tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Voice of Holland

with 10 comments

Er klópt iets niet in de wereld waarin wij leven. Wie naar Voice of Holland Kids kijkt & luistert ziet & hoort dat kinderen van nu zó vlekkeloos kunnen performen en zingen, dat het geen bijzondere vaardigheid meer lijkt. Kinderen zongen vroeger bijna altijd met een kinderstem en niet zelden behoorlijk vals of met een gebrekkige controle over hun ademhaling; in Voice of Holland zingen kinderen, niet één uitgezonderd, zo professioneel, dat het ongeloofwaardig is. Je ziet ook aan de gespeelde manier waarop de juryleden reageren op alweer het volgende wonderkind dat er iets niet écht is, dat er iets niet klopt. Ik heb gehoord dat er apparatuur is die onzuiverheden uit stemmen wegfiltert, zoals je met Photoshop moedervlekjes en pukkels en desgewenst een heel been van een model weg kunt halen. Is dat wat er aan de hand is? Willen John de Mol en Joop van den Ende en Reinout Oerlemans en al die andere televisieproducenten, in navolging van wat er is gebeurd met het (zelf)beeld van vrouwen, zoals op dit filmpje te zien is, nou écht dat óók kinderen een vals beeld van zichzelf krijgen?

Marco Borsato (de uitzendingen van de Voice zijn opgenomen vóór hij zijn tia kreeg) moest uit vijf kinderen twee finalekandidaten kiezen. Ik kon zelf niet kiezen, want ze klonken allemaal prachtig. Marco Borsato koos de enige jongen en het meisje met het meeste sex appeal. De niet gekozen kinderen barstten niet in snikken uit en ze gingen niet stampvoetend van het toneel, zoals normale kinderen doen, maar gedroegen zich sportief en beheerst – kortom: perfect.

Die perfectie is maar schijn, want de televisie zoals wij die nu kennen wil dat kinderen opgroeien tot consumenten. Tot mensen die op tv zien hoe ze moeten zijn en hoe ze dat zouden kunnen worden als ze nou maar de producten kopen waarvoor reclame wordt gemaakt. Tot mensen die niet kunnen lezen, niet goed kunnen studeren, niet opgevoed worden om eigen keuzes te maken, opdat ze gedwongen zijn om op tv zien wat ze in hemelsnaam moeten doen om te worden en te krijgen wat ze dáár zien. Heb ik gelijk of overdrijf ik? Als we ons beperken tot de drie tv-producenten die ik noemde, hoeveel programma’s maken zij dan waarin kinderen worden aangespoord om te lezen, om op te groeien tot zelfdenkende volwassenen? Nou?

Written by Ted

13 februari 2014 bij 08:15

Geplaatst in Diversen

10 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hoi Ted,

    zelf vind ik die talentenjachten niets meer aan, juist omdat iedereen zo goed zingt. Vroeger kon je lachen – ik geef toe: leedvermaak – als er weer een malloot uit een klompendorp dan weer eens een akkoordje te hoog en dan opeens weer twee akkoorden te laag zong. Nu kan iedereen het op hoog niveau en dat komt ten eerste door de voorselectie die de televisie maakt en ten tweede door de op kinderen gerichte opleidingen in zang en dans. Hier in Purmerend is het NKT (Nederlands Kinder Theater) al 15 jaar een drukbezochte opleiding. Kinderen krijgen in hun vrije tijd zang- en dansles en leren acteren. Als je daar op je achtste binnenstapt struikel je op je twaalfde echt niet meer over je woorden, laat staan over je eigen benen. En ja, dat komt op ouderen wat onnatuurlijk over. Zoals jij het stelt: het klopt niet. Maar neem van mij aan: er is hard voor gewerkt.

    Peter Smit

    13 februari 2014 at 08:49

  2. Ik geloof wel dat het gaat om kinderen met speciale talenten. Maar dan nog vind ik de professionaliteit waarmee ze met winnen en verliezen omgaan on-des-kinds. – Ik zie dat het punt dat ik werkelijk wilde maken niet goed over is gekomen. Daar ga ik dan nog eens op oefenen.

    Ted

    13 februari 2014 at 09:30

  3. Vanmorgen op school trof ik een huppeltje van 4. Zij vertelde me blij nieuws. Ze ging mee doen aan een wedstrijd. Verder vaagde ze wat, maar de feestelijkheid verdween niet van haar gezicht.
    “Wat voor wedstrijd”, vroeg ik prozaïsch.
    Ze keek er van op. “Dat weet ik niet”, zei ze en glom gewoon door.

    Co

    13 februari 2014 at 12:26

  4. Dag Ted, bij het lezen van jouw verhaal moest ik aan die tijden denken waarin in circussen en door straatartiesten opgetreden werd met aapjes die als ‘echte mensen’ verkleed werden met jurkjes en kostuumpjes aan en daarmee heel veel succes boekten. Gelukkig wordt daar nu over het algemeen heel anders over gedacht. Maar tot op heden is o.a. Stichting Aap daar nog steeds de slachtoffers van aan het opvangen.
    Maar ook ons streven naar perfectie speelt hier natuurlijk in mee. ‘Perfectie’ is synoniem aan ‘geluk’ geworden. Ons leven moet perfect zijn en daarmee ons uiterlijk (botox om jong te blijven, beugels om alle tandjes streng in het gelid te krijgen, etc, etc) Pas als alles perfect is zullen wij gelukkig zijn… En dus worden we nooit gelukkig, want de wereld is nu eenmaal verre van perfect!
    Misschien speelt daarin mee dat wij geen hakkelende, verlegen, vals zingende kinderen meer willen hebben maar perfecte kleine grote-mensjes. Daar kun je mee voor de dag komen! 😦

    Therry

    13 februari 2014 at 13:07

    • Misschien overdrijf je een beetje, maar je hebt wel gelijk. 🙂

      Romaris

      13 februari 2014 at 20:25

  5. Ik vind er niets onnatuurlijks aan als kinderen niet stampvoetend of jankend van het toneel verdwijnen als ze een wedstrijd hebben verloren. Heb ik zelf vroeger ook nooit gedaan. It’s all in the game en als kinderen groot genoeg zijn om aan een wedstrijd mee te doen, hoort daar naar mijn idee bij dat ze hun verlies nemen, of in ieder geval en public doen alsof.

    Ankie Vingerling

    13 februari 2014 at 21:04

  6. Het is zonneklaar dat kinderen – de kandidaten bij de volwassen versie van VOH trouwens ook – worden geïnstrueerd hoe ze zich moeten gedragen als ze horen dat ze gewonnen of verloren hebben.

    Ted

    13 februari 2014 at 22:33

  7. Wat goed dat kinderen tegen hun verlies kunnen. (al huilen ze wel even in veilige armen) En dat is ook logisch want ze hebben toch niet verloren (!) als ze zo mooi gezongen hebben. Ze zijn een beetje geïnstrueerd misschien en daar is niets mis mee.

    karincreatief

    14 februari 2014 at 09:43

  8. Maar, maar… Kinderen kunnen net zo min tegen hun verlies als volwassenen. De vraag is of kinderen op kinderleeftijd zich al als volwassenen moeten beheersen als ze verliezen.

    Ted

    14 februari 2014 at 10:58

  9. Volgens een muziekkenner (met eigen muziekstudio) is inderdaad regelmatig met een bepaald effect de stem niet-vals gemaakt, ‘rechtgetrokken’. Als je het eenmaal weet/hebt gehoord, hoor je het vaker, het geeft net een bepaalde klank aan de stem.
    Uiteraard zullen de kinderen ook echt wel goed kunnen zingen, maar helemaal zuivere koffie is het niet.

    marijkeklompmaker

    14 februari 2014 at 19:48


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: