tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Zuid-Afrika (2)

leave a comment »

IMG_3344(vervolg aantekeningen van zaterdag 12 september)

Het is zo’n 1200 kilometer rijden naar het dorp Okiep, waar we naar verluidt een dag of vijf zullen verblijven. Maandag beginnen we met optredens en lezingen in kleinere gemeenschappen in de wijde omtrek. Laat vanmiddag zullen we op de weg erheen, ongeveer halverwege, aankomen in het Witsand reservaat, waar ons een braai te wachten staat. Met anderhalve vegetariër aan boord wordt zo’n barbecue een belevenis!
Het landschap rond Pretoria laat zich beschrijven als desolaat en uitgeput. Het heeft in de verte wel iets weg van de Provence, maar minder mollig, kaler, soberder. Opgebruikt. Het is nog maar net lente in Zuid-Afrika, dus veel van de bomen zijn kaal, al komt daar snel verandering in, want de temperatuur is sinds een dag of twee omhooggeschoten naar eenendertig graden en ’s nachts daalt die niet meer tot het vriespunt.
Naar het westen, waar we nu naartoe rijden, zijn al geen kale bomen meer te bespeuren. Er zijn, op een uur afstand van Pretoria, al geen bergen meer, maar uitgestrekte vlakten met veel karige begroeiing en verspreid over het land in de steek eenzame huisjes en hutjes en hier en daar een krottenwijk, afgewisseld met langgerekte schuren waarvan we vermoeden dat er varkens gehouden worden – overal wacht het land op regen. Dorre graslanden vol bleekgeel stro. Grazende runderen die moe zijn van het zoeken naar mals gras in naar water gapende aarde. Zo nu en dan een ezel, struisvogels en langs honderden kilometers autoweg drie eenzame fietsers.* We komen zo nu en dan een bord tegen dat kilometerslang steeds dezelfde plaatsen belooft: Ventersdorp en Krugersdorp. Nergens ook maar het spoor van een stad.

Na uren en uren rijden slaan we een ruwe zandweg op en onmiddellijk verandert het landschap in – nog steeds verlaten – mooiigheid. Overal, zo ver je kunt kijken struikgewassen, al of niet in bloei, van de buitenwereld afgesneden door een ellenlange bergkam. Nergens huizen, maar wel oude in onbruik geraakte telefoonpalen die door de vogels zijn ingepikt en omgetoverd tot parasolnesten. De telefoondraden hangen doelloos maar beneden. We naderen reservaat Witsand, waar we vannacht zullen verblijven. Een oase die twee mysteries met zich meedraagt: als je naar “Brulsant” gaat kreunt het zand als je erdoorheen stapt en niemand kan uitvinden waarom. Het andere mysterie is dat het de wind niet lukt om het witte zand van de duinen bij een al eeuwen geleden opgedroogde binnenzee te vermengen met het rode zand van het land eromheen. Het landschap is schitterend en qua kleur alsof het door designers is ontworpen. We zien springbokken die wegvluchten als we te dichtbij komen, stokstaartjes, en allerlei dieren die we moeten opzoeken in het grote boek der Zuid-Afrikaanse natuur, dat we toevallig niet bij ons hebben. We vinden het hol van een bakoorvos. Dat staat in een kleiner boek dat Thomas bij zich heeft.

*Gedurende ons hele verblijf van tien dagen in Zuid-Afrika hebben we ongeveer twaalf fietsen in totaal gezien.

(Wordt vervolgd)

Written by Ted

22 september 2015 bij 07:00

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: