ik fragmenten uit die tijd keer op keer heb herbeleefd. Mijn vader ging drie weken voor ik acht werd dood. Mijn moeder gaf me “zijn laatste verjaardagscadeau”, een nieuwe kerststal. Ik geloofde er niks van. Ik dacht dat ze hem zelf gekocht had en net deed of mijn vader hem speciaal voor mij had gekocht. Hij bemoeide zich volgens mij nooit met cadeaus (ik wou “cadeaux” schrijven, zoals vroeger!) voor de kinderen. Ik heb niet tegen mijn moeder gezegd dat ik het niet geloofde. Ik vond het een mooie kerststal, en daaruit blijkt maar weer eens dat ik geen smaak had. Het waren beeldjes van plastic. Ze bestonden uit twee helften uit een mal die op elkaar waren gelijmd. Ik vond ze mooi omdat ze echt leken en in kleur waren. Onze oude kerststal was van gips of kalksteen of iets dergelijks. Ze waren egaal ivoorkleurig, en er brak soms een beeld. Dat gebruikten we dan als stoepkrijt. Pas toen-ie weg was realiseerde ik me dat ik de oude stal mooier vond dan de nieuwe. Het was een soort halve koepel waar de gestileerde beeldjes in werden gezet, een geabstraheerde stal, zeg maar. De nieuwe stal was van hout, zoals een echte stal, en er waren heel veel beeldjes bij waarmee je fijn kon spelen zonder dat je bang hoefde te zijn dat ze braken: kindje Jezus kon je in een los kribje leggen en zat er niet aan vast, je had Maria, Jozef, een engel die alleen kon hangen, drie koningen, een ezel en een os, herders en een hoop schaapjes.
Ik heb er dit gedicht over geschreven. Het staat in Mijn botjes zijn bekleed met deftig vel uit 1990 en nu staat het in Hou van mij. Er is wel een verschil tussen de versie uit 1990 en die uit 2009. In die van 1990 staat: “kado”. Zo schreef je dat toen.

December

Papa was dood maar ik werd acht. Wij vierden
het niet al te blij. Mama gaf zijn laatste
cadeau aan mij: een mooie nieuwe kerststal

met veel kleurig spul, naad opzij, herders
en schaapjes er bij – met die paar oude stomme
bleekgele beeldjes, honderd keer gebroken

en gelijmd, hoekjes voorgoed eraf, kon ik
geen toneel spelen – maar plastic gaat vervelen
en krijgt geen rimpels van de tijd. Ik wist

nog niet dat alleen wat breekbaar is kan slijten.
De oude stal is kwijt. Regen wiste van de stoep
wat scherf voor scherf is opgekrijt.

Written by Ted

29 november 2013 bij 07:40

Geplaatst in Diversen

7 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. mooi verhaal, gemaakt van levensmateriaal, lieve Ted (aannemer-met-woorden).. Een halve eeuw, lieve hemel. Daar zie je maar weer dat woorden (hoe je ze ook spelt) houdbaarder zijn dan stenen, of mensen..

    Rolf Erdorf

    29 november 2013 at 08:48

  2. Ja. Hoe je ze ook spelt, het blijven dezelfde woorden.

    Ted

    29 november 2013 at 09:03

  3. Wat een prachtig gedicht. En wat een vreemde dag moet dit zijn – 50 jaar! 50 jaar geen vader meer. Zo ver weg in de tijd. Bedankt voor het gedicht. Mooi begin van de dag.

    boterletters

    29 november 2013 at 09:09

  4. Zeg dat alsjeblieft niet, dat je geen smaak had. Je was jong en plastic was het materiaal van de toekomst. En waren wij niet allen daarnaar op weg? Mijn broer had indiaantjes van plastic, ook uit een mal en ook twee helften – net niet helemaal goed – op elkaar. Prachtig vond hij het. Ik vind het mooi en vertederend dat ouders, je vader (!) zoiets cadeau deden. En 50 jaar, een halve eeuw, wat een lange tijd om dood te zijn. Gedenk deze dag je vader waardig. Leuk om over de engel te filosoferen: een engel die alleen kon hángen, of: een engel die alléén kon hangen…….

    Corline

    29 november 2013 at 17:45

  5. Ik heb heel veel gespeeld met die kerststal!

    Ted

    29 november 2013 at 18:57

  6. Een halve eeuw…ik vind bijna 25 jaar zonder vader al zo lang. En toch blijf ik volhouden dat iemand pas echt dood is, wanneer er niet meer over hem of haar gesproken wordt.

    Tiny

    5 december 2013 at 01:32

  7. Dat heb je, als het goed is, nog heeeeeeel lang zelf in de hand.

    Ted

    5 december 2013 at 01:38


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: