tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Een ander geluid over de griffeluitreiking

leave a comment »

mathildesteinEr werd vorige week hier en daar gemopperd op de manier waarop de Griffels en Penselen werden uitgereikt, maar er gingen ook meteen stemmen op van mensen die blij waren. Vlag & Wimpel-winnaars Marco Kunst stuiterde en Mathilde Stein ervoer bij zichzelf “een wolkje van Echt Heel Blij”. Met Mathildes toestemming laat ik hier zien wat ze me gisteren schreef, omdat een geluid als het hare verfrissend werkt:

‘Heb de afgelopen tweeënhalf jaar in een soort kinderbubbel gezeten, met almaar zorgen voor de (leuke) minimensjes. Woonden we eindelijk even in Nederland, heb ik nog niemand gezien en gesproken! Geen Middag van het Kinderboek (waar ik al naar verlangde toen we nog in de UK woonden, want potjandorie, mooi programma maken jullie daar toch altijd van), geen borrels, en vooral ook niet lekker samen om de tafel zitten met fijne illustratoren om mooie plannetjes te bedenken.
Gewoon almaar luiers, hapjes, speeltuintjes… Ja, is ook een keus, tuurlijk, mijn eigen schuld dat ik deze jaren zo belangrijk vind voor de kindjes, maar toch, het valt me nog elke dag rauw op mijn dak hoe giga veel werk het is. Geen back up want nieuwe stad, familie te ver of weg, enfin, eindstreep tropenjaren nu dan toch in zicht, kleinste kind oud genoeg voor oppas &  gastouder, ik he-le-maal blij bij het idee om weer twee dagen per week andere dingen te kunnen gaan doen en van Nederland te gaan genieten – en hop, horen we vorige week dat m’n man weer wordt overgeplaatst. Niks met wapperende haren op de fiets zonder (nogmaals, echt leuke, dat is het niet) peuters in kinderstoeltjes – dozen pakken, verhuizing plannen, o.k., het houdt me van de straat, toch niets anders te doen ;-).
CPNB-borrel was dus voor mij de laatste gelegenheid toch nog een paar collega’s even live te spreken. Voor het eerst de baby hele middag bij de oppas, laatste ronde, laatste kans op een ‘freedom!’- moment voor we weer in de verhuiswagen zitten.
En jemig, Ted, het was zo fijn. Vlak voor ik de deur uitging nog op het nippertje de luiers, huggies en playmobilpoppetjes uit m’n handtas gevist, bijna op één schoen naar buiten want de andere bleek bij het oud papier te liggen, zowaar gelukt om vrijwel pindaas- ,snot- en spuugvlekvrij in de trein de stappen.  Oef! En dan kom  je bij Amsterdam het station uit… Ik was het gewoon even vergeten, begrijp je? Hoe fantastisch mooi de stad is, met die gevels en dat water en die waanzinnig grote schepen gewoon midden in de stad. Hoe het voelt om gewoon even met de zon op je hoofd door de straten te lopen zonder constant op te hoeven letten. Wat een geweldige dingen er overal te zien zijn – al die aankondigingen, Calder in het Rijks, deel Guggenheim in Amstelveen, fijne bands overal…. Hoe fijn het is om volwassenen te spreken, en dan wel over andere dingen dan slaapjes en tandjes en weet ik veel.  Echt, klinkt bizar natuurlijk, maar ik schoot helemaal vol toen ik op het stationsplein stond. Zo genoten van alleen al het naar Roest lopen – mijn dag was al goed.
Had bij de bekroningen helemaal nergens op gerekend. Eerst was ik vergeten dat ik zelf een boek in de race kon hebben, bedacht met mijn huidige trage hoofd pas in de trein dat Pernilla wel degelijk vorig jaar is uitgekomen en niet al het jaar daarvoor, maar dat boek is toen zo vreselijk in een gat gevallen: midden in de zomer  uitgebracht, nul krantenrecensies, nul aanwezigheid in de boekhandels, nul verkoop… Met zeer veel liefde en plezier gemaakt, maar floep, in het zwarte gat verdwenen.  Dus had sowieso nooit gedacht dat het bij de Griffeljury beland zou zijn. Bovendien had ik het nieuwe systeem niet meegekregen, dus toen ik eindelijk bedacht dat Pernilla in theorie toch mee had kunnen dingen, dacht ik ook meteen te weten dat alle bekroningen al lang bekend waren gemaakt bij de uitgeverijen en de winnaars zelf.
Ik wil maar zeggen:  ik was daar zo helemaal niet voor de prijzen, zat er echt alleen maar voor de mensen, en die ‘boink’ tijdens het programma, dat was ik dus. Letterlijk van mijn stoel gevallen van verbazing, met dank aan het nieuwe systeem!
Geen alcohol (nog voor de borrel weer hollenhollenhollen ivm kabouterbedtijd), toch wapperend naar huis. En blij dus – maar ik hoop dat je begrijpt dat dat dus niets te maken had met een gebrek aan empathie voor de niet-prijswinnaars, en alles met de omstandigheden.’

Written by Ted

4 juli 2014 bij 07:21

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: