tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De Queen Victoria (slot)

leave a comment »

IMG_3160 Achtste dag.

Alle sporen van het moderne leven zijn uit het aangezicht van de stad geweerd, maar de talloze moderne, luxe jachten verraden dat het de eenentwintigste eeuw is. En aan de horizon, een kilometer of tien verderop, verrijst iets wat lijkt op een olieraffinaderij. Maar geen neonreclame, een enkel billboard, en om zeven uur in de ochtend slechts weinig mensen op de kaden; de stad ziet eruit als een decor, een prachtig decor voor toeristen.
Het is juli – oké, daar kan Venetië niks aan doen – dodelijk heet en moordend vol onbewoners. Prachtig mooi, maar morsdood geëxploiteerd. Dit staat Amsterdam ook te wachten, maar voorlopig nog niet. De lokale mensen zijn vrijwel allemaal uit Venetië verdreven. Er zijn wel inwoners, vooral in de prille ochtend, en die doen stuurs hun werk, dwars door de toeristen heen, als het moet. Een oud vrouwtje probeert een plaats te vinden voor zichzelf en haar boodschappenkarretje. Je geneert je dat je met al die toeristen haar plek in de stad onmogelijk hebt gemaakt.

Op een huis hangt een spandoek waarop staat dat Venetië is verkocht. Eronder vaart een gondel, dwarsgezeten door een motorboot, en ertussen laveert een goederenboot, allemaal in een gracht van amper drie meter breed. – Eigenlijk schaam ik me voor mijn aanwezigheid. Ik geloof ook niet dat ik nog ooit terug wil naar Venetië.

Vervoer is het handigst via de vaporetto: kleine waterbusjes waar ongeveer honderd mensen in kunnen. Op de boot in de vroege ochtend was het zo druk, dat we – met ons honderdvijftigen – hutjemutje stonden. Ik stond naast een man die nog best wat op kon schuiven, dus ik raakte hem met mijn arm aan. Een andere man zag dat en begon raar te kijken. Op een bepaald moment schudde hij nee en toen had ik pas in de gaten dat hij dacht dat ik een zakkenroller was en met zijn geschud aangaf dat hij me in de gaten hield. Ik was beledigd en geamuseerd tegelijk. – Het demonstreert dat Venetië geen gewone stad meer is.

Vanavond vertrekt de boot naar Trieste, en het wrede is dat we daar morgenochtend heel vroeg aankomen en dan de trein terug naar het vliegveld van Venetië moeten nemen voor onze vlucht terug maar huis.
Het is ook tijd om weer naar huis te gaan. Ik hoop dat ik van deze reis heb geleerd dat ik niet meer in juli het hete zuiden opzoek. Spijt heb ik niet. Het was een leuke reis met als hoogtepunt: de dagen op zee. Heerlijk luieren op het dek met een boekje en de zeewind door je haar.

Written by Ted

24 juli 2015 bij 07:17

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: