tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Zuid-Afrika (5)

with 2 comments


(vervolg)

Donderdag 17 september. Gisteren verhuisden we van het hotel in Okiep naar een soort resort tussen Okiep en Nababeep in: Jakkalswater. Een ietwat alternatief complex dat weg van de bewoonde wereld half tegen een berghelling opklimt. We kregen er ieder een suite-achtige kamer met drie bedden; dat wil zeggen: Stefan, Philip en ik, want door misverstanden kregen de anderen hutten elders op het terrein. Maar wij zaten mooi, luxer dan nodig. Alleen: de wifi werkte niet, geen licht in mijn badkamer en geen warm water. Vanochtend vertelde de mevrouw van het complex dat ze vergat te vertellen dat je de koudwaterkraan open moet draaien en dan de geiser aan moet klikken voor warm water. Ik was in een verwend-kind-stemming, want ik had niks te klagen en had daar toch behoefte aan: het nachtkastje stond aan de verkeerde kant van het bed en we hadden de avond ervoor gegeten in een restaurant dat me helemaal niet zinde omdat het eten er slecht was en omdat het er zo luidruchtig was dat ik niemand aan tafel verstond en een zangeres had staan toeteren in een microfoon die niet zuiver afgesteld stond… Echt flauw van mij. Want het optreden voor volwassenen in dat restaurant ging veel beter dan maandagavond. Philip en ik hadden besloten om los van elkaar een voordracht te verzorgen, zodat we alerter op het publiek konden reageren. Ik was behoorlijk gespannen en een beetje misselijk – ik vreesde acute plankenkoorts – maar ik knalde het optreden eruit en deed het nog grotendeels uit mijn hoofd ook! Dat heb ik nooit eerder gedaan. Ook Philip kwam veel beter tot zijn recht, maar bij hem groeiden de twijfels juist.

We gingen naar een middelbare school, opnieuw in Nababeep. Het was na schooltijd, dus de leerlingen bleven, zo werd ons meegedeeld, vrijwillig. Of ik dat echt geloven kon? Er bleven zeker honderd kinderen van dertien tot ongeveer zestien jaar en ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat die geheel uit eigen keuze op school bleven. Wij kregen een derde deel van die groep en de anderen werden verdeeld over de andere schrijvers.

Meteen vanaf het begin was het leuk. We hadden geen begeleiding meer, omdat Anzil ziek naar huis was gegaan, dus we smokkelden er Engels in als we zagen dat iets niet begrepen werd. Dat hielp enorm! Mocht eigenlijk niet, want de opdracht was dat we Nederlands moesten praten. Maar als mensen je Nederlands niet verstaan is het vreselijk ingewikkeld om in dezelfde taal uit te leggen wat je bedoelt, en omdat er niemand was die ons bijstond of controleerde, vertélden we in het Nederlands, maar verkláárden we in het Engels. Dat bracht onmiddellijk het broodnodige tempo in ons optreden.
We vertelden verhalen en tekenden met de tieners en aan het slot las Philip nog een stuk in het – ongestotterd en ongestameld! – Afrikaans voor uit een boek van Edward van de Vendel. Toen het klaar was waren we erg tevreden, vooral omdat we er eigenlijk tegenop gezien hadden.

Daarna gingen we door naar het dorp Steinkopf waar we in de vooravond aankwamen, op het achtererf van een zeer eenvoudige woning. Daar hadden lokale mensen zich verzameld, en we zagen onmiddellijk dat vijf jongens en vijf meisjes van omstreeks dertien, veertien zich hadden verkleed in min of meer traditionele volwassenenkledij. Zij verzorgden onze ontvangst door op plaatselijke muziek te dansen, de Namastap. Ze dansten met korte afgemeten pasjes, soms tamelijk horkerig maar ongelooflijk muzikaal en soepel, waarin een soort verhaal verweven was van jongens die de meisjes versierden en ook die van een ander. Fantastisch om te zien en een geweldig welkom. Een van de meisjes kwam naar me toe, pakte mijn hand en “dwong” me zo om mee te dansen, hetgeen ik volgaarne deed. Het leverde een filmpje op dat een beetje raar verloopt, omdat ik mijn iPhone niet goed uitzette, waardoor het cameraatje bleef lopen terwijl ik danste.

We werden als eregasten neergezet op omgekeerde kratjes met een kussen erop, en geënthousiasmeerd door de ontvangst kreeg mijn eigen performance ook vleugeltjes! Ik besloot het boek helemáál weg te laten en vertelde voor het eerst een verhaal helemaal uit het hoofd, waarbij ik wat ik vertelde illustreerde met mime-achtige gebaren, in de hoop zo duidelijker te maken wat ik vertelde. Het wérkte. Ook Stefan en Philip waren goed op dreef tijdens hun eigen voordracht en genoten van het spektakel.*

*De avond was voor Philip en mij het hoogtepunt van ons bezoek aan Zuid-Afrika! 

(Wordt vervolgd)

Written by Ted

25 september 2015 bij 07:25

Geplaatst in Diversen

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Haha, dat filmpje. Prachtig. En wat grappig (en mooi) als je zomaar een nieuwe losheid in je optreden ontdekt.

    kleinborkel

    25 september 2015 at 08:55

  2. Dat is waar! Ik ging meteen dansen, wat ik onder Nederlandse omstandigheden niet gedaan zou hebben, en ik gooide mijn boek weg!

    Ted

    27 september 2015 at 00:50


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: