tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Doof

with 5 comments

screamDoor een chronische ontsteking aan allebei mijn oren ben ik nagenoeg doof. Ik ben er niet ongerust over omdat ik weet dat het tijdelijk is. Bovendien heb ik altijd al een slecht oor gehad, dus ik ben het wel gewend om niet goed te horen. Maar de wereld is toch op slag veranderd nu het meeste geluid is weggevallen. Ik begrijp ineens ook hoe het kan dat mensen die vrijwel of geheel doof zijn het naar kunnen vinden om wél te horen: onze omgeving zit vol rommel. Qua geluid. Toen ik over straat liep overviel me een gevoel van rust. Al het geruis is verdwenen. De mensen lopen stil over straat, fietsers zweven voorbij, de auto’s passeren me alsof het katten zijn die spinnen. Ook mezelf hoor ik op een andere manier: ik kan mijn eigen voetstappen niet horen, maar wel de schok die mijn voetstappen uitoefenen op mijn kniegewrichten. Ik hoor vaag de kerkklokken. Het is vredig. En toch ervaar ik wel wat er om me heen gebeurt, al kan ik behoorlijk schrikken van iemand die rakelings langs me rijdt op de fiets. Ik voel me echter niet in gevaar. Ik kijk om me heen bij alles wat ik doe.

Vrijdag kwam ik thuis uit het ziekenhuis met de medicijnen die ik moet druppelen in allebei mijn oren, en ging op bed liggen om die druppels in te laten werken. Eerst op mijn ene zij en daarna op de andere. Op een bepaald moment drong tot me door dat er gebeld werd. Ik was te laat en belde terug; het was mijn benedenbuurman die lekkage meldde. Er is niks aan de hand, zei ik, maar toen de buurman kwam kijken had hij onmiddellijk door dat de kraan in de keuken openstond. De wasbak was overgelopen en de vloer was nat. Ik snap helemaal niet hoe het kán dat ik de kraan open heb laten staan, want ik doe hem altijd dicht. Waarschijnlijk doe ik dat altijd omdat ik hóór dat-ie openstaat.

Ik moet de radio en de tv heel hard zetten om ze te kunnen horen. Ik wil echter geen overlast veroorzaken, dus ik voel met mijn blote voet aan de vloer of die trilt door het geluid van het apparaat. Ik ga ervanuit dat als de vloer niet resoneert, het lawaai wel meevalt.

Gisteren ging ik naar de Middag van het Kinderboek. Ik had eigenlijk de hele dag mee willen maken, voor het eerst als toehoorder, maar al gauw bleek dat dat niet ging. Tot mijn verbijstering hoorde ik niet wat er werd gezegd. De sprekers gebruikten een microfoon en de zaal was stil, en toch kon ik het niet verstaan. Alleen heel soms, als iemand echt ín de microfoon sprak, verstond ik het, maar niemand deed dat. – Ik had de neiging om te roepen: wilt u ín de microfoon praten?, maar ik heb dat andere mensen wel eens horen doen en dacht toen: zeikerd! Dus ik zei niks.

Toch is dat de andere kant van het (bijna) doof zijn: het isolement waar je onmiddellijk in komt te verkeren. Je weet niet wat er gezegd wordt, maar hoort wel dat de mensen om je heen lachen, dus zíj hebben het wél verstaan en het is duidelijk dat je iets hebt gemíst. – Nou ja, dat verschijnsel ken ik wel, maar niet zo hevig als nu.

In de pauze sprak ik met enkele mensen en die kon ik wel verstaan, ook al was er geroezemoes om ons heen. Hoe dat zit begrijp ik niet helemaal, want normaalgesproken kan ik mensen slecht verstaan als ik ze tref te midden van een mensenmassa die converseert. Maar nu kon ik ze relatief goed horen, zij het ver weg en gemoffeld, waarschijnlijk omdat het afleidende geroezemoes van de andere mensen niet tot me doordrong, en omdat ik heel erg gefocust was op wat iemand tegen me zei. Mogelijk  volgde ik de mondbewegingen ook beter. – Heel lief van Anna Woltz dat ze heel duidelijk begon te ar-ti-cu-le-ren in plaats van te roepen, zoals sommige mensen deden. Dat roepen maakte niet zo veel verschil.

Voor mijn moeder is het geen verrassing: ‘Ik roep al drie jaar dat je slechter hoort. Ik zie het aan je. Hoe je je hoofd houdt. Ach gut, het doet zo denken aan toen je een klein jongetje was en altijd maar weer die oorontstekingen had. Je bent eroverheen gegroeid en nu je ouder wordt krijg je ze terug.’

Written by Ted

3 april 2016 bij 07:30

Geplaatst in Diversen

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Kun je de schok op je kniegewrichten horen? Dat lijkt me dan ook al niet goed.
    Hoop dat de ontsteking snel verdwijnt, want ondanks sereniteit lijkt het me tamelijk lastig.

    Co

    3 april 2016 at 08:26

  2. De hoorwereld is inderdaad iets waar je niet bij stil staat – in mijn straatje heeft ruim de helft van al de bejaarden reeds van die apparaatjes achter de oren en nog is het bulderen soms als ik met ze praat. Sterkte Ted. PS: je kan heel veel programma’s middels ondertiteling volgen hoor.

    Wout

    3 april 2016 at 09:25

  3. Zou, zo bedacht ik me net, Hendrik Haan dan ook oormankeren gehad hebben?

    Co

    3 april 2016 at 10:17

  4. Ted, ik hoop dat het medicijn snel zal helpen en je gehoor weer terugkomt. Het is een heftige handicap en brengt je in een isolement, waar een mens niet behoort te zitten. Communicatie is zo belangrijk, maar soms is het goed te ervaren hoe het is buitengesloten te zijn. Sterkte, je hebt het mooi beschreven.

    Dick Witte

    3 april 2016 at 10:27

  5. Nou, het was me ook niet te doen om de beterschapswensen – waarvoor dank! – maar om de ervaring onder woorden te brengen.

    Ted

    3 april 2016 at 10:34


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: