tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De verhuizing

with 15 comments

ehvVandaag gaat mijn moeder verhuizen. Een rechter besliste dat ze op haar 82ste, binnen tien weken, haar huurhuis uit moest omdat de belangen van de verhuurder dienden te prevaleren.

Omdat ze nog niet toe is aan het bejaardentehuis en hecht aan een tuin vonden we voor haar een kleine geschakelde bungalow (alvast geen trappen!) aan het kleine riviertje de Gender in Eindhoven, de stad waar zij de afgelopen jaren heeft gewoond en waar ons gezin ook woonde toen ik geboren werd in 1955.

Toen zag de stad er op de kaart uit als een vijfarmige inktvlek: Eindhoven bestaat uit het kerndorp Eindhoven en vijf dorpen die eraan zijn vastgeklonken door middel van een rondweg: Woensel, Tongelre, Stratum, Gestel en Strijp. Mijn vader was aannemer en bouwde ons huis aan die rondweg, tussen Strijp en Gestel. Ons stukje rondweg heette de Limburglaan. Het huis werd in de beginjaren vijftig gebouwd en omstreeks 1980 alweer afgebroken ten behoeve van een parkeerterrein.

Het was een andere tijd. Wat ik nu ga vertellen zal menigeen schokken. Toen mijn broertje en ik vier en vijf jaar oud waren, kregen wij een fiets en gingen daarop geheel zelfstandig naar de kleuterschool, ongeveer tien minuten fietsen (voor een volwassene een minuut of zes). Ik kan me nog heel goed herinneren dat we fietsten via een parkje, omdat het de kortste weg was en omdat ik daar de bankjes nodig had om tussentijds op en af te stappen van mijn fiets.
In dat park stikte het ongetwijfeld van de kinderlokkers, want we werden er voor gewaarschuwd, maar in die tijd deed niemand daar nog hysterisch over. Je hoorde wel eens dat er bij de school een auto stond waarin een man zat met zijn piemel bloot, maar je was stikjaloers dat het een ánder kind was dat het had gezien.

Waar onze school stond was destijds het einde van de stad. Fietste je verder, dan kwam je langs de boerderijen. En daar waar destijds  die boerderijen stonden, is de buurt gebouwd waar mijn moeder komt te wonen. Ik hoop dat ze er nog vele jaren in geluk en goede gezondheid zal doorbrengen.

Written by Ted

24 oktober 2014 bij 07:41

Geplaatst in Diversen

15 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Wat en bijzonder verhaal. Ja, die goede oude tijd toen alles nog leuk was en je kon buiten spelen.
    Ook dit soort mannen gezien. Nooit iets gebeurd, maar ik vond het als meisje van 9 wel eng eerlijk gezegd.

    Nicolette

    24 oktober 2014 at 08:58

  2. Als de school was afgelopen
    begon het mooie leven pas.
    Het was gewoon verrukkelijk,
    niemand wist of waar je was.

    Onderweg naar huis, jazeker,
    met een omweg langs de draak.
    Zuurtjes at hij en veel meisjes,
    toch bleef hij een bonenstaak.

    Daarna links af langs het heksje,
    die juist liever jongens had
    en zo tegen ons verschijnen
    op haar bankje buiten zat.

    Gillend holden we dan verder,
    tot de man in regenjas
    die zijn knopen niet kon vinden,
    ach, dat was een wissewas.

    Eindelijk na uren lachen
    kwamen we onschuldig thuis.
    Vlug aan tafel, riep mijn moeder,
    straks komt Pipo op de buis.

    Co

    24 oktober 2014 at 16:46

  3. Leuk is-ie, Co!

    Ted

    24 oktober 2014 at 18:36

  4. De verhuizing is goed verlopen en de eerste nacht is goed doorgebracht: er blijken geen spoken te wonen. En… alles dóét het!

    Ted

    26 oktober 2014 at 09:00

  5. Fijn dat het allemaal zo soepeltjes is verlopen Ted. En dat ze nog vele jaren zichzelf mag/kan zijn – leeftijd totaal onbelangrijk als het allemaal (gelukkig) nog meezit. Vooral dat tuintje zie ik helemaal voor me (met haar erin om te genieten).
    En voor wat betreft jullie fietsen vroeger: heerlijk om zo zelfstandig en ongecompliceerd te zijn geweest en dat al op die leeftijd.

    Wout

    26 oktober 2014 at 10:34

  6. Wij mochten in datzelfde Eindhoven nooit mee met mannen die snoepjes aanboden. Als kind zag ik de Duitse film ‘Es geschah am hellichten Tag’ naar de roman ‘Das versprechen’ van Friedrich Duerrenmatt op tv. Toen begon voor het eerst te dagen waarom. Ik weet ook nog hoe een moord op een kleine jongen, begin jaren ’60, de gemoederen wekenlang bezighield, totdat de dader gevonden was. Mijn vader werkte bij de ‘kinderpolitie’ en was daardoor meestal overbezorgd voor zijn kroost…

    Frank

    26 oktober 2014 at 16:41

    • Klopt Frank – ik herinner het mij opeens weer. Ik dacht dat het 1964 was. Omdat ik destijds als 10/11 jarige alleen (en ook in het donker) naar de scouting fietste (de hut lag in een groot bos ergens langs de snelweg rand Eindhoven) maakte mijn moeder er voor het eerst wat werk van om over mannen met snoepjes of in regenjassen te praten doch zonder angst te creeren bij mij. Ik was er zelf ook heel nuchter onder: snoepjes kon ik beter niet aannemen zou ik dan tegen zo’n meneer zeggen omdat de tandarts liever zag dat ik niet zou snoepen. En aan een blote man met open regenjas zou ik vragen of hij het niet koud had zo. Tja…..de (nuchtere) tijden zijn wat dat betreft (helaas) wel sterk veranderd.

      Wout

      27 oktober 2014 at 10:46

  7. Ik herinner me daar niets meer van, hoewel ik toen toch al negen was. – Mijn broer heeft trouwens jarenlang in die straat gewoond.

    Ted

    27 oktober 2014 at 12:39

    • Jeetje….waar we zoal niet op uitkomen nav. de verhuizing van je moeder beste Ted. Kleine wereld soms.

      Wout

      27 oktober 2014 at 13:38

  8. nee ted, ik woonde niet in de 2e kruizemuntstraat, maar 1e akkermuntstraat. en frank die de gebeurtenis tersprake bracht over het omgebrachte 6-jarige jongetje zou zomaar de frank kunnen zijn die op het jorislyceum bij mij in HAVO-3 zat???

    alb.

    27 oktober 2014 at 20:42

  9. Ik zat wel op het Jorislyceum, maar kukelde in twee jaar tijd van havo brugklas naar mavo (locatie Eikenburg, onwetend te midden van de enge patertjes) en rolde uiteindelijk de Grafische School in. ‘School’ was voor mij altijd synoniem met ‘trauma’, op de laatste opleiding na. Het grappige is dat mijn jongste dochter enkele jaren geleden op Eikenburg in precies dezelfde gebouw op school heeft gezeten (nu goddank zonder patertjes) voor een heel andere opleiding. Mijn broer Theo is drie jaar ouder en heeft het Joris wel afgemaakt (havo). Maar ja, die heet dan weer geen Frank 😉 Wij zijn geboren op de Heezerweg, opgegroeid in de St. Bonifaciuslaan (Witte dorp, Stratum) en ik woon momenteel in Tongelre.

    Frank

    27 oktober 2014 at 21:27

    • ja, HAVO-2, dat is het geweest.
      je zat dan denk ik naast tony van dijk…? zegt dat jou wat? een olijke gast met halflang krulhaar.
      ik herinner me jou in ieder geval als een langere jongen met donker haar en brildragend. je was een jaar ouder. ik kan soms een ijzersterk geheugen hebben, maar er dan ineens ook gruwelijk naast zitten.
      kan het ook zijn dat je tussentijds met kerst verhuisde naar eikenburg? vlak voor kerst kwam rector vermeulen de klas binnenlopen met een lijstje leerlingen die na de vakantie op de mavo verder moesten tot ieders schok……

      alb.

      29 oktober 2014 at 16:25

      • Ja, dat was foul play, toen. Ik was het gedeeltelijk ’n beetje kwijt, maar je zit er dichtbij. En (toeval bestaat niet) over die Tony (of Tonnie) uit Geldrop vertelde ik mijn vrouw en dochter eergisteren nog een anecdote. Nooit eerder over hem gehad. Ik tekende ook altijd de schoolkranten vol met strips. Maar wie ben jij dan precies? Mail anders eens naar mij, mijn blog is http://www.frankbierkenz.nl/franks-blog/

        Frank

        29 oktober 2014 at 19:51


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: