tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Bologna

with one comment

rieder en ikDe laatste keer dat ik in Bologna was, was in 1993. Het was ook de eerste keer. Ik ging er toen heen om een van de Paduapijzen op te halen die ik voor Mijn botjes zijn bekleed met deftig vel had gewonnen. Ik verstond van de hele uitreiking geen woord, zelfs mijn eigen naam niet.

Ik vond de beurs helemaal niet leuk en dat kwam doordat ik in mijn eentje was. Het heeft dan ook 22 jaar geduurd voor ik er weer toe te porren was om naar de Kinderboekenbeurs in de Italiaanse stad te gaan. Deze keer gingen we met zijn vieren en ik geloof dat ik de aanleiding wel mag zeggen: daags na het overlijden van Sieb Posthuma in augustus besloten we met een stel om het leven samen te gaan vieren en we kozen daar Bologna voor uit.

We hebben ontzettend geboft, om te beginnen met het weer. Alle dagen waren zonnig en warm genoeg om zonder jas rond te lopen. Bovendien hadden we een uitstekend appartement met twee slaapkamers, een keuken en een badkamer. En tot slot: we konden behoorlijk goed met elkaar opschieten. – Kan het perfecter?

Veel afspraken hadden we niet op de beurs, maar omdat we eigenlijk kwamen om te vieren, hebben we genoten van alle dagen van onze reis.

Ikzelf heb op maandag, dinsdag en woensdag rondgelopen op de beurs en daar onder andere met Susanna Rieder (foto) gesproken, de uitgever van Rieder Verlag, die Sehr Kleine Liebe heeft uitgegeven, en de uitgeverij runt samen met haar broer Johannes. Verder zag ik onder meer Taiwanese illustratoren en heb gekeuveld in de wandelgangen met allerlei Nederlandse en Vlaamse schrijvers en illustratoren.

Donderdagochtend zijn we weer naar huis gegaan – met de auto, omdat één van ons vliegangst heeft. Nog vóór we in Zwitserland waren reden we een vogel aan die zich voor de auto wierp en amper vijf minuten later sloeg iets een enorme ster in onze voorruit. Volgens mij waren we al te ver van de brug waar we onderdoor waren gereden en kon het geen geworpen steen zijn, dus misschien was het een woedend ei dat een soortgenoot van de vogel van even ervoor op ons afvuurde bij wijze van wraak. We schrokken hevig, maar zijn gewoon doorgereden, helemaal tot Nederland aan toe. – Er was eigenlijk niets dat ons van de wijs kon brengen.

Written by Ted

7 april 2015 bij 07:50

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Moet kunnen….het leven van tijd tot even (bewust) te vieren. Hoe betrekkelijk (kort) het leven kan zijn heeft die vogel dus helaas ondervonden. En ja….laten we het maar op een (k)ei houden die er nog achteraan kwam dan.

    Wout

    7 april 2015 at 19:45


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: