tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De waard, de gasten en de gelegenheid (slot)

with 2 comments

spaarvarken(Vervolg van gisteren)

Uit het onderzoek bleek dat het gratis! aanbieden van iets een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft. Een boek gratis weggeven en dan voor het verzenden laten betalen, werkt het best.

Zoals Peter Smit gisteren in zijn reactie aangaf: bij grotere bedragen werkt het niet. Een auto gratis aanbieden en dan twintigduizend euro laten betalen om hem aan huis af te leveren, wekt juist wantrouwen. Dat past bij een advies dat helaas keer op keer gegeven moet worden bij aanbiedingen via e-mail en internet: klinkt het te goed om waar te zijn, dan is het vrijwel altijd niet waar. Iedereen kent dat wel: je hebt een prijs gewonnen of je krijgt iets gratis. Het is altijd hengelen naar een grotere vangst. Je krijgt een gratis prul en zit meteen ongemerkt vast aan een duur abonnement.

De trucs die bedrijven toepassen om spullen te verkopen en vervolgens geen service te verlenen, grenzen aan oplichting en bedrog. Maar het mag van de overheid. Er bestaat wel zoiets als consumentenbescherming, waarbij wettelijk bepaald is wat je rechten zijn als je iets hebt gekocht, maar de overheid biedt geen mogelijkheden om je recht te halen. Ja, je kunt naar de rechter, als je hebt betaald voor iets dat je niet hebt gekregen, maar dat betekent doorgaans dat je veel meer tijd en geld kwijt bent dan je voor het product hebt betaald. Op die manier neemt de overheid het bedrijfsleven in bescherming tegen burgers.

De overheid laat consumenten verschrikkelijk in de steek, en daarom is het fijn dat de Consumentenbond er is, waar je vaak terecht kunt als je het niet meer weet (ik denk dat ik al een jaar of dertig lid ben; ik weet nog dat de Consumentengids in zwart-wit was met één steunkleur!). Ook televisieprogramma’s als Kassa en Radar kunnen wel eens behulpzaam zijn. En dan zijn er – al of niet via de overheid – geschillencommissies waar je terecht kunt om te klagen.

Een mooi voorbeeld is Kifid (Klachteninstituut Financiële Dienstverlening). Daar klaagden velen over het feit dat de marktrente daalde, maar de kosten van hun krediet juist steeg. Kifid vond dat inderdaad niet eerlijk en oordeelde dat het niet mocht. Mooi, denk je. Maar neen. Bóven de Kifid staat de Commissie van Beroep en die floot Kifid terug. Banken mogen naar eigen inzicht de rente aanpassen en hoeven dat niet te verantwoorden.

Wat een domper! Hoe kon dat nou? Wel: om in beroep te kunnen gaan bij de Commissie van Beroep moet je een belang hebben van tenminste 25.000 euro. Ja! Helahola! Wie heeft er nu zo maar 25.000… Ach, natúúrlijk: de banken zelf! Díé hebben de middelen om in beroep te gaan!

Recht halen kost geld. Dat is niet hetzelfde als recht kópen. Maar soms scheelt het niet veel.

Written by Ted

2 september 2015 bij 07:24

Geplaatst in Diversen

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het is zelfs nog erger: als je ziet dat je bent opgelicht en je betaalt niet, dan kan de oplichter een incassobureau op je af sturen. De incassokosten zijn doorgaans hoger dan de vordering, en die kosten moet je betalen, want daar heeft het bureau voor gewerkt. Mooi voorbeeld van legale oplichting is overigens de abonnementenafdeling van Het Parool. Vorig jaar kreeg ik een kaartje van het Parool: ze hadden geprobeerd om het abonnementsgeld van mijn rekening te halen, maar dat kon niet omdat er te weinig tegoed op stond. Of ik dat tekort binnen een week wilde aanzuiveren. Dit gebeurde eind februari en ik had een abonnement dat 13 april in was gegaan. Ze waren dus rijkelijk vroeg en ik dacht: laat maar gaan, eind maart is mooi op tijd. Krijg ik 8 dagen later van Intrum Justitia een kaartje met het verzoek om te betalen (+ 15 euro aanmaningskosten) of om contact op te nemen met Het Parool. Ik belde het Parool, waar mij verteld werd dat ze niets voor mij konden doen, ik zat in de molen. Waarop ik Intrum Justitia belde met de mededeling dat Het Parool mij nog een maand kranten schuldig was, omdat mijn (reeds betaalde) abonnement tot 13 april doorliep en het nu half maart was. Ik zei ook dat Het Parool dus geen vordering op mij had en dat ik benieuwd was naar de kleine lettertjes waarin stond dat mijn abonnement 30 dagen voor het inging betaald moest zijn, want die had ik niet kunnen vinden.
    Dit hielp. Intrum Jusititia liet de vordering vallen. Maar … Het Parool zette mijn abonnement stop en ik kreeg geen kranten meer. Wel kreeg ik eind april een bedrag van ongeveer 25 euro retour. Dit voor de kranten die ik wel had betaald, maar niet had gekregen.

    Wat is hier aan de hand, denk je dan. De oplossing was een nieuw aangetreden manager, die besloten had om de abonnementsgelden eerder te incasseren, zodat hij mooie cijfers kon laten zien.

    Peter Smit

    2 september 2015 at 10:00

  2. Wat goed dat je bent blijven zoeken naar wat er nou aan de hand was, Peter!

    Ted

    2 september 2015 at 10:15


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: