tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De Elite

with one comment

Ik weet niet of ik het erover moet hebben of dat ik het moet laten rusten. – Het is duidelijk dat ik er tóch iets over zeg. Al zeker vijfentwintig jaar ben ik een fan van Theo Nijland, een zanger, kleinkunstenaar, musicus, componist, wondermens. Wie naar de uitreiking is geweest van de Theo Thijssenprijs aan mij in 2009 kent hem, want hij trad in dat kader op in het Letterkundig Museum.

Toen ik hoorde dat hij met een viertal jonge talenten een nieuw theaterprogramma is begonnen, wilde ik er onmiddellijk naartoe. En toen ik op de site De Elite dit nummer beluisterde wilde ik helemáál, want in mijn oren is het misschien wel het mooiste lied van de eeuw. Het past bij me, qua muzikaliteit, qua tekstbehandeling, qua vertolking, qua intentie, qua innovatie.

Afgelopen vrijdag ging ik naar de premiere in De Kleine Komedie in Amsterdam. Ik had kaartjes voor plaatsen vooraan gekocht, maar kwam er al gauw achter dat ik daar niet goed zat. Theo verdween volledig achter zijn vleugel, en überhaupt kon ik van de vijf mensen op het toneel er steeds maar drie zien, omdat het gezelschap zichzelf op een kluitje had neergezet, zodat er altijd wel iemand achter iemand anders verdween.

Laat ik er maar niet omheen draaien: ik vond de voorstelling echt niet goed, en tóch had ik totaal geen spijt dat ik ben gegaan. Het was amusant om te zien hoe vijf onmiskenbare talenten lieten zien wat ze níét kunnen: níét acteren en níét samenwerken. Maar ook wat ze wél kunnen: samen muziek maken en hun best doen om mee te werken aan een programma waarin het niemand gegund is op zijn plaats te zijn.

Voor mij was Maartje Teussink een ontdekking. Ik kende haar niet, maar ze is waanzinnig goed. Ze bespeelt instrumenten die je mannelijk zou kunnen noemen, zoals de bas, en zingt daar zuiver bij – soms een stuk hoger dan waar je haar voor aanziet. Maar in de voorstelling kwam ze niet tot haar recht. Ze zong mooie Engelse liedjes mooi, maar omdat niemand de moeite had genomen om ze in het Nederlands te vertalen en zij niet de moeite had genomen om ze te zingen in de taal van de andere mensen op het toneel, zong ze ze als een desolaat soort vreemde eend in de bijt.

Over Daniël Arends, Peter van Rooijen en Daniël Samkalden heb ik niet zo veel te melden. Je zag bij ieder van hen een spoor van virtuositeit, maar de voorstelling was kennelijk niet bedoeld om ze te laten excelleren.

Ondanks dat zou ik iedereen willen oproepen om naar de voorstelling te gaan. Een aantal liedjes is gewoon te goed om te missen. Het is ook erg, denk ik, om geen kennis te maken met vijf artiesten die het helemaal gaan maken, maar pas ná deze voorstelling.

Written by Ted

2 april 2014 bij 00:03

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Dit is op Denis blogt! herblogd.

    Denis Stirler

    2 april 2014 at 05:48


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: