tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Bogotá (5)

with one comment

IMG_4301.JPG
Vervolg van gisteren

Terug in het hotel wilde het slapen opnieuw niet lukken, maar we zijn er inmiddels aan gewend. Naar verluidt zit er op deze hoogte 30% minder zuurstof in de lucht, en dat merk ik doordat ik wat kortademiger ben en Philip merkte het doordat zijn tweede glas wijn onmiddellijk naar zijn hoofd steeg.
Dinsdagochtend moest Philip al om zes uur de deur uit. Ik heb met hem ontbeten en ben terug naar mijn kamer gegaan, terwijl hij naar twee scholen reed. Hij was op tijd op de lunchreceptie op de Nederlandse ambassade; ik niet. Ik zou worden afgehaald, maar niemand kwam opdagen, dus toen nam ik zelf maar een taxi, ietwat gestrest, want in mijn eentje in een vreemde stad waar ik de taal niet van spreek, vind ik eng. Philip spreekt Spaans, dus ik miste hem zeer. Ik kwam best op tijd op de ambassade aan, een prachtige villa in een dure wijk, maar was toch te laat omdat ik vóór prinses Laurentien had moeten arriveren. Nu stond zij al klaar om míj te ontvangen!
Dat had ik helemaal niet in de gaten. Ik kwam de trap op naar de hal en zag Roy Colastica staan, dus ik schoot op hem af, maar de ambassadeur greep in en leidde me naar de prinses, die me hartelijk de hand schudde en nog wist waar we elkaar voor het laatst (en het eerst) gezien hadden: bij de uitvaart van Sieb Posthuma. Ze had zich duidelijk goed voorbereid op de ontvangst op de ambassade en dat was prettig; ’s avonds was ze bij de opening van de beurs en toen week ze af van de procedure door even met Philip op de foto te gaan bij zijn muurschildering. ‘Nee,’ zei ze tegen de ambassadeur die haar mee wilde tronen, ‘even een foto.’
Philip was sowieso onder de indruk van haar: ze kennen elkaar ietsje beter, maar toen de prinses hem kuste bij de begroeting in de ambassade, was hij toch blij verrast.
’s Avonds was de opening van de beurs. Eerst waren er eindeloze redevoeringen die alle uitblonken door opeenstapelingen van clichés en vormelijkheid; alleen Cees Nooteboom deed er wat humor in. Gelukkig mochten wij wat eerder weg omdat we klaar moesten gaan staan in het Nederlandse paviljoen. Dat wil zeggen: Philip moest de president van Colombia en prinses Laurentien opwachten en iets vertellen over de muurschildering en ik zou er foto’s van maken. Maar de president liet na de toespraken verstek gaan, dus het was alleen Laurentien die een ereronde maakte door het paviljoen.
Omdat alles langer duurde dan gepland en zich veel meer mensen op de luttele hapjes stortten dan waarop was gerekend, gingen we met een lege maag terug naar het hotel en naar bed, want de restaurants in de buurt waren inmiddels allemaal gesloten.
Na een redelijke nacht moesten Philip en ik alweer vroeg aantreden; Philip het eerst voor een interview. Maar de interviewer kwam niet opdagen, dus na een uur wachten begonnen we aan een gezamenlijke workshop tekenen. Die was leuk, met kinderen en volwassenen die gezellig met ons meerekenden, en heel veel scholieren die in klassen door het paviljoen holden. Niet weinig kinderen waren erg geïnteresseerd in ons. Aan mij hadden ze niet zo veel omdat ik geen Spaans spreek, maar Philip kon heerlijk met ze praten en genoot daar zichtbaar van.
Na de workshop moest Philip geïnterviewd worden, eerst voor de tv en toen voor de radio, en terwijl ik op zijn terugkomst wachtte, amuseerde ik me met een klas kinderen, geleid door een jongetje van acht dat goed zei te zijn in rekenen en Engels. En dat was ook zo. Hij was ervan verrukt dat hij zijn Engels op iemand kon uitproberen en enthousiast vertaalde hij voor zijn klasgenootjes wat ik op zijn vragen had geantwoord.
Daarna was Philip vrij en hij ging de stad in om een vriend van een vriend te bezoeken, terwijl ik een lezing had in het paviljoen over dit merkwaardige onderwerp: hoe schrijf je over moeilijke onderwerpen? Ik geloof dat het heel aardig ging; er waren zo’n dertig mensen in het publiek die aandachtig luisterden en aantekeningen maakten. Ik sprak in het Engels en dat werd simultaan vertaald. Ik kon redelijk goed onder woorden brengen wat ik zeggen wilde – schuwde geen enkel taboe – en ging na afloop tevreden naar het hotel.

IMG_4286.JPG

Wordt vervolgd. Foto onder: Roy Colastica, de ambassadeur en prinses Laurentien.

Written by Ted

27 april 2016 bij 11:06

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Staat de ambassadeur er alweer niet zo flatteus op. 😦

    Nico

    29 april 2016 at 23:22


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: