tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Hakken 2

with 5 comments

scheltemaEerder vandaag schreef ik een stukje over de boekhandel bij mij in de buurt. Dat heb ik geweten. Door sommige boekhandelaren werd het sportief opgepikt, maar door anderen werd mijn stukje in het geheel niet gewaardeerd. Ik kreeg er hier en daar van langs. Over de bijdrage van één persoon heb ik wel moeten lachen. Hij schreef: ‘Veel stof…weinig wind. Vroeger kon die jongen best aardig schrijven…ach vroeger’ en ‘Deze slappe Tedtalk draait maar om één zinnetje: ik lag er niet in wat logisch gezien hetzelfde betekent als: ik lig eruit. Hier werd dus geen gehakt gemaakt…hoogstens half-om-halfslachtig’. Zo is het: de kwaliteit van mijn schrijverskunst staat of valt met het (on)welgevallig zijn van mijn mening.

Elke boekhandel heeft het recht om de winkel geheel naar eigen inzicht in te delen. Maar ik als bezoeker heb het recht om daar wat van te vinden en dat hoef ik helemaal niet voor me te houden. In dit specifieke geval ging het om de biografie van Burnier van Elisabeth Lockhorn, die ik direct wilde hebben omdat ik hem wou lezen in de trein naar Parijs, waar ik afgelopen weekend was. Als het om een gewoon léésboek gaat, koop ik tegenwoordig de e-versie, want ik vind de e-reader erg handig voor onderweg. Is het een bijzonder boek met plaatjes, dan geef ik de voorkeur aan een papieren boek. Omdat het een biografie is verwachtte ik er foto’s in en dus koos ik voor de papieren versie.

Ik ga bij voorkeur naar een reguliere boekhandel omdat ik de lokale boekhandel wil steunen. Als ik daar ben, wil ik geheel zelfstandig kunnen vinden wat ik zoek. Dat heeft met privacy te maken. Pas als ik het echt niet kan vinden wend ik me tot een verkoper, maar ik doe dat liever niet. Ik wil gewoon geruisloos mijn gang kunnen gaan, het boek vinden dat ik zoek en stilletjes naar de kassa gaan om het af te rekenen.

De boekhandel bij mij in de buurt is Scheltema. Mooie zaak, maar ik snap de indeling niet. Sommige afdelingen kan ik zelfstandig vinden en andere niet. In plaats van vragen ga ik eerst zoeken. Laatst kocht ik in Scheltema de brieven van Kellendonk en daar moest ik tien minuten naar zoeken, maar toen had ik het. Ik dacht: dat is een biografisch boek, dus Burnier zal daar ook wel staan. Maar er stond nu een heel andere categorie boeken. Ik ben in de nabijheid gaan zoeken, eerst in de kast bij de B van Burnier en de L van Lockhorn. Vergeefs. Toen zag ik het ene exemplaar liggen op een richel. Omdat er vouwen in de rug zaten  en ik geen ander exemplaar kon vinden, ben ik naar iemand gestapt van wie ik zeker wist dat ze er werkte. Ze stond achter een computer. Ze keek in de computer. Er moest nog één ander exemplaar zijn op de verdieping erboven, maar daar had ik even daarvoor al alles doorzocht, dus ik besloot weg te gaan en in de Bijenkorf te gaan kijken, want die is op de weg naar huis. Toen ik het boek daar niet kon vinden ben ik naar huis gegaan en heb de e-versie gekocht.

Nu zijn er dus mensen die van mening zijn dat ik fout gehandeld heb. Ik had moeten wachten. Ik had naar een andere boekhandel moeten gaan. – Ik hoef dat helemaal niet! Als ik geen zin heb om te wachten of ik heb geen tijd meer, dan heb ik het volste recht om te vertrekken zonder een boek te kopen. Maar het is nog erger: ik kan zelfs helemaal niet meer schrijven naar het oordeel van de hierboven geciteerde. Die meent dat ik dit alles alleen geschreven heb omdat mijn eigen werk niet in de boekhandel stond. Wel, het is zeker zo dat als Scheltema mijn werk niet aan zou bieden, ik daar geen boeken zou kopen, maar ze verkopen mijn boeken wel. Alleen niet vanuit de kast poëzie.

De volgende keer koop ik gewoon weer wél een boek. Is het nu weer goed tussen ons?

Written by Ted

15 december 2015 bij 13:25

Geplaatst in Diversen

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het huidige tijdsbeeld ten volle: lange tenen, korte lontjes, weinig verantwoordelijkheidsbesef, gebrek aan empathie enz enz. Men zou zich eens wat gelegen laten liggen aan wat opbouwende kritiek. Hulde aan het feit dat je de steen in de vijver gooide!

    remyepskamp57

    15 december 2015 at 14:17

  2. 🙂

    Ted

    15 december 2015 at 14:46

  3. Gewoon laten hakketakke – soms zijn die korte lontjes ZO kort dat je (bijna) niet meer in de buurt van hem of haar durft te komen – het is me wel een explosief wereldje hoor – sorry voor de woordspeling want elders in de wereld heeft het woord een meer letterlijke betekenis helaas.

    Wout

    15 december 2015 at 14:54

  4. Bovendien is het raar dat Scheltema dat boek niet had: er stond een prachtige recensie van in De Volkskrant. Dan zou ik als ik ’n boekhandelaar was, ruim inkopen. (Of misschien was alles razendsnel uitverkocht en restte dat beduimelde exemplaar…)

    booxalivedotnl

    15 december 2015 at 16:06

  5. Overigens: de in het stukje geciteerde persoon is bij mijn weten geen boekhandelaar, maar een voormalig stadsdichter van een gemeente ten oosten van Dordrecht.

    Ted

    16 december 2015 at 14:59


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: