tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Bogotá (1)

leave a comment »

IMG_4112.JPGZondag 17 april 2016.

Nederland is eregastland op de boekenbeurs van Bogotá. Philip Hopman en ik mochten erheen en dus begaven wij ons op zaterdag 16 april naar Schiphol. Er kwam meteen een kink in de kabel, want er reden geen treinen naar Schiphol; we moesten op Amsterdam Sloterdijk uitstappen en daar de bus nemen. Terwijl we naar de installatie van de bus liepen zag ik dat Philip nog wel zijn koffer bij zich had, maar niet meer zijn schoudertas. En dáár zat zijn paspoort in! We haastten ons terug naar de infobalie van station Sloterdijk en daar moesten we een beslissing nemen. Deze: ik reisde door naar Schiphol, zodat in ieder geval een van ons het vliegtuig haalde. Ondertussen belde iemand van de NS de trein die doorgereden was naar Uitgeest om de tas veilig te stellen.
Gelaten vervolgde ik mijn weg, want zonder Philip wóú ik helemaal niet naar Colombia en bovendien was ik nog niet hersteld van allerlei kwalen, dus mij zakte de moed in de schoenen. Vooral toen ik de enorme mensenmassa’s op Schiphol zag. Het inchecken van de bagage en vervolgens de tassen- en paspoortcontrole duurden zo lang, dat het onrealistisch was om te denken dat Philip zijn tas terug zou kunnen vinden én het vliegtuig haalde. Maar toen ik ein-de-lijk door de controle heen was en vruchteloos op zoek was gegaan naar een KLM-balie om te kijken wat ik van binnenuit voor Philip kon doen, kwam zijn telefoontje: de tas was veiliggesteld en met de eerste de beste trein teruggegaan naar Amsterdam Centraal, waarheen Philip al was gereisd, en daar bij de afdeling Gevonden Voorwerpen had hij een half uur in de zenuwen moeten wachten tot zijn tas mét pas hem werd aangereikt. Vervolgens had hij een taxi genomen naar Schiphol en daar had hij voorgedrongen, waardoor hij nog net op tijd was om mee te vliegen. Wat een bikkel!
En zo vlogen we toch samen in bijna elf uur naar Zuid-Amerika, waar we, samen met onder andere een van de ontwerpers van het Nederlandse paviljoen en twee kunstenaars, werden opgevangen door mensen van de boekenbeurs. We werden naar hotel Wyndham gereden, waar we mooie kamers kregen, en waar we worstelden met de pasjes voor de lift (je kunt alleen naar je eigen etage) en de wisselkoers van de peso, want dat hadden we thuis niet uitgevogeld, dus we vonden het een beetje eng om 100.000 peso te pinnen. Of eigenlijk ik dan, want Philip deed niet zo moeilijk en haalde dat bedrag uit de muur. Na enig gepuzzel begrepen we dat dat ongeveer dertig euro was.
Met een tijdsverschil van zeven uur was het om half negen ’s avonds eigenlijk te vroeg om naar bed te gaan, maar voor onze eigen biologische klok was het al half vier in de nacht, dus we zijn gaan slapen.
Terwijl ik dit tik is het half vijf in de ochtend plaatselijke tijd; dadelijk probeer ik nog een uurtje bij te slapen, want om negen uur gaan we in het beursgebouw van start: Philip gaat een muurschildering maken in het Nederlands paviljoen en ik ga hem assisteren. Hij maakt een tekening en zet cijfertjes in de vlakken, zodat ik aan het getal kan zien welke kleur het moet worden. Handig, hè?

Wordt vervolgd. Foto: gezicht vanuit mijn hotelkamer

Written by Ted

25 april 2016 bij 22:46

Geplaatst in Diversen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: