tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Bloeien kan duizend laatste keren

with 7 comments

tedoniceGerbrand Bakker, de schrijver en hovenier, heeft eens een streep door mijn illusies gehaald. Ik wees hem een boom aan waarvan ik dacht dat-ie aan het doodgaan was, die plotseling weelderig en woest ging bloeien.

‘Zie je wel,’ riep ik, ‘hij lééft!’

‘Welnee,’ zei Gerbrand kalm en bedaard, ‘hij sterft juist. Overal in de natuur investeren de dingen die weten dat ze doodgaan nog één allerlaatste keer al hun energie in het léven, in nageslacht, en laten dan de dood toe.’

Ik wist ogenblikkelijk dat Gerbrand gelijk had, en het heeft me op de een of andere manier gevoed. Ik ben veel gevoeliger geworden voor bloeimomenten. Ik ben rijles gaan nemen om een aspect van mezelf tot bloei te laten komen, ik ben in een eenmotorig vliegtuigje gaan vliegen, ben achter op een motor 190 km per uur gaan rijden, enzovoort. En afgelopen maandag ben ik gaan schaatsen.

Ik had nóóit gedacht dat ík nog eens zou gaan schaatsen, want ik had er als kind een hekel aan en ben er mee opgehouden toen het niet meer hoefde. Mijn moeder vertelt het nog wel eens als het bezoek een anekdote wil horen: ik ging als kleuter schaatsen, viel al na drie passen een enorm gat in mijn knie, maar gaf geen kik. De anekdote vertelt niet of ik doorschaatste of aan de kant ging zitten, maar wel dat toen het afgelopen was en we weer naar huis mochten, ik langs de kassa ging om het entreegeld terug te vragen.

Ik vond het leuk toen me werd gevraagd om afgelopen maandag mee te gaan schaatsen. Ik dacht: wat ludiek! Maar in de ochtend dat ik naar de ijsbaan moest, dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Dadelijk breek ik mijn heup!

Maar ja, ik zette toch door. De vriend die me had gevraagd om mee te gaan schaatsen omringde me met aandacht en hij zorgde zelfs voor een soort onderbroek met stootkussentjes om mijn stuitje en heupgewrichten te beschermen!

Ik dacht dat schaatsen was als fietsen. Ik dacht dat als je eenmaal op schaatsen staat, je net zo snel weer gewend bent aan schaatsen als aan fietsen, maar dat was niet zo. Ik voelde me belachelijk toen ik stond te stuntelen, en ik stuurde mijn vriend, die twee keer de alternatieve elfstedentocht heeft uitgereden, weg. Ik wilde zelf langs de kantjes oefenen. Desnoods een laatste keer tot bloei komen en dan sterven, maar in ieder geval nog één keer vlammen! En het duurde anderhalf uur van kleine stukjes schaatsen, maar uiteindelijk lukte het om echt te schaatsen, al heeft het geen schoonheidsprijs verdiend en brak ik geen enkel snelheidsrecord. Maar potverdorie: ik heb echt geschaatst!

Gerbrand Bakker schrijft trouwens sinds een relatief korte afwezigheid weer voor de Groene Amsterdammer.

Written by Ted

3 december 2014 bij 07:40

Geplaatst in Diversen

7 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Jij bevindt je nu op glad ijs hoor Ted van Lieshout.Knipogende emoticon

    Jeanine van Rooij

    3 december 2014 at 10:39

  2. Ted…..ik mis nog skydiven en diepzeeduiken als bloeimomenten. Doe mij maar een sleetje, dat kon ik nog wel verwerken vroeger.

    Wout

    3 december 2014 at 10:52

  3. Ik heb al wel gesnorkeld, Wout!

    Ted

    3 december 2014 at 10:58

  4. Maar mag je dan alles maar 1 keer? Dat lijkt me heel verdrietig.

    Co

    3 december 2014 at 14:52

  5. Tuurlijk niet. Als ik vaker wil mag ik vaker.

    Ted

    3 december 2014 at 15:02


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: