tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

‘HoMa: Zwierige redder in nood’ morgen in NRC Handelsblad

leave a comment »

benzakourAfgelopen woensdag vond de Mosse-lezing plaats, een jaarlijkse lezing die door de Stichting George Mosse Fonds van de Universiteit van Amsterdam wordt georganiseerd en die zich ten doel stelt homo- en lesbische studies te bevorderen. Twee jaar geleden mocht ik die lezing geven, vorig jaar was minister Jet Bussemaker aan de beurt, en nu kwam Mohammed Benzakour (1972) aan het woord. Zijn lezing heette: HoMa: Zwierige redder in nood Kan de Homoseksuele Marokkaan het chagrijn aan tussen de homo en de Marokkaan? Een pikante dialoog over een spreekwoordelijk ongenoegen.

De lezing is morgen in verkorte versie te lezen in NRC Handelsblad en ik raad hem aan, al was het alleen maar om eens het standpunt te vernemen van een homoseksuele Marokkaan (HoMa), een stem die zich doorgaans niet laat horen.

Het was een geestig betoog met inktzwarte plekjes, waarbij een dialoog tussen een HoMa en een imam een zeker hoogtepunt vormde. Flauweriken in de zaal gaven Benzakour een standje omdat hij een uitgedroogde imam opvoerde die het onderspit delfde doordat hij vanuit dat uitgedroogd zijn niet genoeg tegenwicht kon bieden aan zijn gesprekspartner, en hij kreeg op zijn kop omdat hij te weinig inging op de vrouw in het geheel. Ze vragen volgende keer maar een Turkse lesbienne en dan komt dat helemaal goed.

Niemand vroeg waarom er nagenoeg geen Marokkaanse toehoorders in de zaal waren. In mijn buurt zaten er twee en ik verbaasde me erover dat ze voortdurend aan het spelen waren met hun mobieltjes. Ik voelde op de een of andere manier enige wrijving en die kwam tot uiting toen de twee jongemannen hun tassen pakten en voortijdig de zaal verlieten.
Een van de organisatoren, die het vragenkwartiertje leidde, hield ze staande en stelde ze voor: het bleken de organisatoren te zijn van de Marokkaanse boot op de Gay Pride Botenparade, en dus géén antihomobrigade. Maar wat de aard was van de wrijving kwamen we niet te weten. Of iedereen wist het al behalve ik.

Het mooiste fragment in de lezing van Benzakour was het moment waarop hij zich niet zonder pijn teder neerlegde bij hét taboe van alle moslims, althans die in Marokko. Bij wijze van protest, vertelde Benzakour, had een groep mannen en vrouwen in Marokko besloten om halverwege de Ramadan in een park te gaan zitten eten en drinken. Dat stuitte op een zo massieve muur van onbegrip en steile ontsteltenis, dat de Marokkaanse samenleving voorlopig dáár de grens van de reikwijdte heeft gevonden. Het was mooi en ontroerend en ook inzichtgevend om dat te vernemen.

Written by Ted

19 september 2014 bij 07:32

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: