tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Zuid-Afrika (4)

leave a comment »

IMG_3462(vervolg)

Maandag 14 september. Het Afrikaans dat Thomas spreekt kunnen we goed verstaan omdat hij er Nederlandse woorden in smokkelt. Met het rappe Afrikaans van Anzil en Hans (die uit Namibië komt) hebben we veel meer moeite vanwege invloeden als dialect en tempo. We kunnen echter met iedereen communiceren omdat we er Engels doorheen gooien. We kunnen al goedemorre zeggen en we krijgen op het hart gedrukt dat we beslist geen poes mogen zeggen, omdat ook de kinderen dat op zullen vatten als het vrouwelijks geslachtsdeel. Kat mag wel. – Ik trek me er niets van aan: buitenlanders die per ongeluk een misplaatst woord zeggen zijn grappiger dan buitenlanders met een slot op hun mond.

Vandaag zijn we naar de eerste school geweest, in het naburige Nababeep. Een fleurig en opgeruimd stadje vergeleken bij Okiep, een dorp waarvan de mijn die de levensader was gesloten is; in het midden van de gemeente ligt de rommel van een in de steek gelaten opgraving. Nergens in het dorp activiteit* en overal in het dorp kleine kerkjes voor weer een andere geloofstak.
We hebben drie kwartier door Okiep heen gewandeld en kwamen mismoedig terug in het hotel, dat ons juist wel bevalt. Het complex is in tweeën gedeeld door een autoweg en wij zitten met zijn allen aan de overkant  in een langgerekt gebouw met een veranda ervoor waar al onze kamers op uitkomen. Gezellig en gemoedelijk. In het hotel is wifi en daar kunnen we eigenlijk al niet meer zonder.

In Nababeep kregen Philip en ik twee klassen toebedeeld met ongeveer vijftig kinderen van 9 à 10 jaar oud die zitten in lessenaars die ik nog wel herken van mijn eigen lagere schooltijd. Maar waar vroeger de inktpotjes zaten, zit nu een gat.
Met onze verhalen en tekeningen hadden we veel succes. De kinderen waren enthousiast en leken steeds beter in staat om ons Nederlands te begrijpen. We spraken “stadig” – langzaam – en tekenden er veel bij, en Anzil vertaalde of verduidelijkte als ze dacht dat het moest. Na afloop waren de beide juffen enthousiast en wij dus ook.

’s Avonds moesten we optreden in wat je het cultureel centrum van Nababeep zou kunnen noemen. Kinderen die we eerder op de dag hadden gezien kwamen nog eens kijken en volwassenen waren er ook in ruime mate, in een sobere zaal met een brommende geluidsinstallatie. Het publiek reageerde goed op alle optredens, behalve op dat van ons. Ik las Boer Boris voor, maar hoewel men belangstellend keek naar wat Philip tekende, viel het optreden dood. Er was veel te veel dat men niet verstond en begreep – biggetjes? beschuit met muisjes? – en omdat ik het ritmisch voor moest lezen vanwege het rijm, was er geen gelegenheid om iets in te laten zinken of om uitleg te geven. Ik was er terneergeslagen van, dus toen Philip de schuld mijn kant toeschoof door te zeggen dat ik toch weer sneller was gaan lezen, was mijn humeur beneden peil. Maar dat was het eigenlijk al voordat hij het gezegd had, want tijdens het optreden wist ik natuurlijk al wel dat ik de zaal niet te pakken had en las juist in een wat sneller tempo om het drama niet te rekken.
Na ons kwamen lokale schrijvers en vertellers – waaronder Elias, een Zuid-Afrikaanse schrijver die zich bij ons gezelschap had gevoegd – en die deden het stuk voor stuk beter. Uiteraard in hun eigen taal tegenover een publiek dat dezelfde taal sprak. Het publiek reageerde hilarisch en wij verstonden niets.
Tegen het einde van het optreden viel de electriciteit uit, maar niemand raakte ervan in de war. De kinderen maakten van de gelegenheid gebruik om hem te smeren, de geïnteresseerden schoven de stoelen dichtbij een inderhaast opgetrommelde zaklamp, en in het donker werd het programma afgemaakt! Hulde!

Terug in het hotel kregen we, nadat we eerder op de dag al een overdreven copieuze lunch genoten, een al even gigantisch avondmaal voor onze kiezen, met opnieuw twee soorten vlees, een soort zoete poffertjes, wat groente, zoete aardappelprak en nog een ander aardappelgerecht.**
Philip merkte wel dat ik in een dip zat, dus hij stelde een nabespreking voor, waarbij Elias aangaf dat het publiek dan wel misschien niet lachte om ons, maar wel vol aandacht was en het een bijzondere ervaring vond omdat wij helemaal uit het buitenland waren gekomen. Ik had er geen boodschap aan; als je schoenmaker bent, ben je ook niet tevreden als de mensen genoegen nemen met alleen maar een zool. Ik bleef me afvragen waarom ze van duizenden kilometers ver een schríjver hadden laten overkomen, terwijl ze precies de juiste vertéllers om de hoek hadden wonen.

*Later vernamen we tot onze verbazing dat in Okiep een vermaard dansgezelschap gevestigd is. In een buurt die we niet bezocht hebben.

**Als je niet oppast eet je over de dag uitgesmeerd zo’n zes ons vlees, als het niet meer is. De aardige kokkin van het Okiep Country Hotel schrok toen we zeiden dat we vegetariërs in ons midden hadden, maar alle volgende dagen zorgde ze dat er een vegetarische variant beschikbaar was, al kwam ze wel steeds even kijken of de vegetariërs nog in leven waren, want in haar ogen is de kans groot dat je zonder vlees de volgende ochtend niet haalt.

 

Written by Ted

24 september 2015 bij 07:19

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: