tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Abdelkader Benali: Waar is het engagement?

with 21 comments

abdelkaderAbdelkader Benali schrijft op zijn facebookpagina: ‘Nederlandse auteurs hebben zich en masse uit wat voor engagement ook teruggetrokken. Over Gaza, Oekraïne en migratie volledig radiostilte. De tijd van Ter Braak en Du Perron is voorbij.’

Waar ligt dat aan? Ongetwijfeld hebben de media ermee te maken. In de tijd van Ter Braak en Du Perron had je een paar kranten en tijdschriften en die hadden een redelijk bereik; bovendien stelde je – al of niet terecht – iets vóór als je in de krant je mening verkondigde. Tegenwoordig kan iedereen overal zijn mening kwijt, en veel sneller ook: je zet je gedachten op Twitter en Facebook, en een kenmerk daarvan is dat het geen lange stukken mogen zijn, want die gaat niemand lezen. Puntig commentaar zie je alom op Twitter en op Facebook moet het vooral gezellig en liefst ook grappig zijn (likes!), al zie je tegenwoordig behalve wat iemand gegeten & gescheten heeft óók steeds vaker persoonlijke berichten over leed en kwaal.  De mening van de buurman staat gebroederlijk naast de mening van de burgemeester, en allebei die meningen zijn stukken sneller gespuid dan als ze, liefst actueel, in de krant moeten worden afgedrukt. Kranten, op hun beurt, zijn amper geïnteresseerd in de mening van schrijvers en lezers slaan niet zelden de commentaren van schrijvers over. – Zelf, overigens, vind ik Bas Heijne in de NRC behoorlijk geëngageerd en zelden te betrappen op een onzinnig betoog, maar ja, hij wordt ervoor betaald en dan mag je ook iets verwachten. Ook Youp van ’t Hek mag in diezelfde krant zijn mening geven en hij is behalve schrijver óók cabaretier, dus dat moet wel likes opleveren. Van ’t Hek liet zien hoe geëngageerd hij is door in een column te schrijven over de coming out van een Australische zwemmer: ‘Vorige week meldde hetzelfde showbizzspul nog dat ze het van de zwemmer Ian Thorpe zo moedig vonden dat hij eindelijk heeft bekend dat hij de rugslag toch het lekkerste vindt.’

De meeste schrijvers worden niet betaald om hun mening ten beste te geven, en zij die geëngageerd zouden kunnen zijn onderscheiden zich in hun berichten nauwelijks van die van niet-schrijvers. Abdelkader Benali zelf is daarvan een goed voorbeeld. Hij verkondigt zijn mening op Facebook in korte stukjes waaruit zijn standpunt duidelijk wordt, waarbij het hem er vooral om lijkt te gaan om te laten zien aan welke kant hij staat en niet zo zeer om een analyse of onderbouwing. In zijn publieke klacht lijkt hij engagement met name van toepassing te vinden op de strijd tussen groepen mensen die een andere huidskleur hebben of een ander geloof aanhangen of uit een andere cultuur afkomstig zijn; ik zie in zijn betoog niet 1-2-3 dat hij het opneemt voor schrijvers met sociaal en maatschappelijk engagement, zoals A.H.J. Dautzenberg, die zijn nek gevaarlijk ver uitstak voor het recht van pedo’s op een plaats in de samenleving, of Arthur Japin, die demonstratief mee naar Moskou wilde om Poetin te irriteren met zijn homoseksuele aanwezigheid. – Nou ja, ieder heeft zo zijn eigen prioriteiten in engagement en dat is ook helemaal niet verkeerd.

De vraag is wel wat het toevoegt als schrijvers in het huidige tijdbestek een geëngageerde mening geven. Omdat alles kort en bondig moet (van Facebook en Twitter) onderscheiden ze zich misschien wel onvoldoende als denker en stilist om het etaleren van zo’n mening omwille van hun schrijverschap alléén te rechtvaardigen.

Written by Ted

21 juli 2014 bij 07:25

Geplaatst in Diversen

21 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Beste Ted,
    Blij met je reactie. Het is precies zoals ik het voel. Wat kan ik (als persoon en/of schrijver) toevoegen aan alle heftige woorden, aan alle opgewonden en soms opgefokte kreten en meningen? Wat voor meerwaarde heeft een reactie van mij? Ik kan niet kiezen tussen partijen want die bestaan uit individuen en dat zijn mensen – volwassenen en kinderen die elkaar gekust en gevoed hebben, hebben helpen aankleden, elkaar vasthielden. Ik kan alleen maar oordelen over (politiek) machtspel, manipulatie, leugens, misleiding, geweld, perversie, vernietiging, moord. Ik zou op FB kunnen zetten dat ik veel van wat er op deze wereld gebeurt onnoemelijk verkeerd vind, en een groot deel van de mensheid misleid, ziek en peilloos diep treurig. Wat kan ik doen? Ik hoop dat ik een zaadje van vrede en respect en liefde zaai, hier en daar, door mijn werk met kinderen, een liefkozing, het geschenk van taal, een bewustwording, een compliment, het helpen zoeken naar alternatief of oplossing, of naar acceptatie. Hoe meer de wereld in brand staat, hoe minder ik te zeggen heb, en hoe meer te doen. Ik kies partij voor alle gezichten waarop zich wanhoop aftekent.

    selmanoort

    21 juli 2014 at 09:11

    • Het zijn uiteindelijk de kunstewnaars, en dit is van alle tijden, die het doen. Op mijn FB kwam een tekening voorbij, en een fabelen muziek. dit is nog maar het begin Ted.Ook het schrijven komt nog wel.Petje af vooor onze Minister . President, dit keer wel. ank voor je stukje Selma. Ik wil voorlopig zwijgen.

      Lijtje van Straaten

      21 juli 2014 at 12:40

    • Mooi betoog, Selma!
      En dank je wel, Lijtje!

      Ted

      21 juli 2014 at 16:31

  2. wat een moeilijke laatste zin. ik vond die rugslagopmerking van dhr hek wel leuk. toevallig kende ik dautzenberg. al name-droppend moet Benali daar ff van afblijven.

    hijlner

    23 juli 2014 at 04:31

  3. Beste Ted van Lieshout,

    Net op het moment dat ik dacht “waarom zijn de kinderboekenschrijvers zo stil?” kwam ik uw stuk tegen. Op twitter las ik net dat IDF een speeltuin heeft gebombardeerd en 8 kinderen zijn omgekomen, omdat ze daar speelden. Ik ga niet in discussie over de aard van het conflict, enige wat ik zie is dat kinderen omkomen. En dat wij met zijn allen toekijken en zwijgen. Is er echt niets aan te doen? Kinderboekenschrijvers hoeven niet [perse op twitter en facebook hun mening te delen, maar is er echt niet iets anders wat jullie/wij kunnen doen? Ik geloof in de onschuld van kinderen en kinderboekenschrijvers zijn bij uitstek de mensen die deze onschuld herkennen en delen. Er is ook betrokkenheid te tonen buiten facebook en twitter om en dat mis ik bij u en uw collega’s: waarom?

    Weet u wat ik graag zou willen doen? Een lege kinderbed plaatsen tegenover de Israëlische ambassade in Den Haag of elders, misschien in een bibiliotheek of gewoon op straat. En uw boeken voorlezen. Of de boeken van andere kinderschrijvers… en anderen mensen oproepen om ook te komen voorlezen.

    Een paar dagen geleden las ik een interview met Marina Abramoviç. Ik quote een stuk uit het interview met haar :

    ‘Art reflecting society as it is today is not an answer because it’s already shitty, so why put more shit into it?You have to find a way to actually elevate the spirit so that it’s a kind of oxygen to society.To bring concepts and awareness, to ask the right questions. Not always the right answers, but that the right questions being asked.’ (http://the-talks.com/interviews/marina-abramovic/)

    Mijn vraag aan u meneer Ted van Lieshout: welk boek zou u graag willen voorlezen aan een kind uit Gaza?

    Hartelijk groeten,

    Hilal Karacaer

    daimitalebe

    28 juli 2014 at 23:51

  4. Beste Hilal Karacaer,

    Oorlog wordt nooit aangedaan door kinderen. Het zijn volwassenen die iets met elkaar uit te vechten hebben en zij gaan met elkaar die strijd aan, wetende dat kinderen het slachtoffer zullen zijn. Als volwassenen niet willen dat kinderen de dupe worden van hun onderlinge strijd, dan zullen ze de wapens neer moeten leggen. In plaats daarvan pakken steeds meer vaders en moeders de wapens óp.

    Weet u, het kan kinderen helemaal niet schelen of ze geboren worden in een islamitisch of joods of christelijk of atheïstisch gezin; dat wordt pas belangrijk voor ze als ze merken dat het levensgeluk van hun ouders ervan afhangt. Kinderen willen hun ouders graag gelukkig zien.

    Konden ouders maar net zo ruim zijn in hun denken.

    Hartelijke groet,

    Ted van Lieshout

    Ted

    29 juli 2014 at 00:41

  5. Beste Ted van Lieshout,

    U geeft geen antwoord op mijn vragen. Dat geeft niet. Maar uw laatste opmerking over de (a)religieuze identiteit van kinderen snap ik niet. Ik snap niet waarom u nodig vindt, om zo een opmerking te plaatsen. Ik heb het hier over KINDEREN die lijden onder een apartheidsregime dat vergelijkbaar is met die van Zuid-Afrika voor de val van het Apartheidsregime daar. Die kinderen worden niet onderdrukt en vermoord omdat ze uit een islamitisch/joods/christelijk of atheïstisch gezin komen. Ze worden onderdrukt en vermoord omdat ze zo makkelijk gedehumaniseerd worden. En juist hierin lijkt mij een taak te liggen voor (kinderboeken)schrijvers om die dehumanisering tegen te gaan met de middelen die zij hebben (buiten twitter en facebook om). En de grootste dehumanisering vindt helaas op dit moment in Gaza plaats.Dat die mensen toevallig de islamitische en christelijke identiteit hebben, is slechts een bijzaak.

    Hartelijke groeten,

    Hilal

    daimitalebe

    29 juli 2014 at 01:44

  6. U heeft geen gelijk. Ik zou het u graag willen geven, om u ter wille te zijn, maar u hééft het niet. Alle kinderen worden – zegt u zelf – onschuldig geboren. Dat betekent dat ze zonder religieus besef op aarde komen. Zonder de religie die mensen – ouders ook – gebruiken om zich van elkaar te onderscheiden, niet zelden met het doel om elkaar te bestrijden.

    Ted

    29 juli 2014 at 01:52

  7. Waarom denkt u dat ik een hebberig mens ben, die uit is op gelijk halen? Dehumanisering gebeurt inderdaad ook door het gebruik van religie. Ik laat het hierbij meneer Ted van Lieshout en wens u verder een fijne nacht.

    Hartelijke groeten,

    Hilal

    daimitalebe

    29 juli 2014 at 02:10

  8. Ik denk dat u een moeder bent die zich zorgen maakt. Als ik dacht dat u een hebberig mens was en dat u uw gelijk wilde halen, dan was ik deze nacht niet opgebleven om u te woord te staan.

    Ted

    29 juli 2014 at 02:17

  9. Nee, ik ben geen moeder. Ik hou veel van kinderen.

    daimitalebe

    29 juli 2014 at 02:21

  10. Van alle kinderen? Of ze geloven of niet?

    Ted

    29 juli 2014 at 02:29

  11. Ik kan het werkelijk niet bevatten dat u überhaupt zo een vraag stelt.

    daimitalebe

    29 juli 2014 at 02:48

  12. Zie daar het dilemma.

    Ted

    29 juli 2014 at 08:37

  13. Al sinds mijn puberteit vind ik dat Palestijnen onrecht is aangedaan en dat hun strijd om te mogen leven waar ze leven niet kan worden afgedaan als terrorisme. Dat betekent niet dat ik anti-Israël ben. Toen ik werd geboren was Israël al een voldongen feit en ik zie niet goed hoe je mensen kunt wegjagen uit een gebied waar ze zich thuis weten. Maar dat geldt ook voor Palestijnen. Ik begrijp westerse gevoelens over het leed dat Joden in de Tweede Wereldoorlog is aangedaan heel goed, maar dat mag niet gebruikt worden om geweld van de zijde van Israël te rechtvaardigen. Al te vaak wordt kritiek op het handelen van Israël afgedaan als antisemitisme.
    Ik vind dat er ruimte moet zijn voor Israël én Palestina. Dat lijkt niet te kunnen: twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen. Religie vertroebelt elk perspectief op een oplossing. Als men elkaars nabijheid al niet kan verdragen omdat men het eigen geloof ervaart als het enige juiste, en als men, uiteindelijk, het geloof belangrijker vindt dan het recht van kinderen om in vrede en veiligheid op te groeien, is de situatie uitzichtloos.

    Ted

    29 juli 2014 at 10:55

  14. Er staat duidelijk ‘ik hou veel van kinderen’. Ik zie daar geen dilemma, u wel.

    daimitalebe

    29 juli 2014 at 18:06

  15. Dat u van kinderen houdt, daar twijfel ik geen moment aan. Echter, u brengt uw liefde voor kinderen in stelling omdat u een veroordeling wilt van het doden van Palestijnse kinderen door Israëlieten. U komt niet tegelijkertijd op voor Israëlische kinderen die omkomen door Palestijns geweld. Dat zou u wel gedaan hebben als u onbaatzuchtig was in uw liefde voor kinderen. – Dat is geen verwijt aan u, want het hemd is nader dan de rok, maar voor mij is het wel een dilemma.

    Ted

    29 juli 2014 at 23:47

  16. U heeft helemaal gelijk.

    daimitalebe

    30 juli 2014 at 12:03

  17. Hear, hear Abdelkader

    marijsloothaak

    4 augustus 2014 at 16:52

  18. Sieb was zo ongeveer de liefste man van de wereld. Mooi, charmant, rust zacht lieve engel.

    marijsloothaak

    4 augustus 2014 at 17:15


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: