tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De uitreiking

with 9 comments

imme-en-harrieGisteren werden op een schitterende locatie, het Tropenmuseum in Amsterdam, de Griffels, Penselen en Vlag & Wimpels 2016 uitgereikt. Er was veel volk gekomen en wie niet helemaal tevreden was over de prijzenregen, werd toch wel enigszins tevredengesteld door het mooie weer in de achtertuin van het museum, waar heerlijk ijs te krijgen was, ietwat vage pasteitjes en – wat een vondst! – heerlijk vers fruit op een satéstokje!

Een dag te voren had Imme Dros me gebeld. Ze wilde weten of ik ging. Ja, zei ik, ik ga. O, zei Imme, dan zullen we er eens over denken. Er kómen is eigenlijk zo moeilijk geworden voor ons.

Toen ik het Tropenmuseum betrad, zag ik meteen in de verte Harrie Geelen, en waar Harrie is, is Imme, dus ik ging haar meteen opzoeken. Ze zat in een beeldige zwart-wit creatie op de marmeren trap. Omdat ze aan staar lijdt, zei ik wie er allemaal waren. Ik kan dat allemaal goed zien, zo in de verte. Ik zag aan Immes gezicht bij elke naam die ik noemde of die haar wat zei of niet.

Ik zei ook: die is er niet en die ook niet en die heb ik al in geen jaren gezien. Nee, zei Imme, die komt nooit meer het huis uit en die kwam sowieso al nooit en die is bijna dood.

Terwijl ik zo rondkeek en haast vergeefs zocht naar de oudere generatie, realiseerde ik me dat ik zelf zoetjes aan ben opgeschoven naar de oudjes. Huh, de laatste keer dat ik keek was ik nog veelbelovend!

Toen gingen we de zaal in. Het programma was niet helemaal aan ons, “de oudere generatie”, besteed. We konden de Ierse schrijver niet plaatsen en we wisten niet of het amusement bedoeld was als camp en of de presentator voor de grap niemand kende en zelfs niet wist wie Ewald van de Vendel is.

Daarna werd het leuk. Er werden heel veel Griffels en Penselen en Vlag & Wimpels uitgereikt. Dat was vrolijk en feestelijk. De blije gezichten van, bijvoorbeeld, Yvonne en Anna waren regelrechte cadeautjes.

Na afloop gingen we allemaal naar buiten, waar het weer uitbundig was. Imme en Harrie zaten op een steen en ik zag ze denken aan thuis.

Houd je van bloemen?, vroeg ik aan Imme.
Heel veel, zei ze.
Neem dan de bos die ik gekregen heb mee, dan heb je een lekker volle vaas.
Heb je je griffel bij je?
Ja, heb ik. Jij de jouwe?
Ja.

Toen gingen ze naar huis. Ik huppelde de menigte in, want ik ben wel aan de oude kant, maar altijd nog twintig jaar jonger. Ik moet nog zo veel doen, o, nog zo veel.

Written by Ted

23 juni 2016 bij 07:19

Geplaatst in Diversen

9 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hoi Ted,

    wie Ewald van de Vendel is weet ik ook niet. Misschien de broer van Edward? Gistermiddag stond ik op het helikopterdek van de HMS Rotterdam, in de marinehaven van Den Helder. Dit ter gelegenheid van de presentatie van Alle Hens, een jeugdboek met marineverhalen dat werd geïllustreerd door Harmen van Straaten. Er waren drie auteurs aanwezig, die echter op geen enkele manier bij de presentatie werden betrokken. Alles speelde zich af rond luitenant-generaal Verkerk en nog wat mensen van de marine-top. En hun kinderen, die massaal aanwezig waren (400). Die kinderen redden onze middag, want nadat ze door overste Verkerk de boeken kregen uitgereikt liepen ze meteen naar ons toe, voor handtekeningen. Kregen we het toch nog druk. Verder natuurlijk gefeliciteerd met je Griffel. Zou je niet eens een prijzenkast laten maken?

    Peter Smit

    23 juni 2016 at 09:24

  2. De presentator noemde Edward tot twee keer toe Ewald.

    Dank je. Ik héb een prijzenkastje, maar hij is nog niet eens half vol. 🙂

    Was dat de bijeenkomst waar ook Annemarie Bon had moeten/kunnen zijn? Misschien moet je haar even troosten, want ze had het gevoel dat ze naar het verkeerde evenement was gegaan.

    Ted

    23 juni 2016 at 11:01

    • Hoi Ted,

      ja, Annemarie was ook uitgenodigd, maar koos voor de CPNB-borrel. Die volgens jouw verslag toch heel geanimeerd was. Waarom vond Annemarie het dan niet leuk?

      Peter Smit

      23 juni 2016 at 11:12

  3. Ze stond in dubio en had daarom contact opgenomen met het CPNB. Uit dat contact had Annemarie de indruk gekregen dat ze misschien wel eens in de prijzen zou kunnen vallen. Dat liep voor haar uit op een teleurstelling.

    Ted

    23 juni 2016 at 11:25

    • Tja, dat is dan zo. Ik ga er nooit heen omdat ik denk dat als ik dat wel zou doen, anderen wellicht zouden denken dat ik meende kans te maken op een griffel, met daarbij een ondertoon van: zie je wel dat hij knettergek is. Nou, ik ben misschien wel gek, maar toch echt niet zo gek. Wat toch eigenlijk lang niet gek is, al zeg ik het zelf!

      Peter Smit

      23 juni 2016 at 11:56

  4. De meeste collega’s die naar zo’n uitreiking gaan, doen dat niet omdat ze denken dat ze zelf een prijs winnen, maar om de winnaars toe te juichen.

    Ted

    23 juni 2016 at 12:31

    • Je bedoelt dat ik voor een ander moet gaan juichen? Ja, ik ben daar gek!

      Peter Smit

      23 juni 2016 at 13:28

  5. Gefeliciteerd Ted!

    Christina Brouwers

    23 juni 2016 at 14:50


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: