tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De Pen & de Ironie

leave a comment »

fortuinGerrit Komrij vond de Nederlandse kinderboekenschrijvers de ergste soort mensen omdat ze elkaar bij de voornaam noemen. In een interview uit 2007 schreef hij: ‘De wereld van de nog levende kinderdichters is, heb ik achteraf moeten constateren, voor een deel een wereld die te vies is om aan te raken. Zelfpromotie, onderlinge bewieroking, territoriumdrift en zelfoverschatting woeden daar nog een graadje erger dan in de grotemensendichterwereld. Het is daar geen wereldje, het is een achtertuintje, een klein strafkampje waar neuroten, hysterische groupies, feitenverdraaiers, onnozelen en verpletterende burgermannetjes de scepter zwaaien. Ze zijn zich gaan verbeelden dat de kinderpoëzie hun persoonlijke koninkrijk is en dat je hun toestemming nodig hebt om het te betreden.’

Het ging over mij en ik vond het geen straf dat Komrij zo virtuoos over me schreef.

Met die passage in het achterhoofd moet Arjen Fortuin (foto) van NRC Handelsblad gedacht hebben: ik kan óók mooi schrijven! In zijn column van gisteren – die voortborduurt op die van Aaf Brandt Corstius in De Volkskrant, waarin ze schreef dat er geen fatsoenlijke kinderboeken meer worden geschreven – noemt hij ons kinderboekenmuizen in het land der lange tenen. Kinderboekenschrijvers hebben geen gevoel voor ironie, is zijn conclusie.
Fortuin: ‘In haar spoor wond een reeks auteurs zich diep ernstig op over het plagerijtje op: “Wie werkelijk met een dosis objectiviteit naar de kinderboeken van toen en nu kijkt, kan niet anders dan concluderen dat de kinderboeken van nu beter zijn dan die van toen”.’

Er staat niet bij van wie die uitspraak is, waarmee Fortuin verongelijktheid wil suggereren, maar ik weet het wel: ik schreef het een paar dagen geleden op mijn weblog. Niet omdat omdat ik me diep ernstig opwond over een plagerijtje, maar om te nuanceren: kinderboeken van nu zijn beter dan die van vroeger omdat er (betere) redacteurs aan werken.

Dat paste niet in de redenering van Fortuin en daarom liet hij het weg. Net als mijn naam. Dat deed Komrij overigens ook in de passage hierboven. Komrij had een appeltje met mij te schillen omdat ik geageerd had tegen de overname van gedichten in een bloemlezing die al was gepubliceerd vóór er toestemming voor was gevraagd. Ik had en kreeg daarin gelijk, en toen stond Komrij geen ander middel ter beschikking dan publieke minachting, de Pen & de Ironie.

Written by Ted

7 juni 2014 bij 08:11

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: