tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De Boer Borisverjaardagstaart!

with 6 comments

BBtaart2SusannePoortvlietTheo Thijssen-prijswinnaar Martha Heesen in een interview met Thomas de Veen in de NRC: ‘Ik heb niet veel contact met m’n publiek. Het is ook een vluchtig publiek: hoe lang ben je nou elf? Ik schrijf gewoon voor mezelf, omdat ik er plezier aan beleef. Dat vind ik ook de enige goede reden om het te doen.’

Ik kan me vinden in die uitspraak. Ik maak boeken omdat dat werk me het dichtst brengt bij gelukkig zijn. Maar tot mijn groter geluk begin ik ook beter de andere kant te zien van het schrijven voor kinderen, de kant waar de “populaire” schrijvers het zo vaak over hebben: de lezers en hun respons.

Ik vind nog steeds dat ik alleen een goede kinderboekenschrijver kan zijn als ik een boek schrijf dat aan volwassen kwaliteitseisen voldoet, omdat ik nu eenmaal zelf volwassen ben. En – sorry als dat arrogant klinkt – met de boeken over Boer Boris voldoe ik volgens mijzelf redelijk aan die norm. Als Boer Boris in de smaak was gevallen bij honderd kinderen, had ik dat bevredigend gevonden. Maar Boer Boris blijkt – met dank aan de media – in de smaak te vallen bij massaal veel kinderen, en die kunnen zo hartstochtelijk zijn in hun waardering, dat ik langzaam aan het smelten ben. Ik ervaar hoe het is dat kinderen onvoorwaardelijk trouw willen en kunnen zijn aan een personage dat in essentie toch eigenlijk alleen maar een verzonnen ding is.

Naar deze foto kan ik alleen maar ontroerd kijken. Dat jarige snoetje, die beeldschone, weergaloze taart, het gegeven dat zijn moeder de moeite nam om er een foto van te maken en op te sturen. – Wat is het toch fijn om de schrijver van Boer Boris te zijn.

Foto: Susanne Poortvliet

Written by Ted

26 maart 2015 bij 06:38

Geplaatst in Diversen

6 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Prachttaart! U mag en kan zich met Boer Boris heel gelukkig prijzen! En ik kan dat getuigen, ik wilde het u al een hele tijd vertellen. Wie ging onlangs de hele tijd over de tongen van twee jongetjes van 5 op weg van school naar huis (Rodam): Boer Boris! Gelukkig (her)kende ik hem. Binnenpret voor oma. En ook wel een goed gevoel, dat ‘leesbevordering’ op school als vanzelf wérkt. Je kunt daar dus niet vroeg genoeg werk van maken.

    Wat een aantrekkingskracht heeft Boer Boris, wat een impact uw kinderboeken. Wow! En ja, u zegt het: er is ook dat samenspel van literatuur en schrijvers en media, noem het marketing, nioem het ‘delen’, en niet te vergeten het enthousiasme, de motivatie en de actieve participatie van leraren in literaire en breed-culturele events.

    Of Boer Boris ook in Vlaanderen zo geliefd is? Ik vraag het me af. Neem de voorbije Boekenweek, bijvoorbeeld. Hier te lande was ze slechts een zwak oplichtend ‘randverschijnsel’. Nauwelijks zichtbaar en hoorbaar. Nederland verstaat (beter) de kunst en heeft de cultuur om een groot publiek te sensibiliseren, te enthousiasmeren en in beweging te brengen. En meer middelen en meer punch? Toch? Waarmee ik niet wil vervallen in het eeuwige vergelijken, en het beklagen van mn (arme) (Vlaander)land. Het valt me gewoon op.

    janien

    26 maart 2015 at 08:56

    • Er wordt in Vlaanderen heel veel en heel veel goeds gedaan aan leesbevordering, maar misschien is Boer Boris er net iets te Nederlands? We krijgen vanuit België zo goed als geen respons, noch van kinderen en hun ouders, noch van leesbevorderaars, maar dus ook geen negatieve reacties.

      Ted

      26 maart 2015 at 17:37

  2. Ik zou voor willen stellen: aub NIET opeten die taart. Wat een pracht exemplaar (en wat een werk moet DAT zijn geweest). Hmmm.

    Wout

    26 maart 2015 at 09:34

  3. Het is niet alleen dat schattige jarige snoetje, het zijn vooral die ontzettend trotse, blije oogjes (afgezien van de SuperTaart) die je blik aan deze foto laten hangen! Kostelijk én ontroerend!!

    booxalivedotnl

    26 maart 2015 at 14:59

  4. 🙂

    Ted

    26 maart 2015 at 17:37

  5. Prachtige foto, mooi verhaal.

    Mijn mooiste ervaring is dat een meisje nadat ze ‘Sanne gaat solo’ las, toch besloot door te gaan met haar dwarsfluitlessen. En de moeite nam mij daarover een mailtje te sturen. Dat vond ik geweldig.

    Iris Boter (Boterletters)

    27 maart 2015 at 08:45


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: