tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Inbreuk

with one comment

gluurderGisteren mocht ik een lezing verzorgen. Ik zag dat op de eerste rij een man zat die van het begin tot het einde opnames maakte, met zijn iPad onopvallend rustend op zijn schoot. Vroeger onderbrak ik een lezing wel eens om er wat van te zeggen, maar dat had altijd een nare weerslag op de lezing en de ontvangst ervan bij het publiek, enerzijds omdat de spanningsboog werd onderbroken, anderzijds omdat het niet sympathiek overkwam als ik zei dat het niet mocht. Ik vind het niet erg als men een fragment filmt, maar zonder dat van te voren te vragen vind ik onbeschoft, laat staan als de hele lezing opgenomen wordt. Zo’n man kan die lezing gebruiken om elders te vertonen en dat betekent dat ze je daar niet uitnodigen om zélf de lezing te komen geven; hij zit dus aan je broodwinning. Ik nam me voor om de man in het publiek na de lezing aan te spreken, maar ik vergat het en dacht er pas in de trein terug weer aan.

’s Avonds werd ik thuis gebeld door iemand die ik niet ken. De man praatte tegen mij alsof ik hem wel kende. Het bleek dat hij me twee dagen eerder een mail had gestuurd – waarop ik nog niet gereageerd had – waarin hij me vroeg om hem te vertellen hoe hij een boek moest schrijven. Ik voelde me zo overvallen, dat ik het telefoongesprek zo snel mogelijk beëindigd. Via e-mail heb ik vervolgens gezegd dat ik niet zo maar gebeld wilde worden door mensen die ik niet ken en die ik niet mijn telefoonnummer heb gegeven. Hij reageerde gepikeerd dat ik dan mijn telefoonnummer van internet moest halen.

Inderdaad blijkt dat mijn telefoonnummer op internet staat. Ik meen dat dat komt doordat we ons indertijd in moesten schrijven bij de Kamer van Koophandel en die heeft al die telefoonnummers openbaar gemaakt. Maar dan nog is het feit dat mijn telefoonnummer openbaar is toch geen uitnodiging om gebeld te worden?

Gelukkig is het een uitzondering. Ik schrok ervan omdat het zelden gebeurd is dat iemand die ik niet ken en die niet van een bedrijf is mij zo maar belt. Ik krijg wel eens mailtjes waarin gevraagd wordt of iemand mag bellen, maar dat gaat dan in overleg.

Wel is het een keer voorgekomen dat ik gebeld werd door een mevrouw die een lezing van mij bijgewoond had en die vroeg of ze langs mocht komen. Ik had daar persoonlijk geen behoefte aan, maar vroeg toch: ‘Wanneer zou u dan willen langskomen?’
‘Nu.’ zei ze. ‘Ik sta bij u voor de deur.’

Written by Ted

4 november 2016 bij 06:19

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mag ik alstublieft eens even
    Kijken in uw kast of la
    En mag ik dan ook snel weten
    Wat laat u de mensheid na

    In de bijbel staat geschreven
    Uw land zal het mijne zijn
    Ik zie dat dan in het brede
    Want ik ben geen puritein

    Uw woord is gewoon het mijne
    Dat is leuk voor een partij
    Weet je roep ik boven ’t klinken
    Wat die Lieshout gister zei

    Ik toon vrolijk alle beelden
    Daarmee maak ik goede sier
    Ach een lezing, reuze uitstap,
    Zorgt nog jaren voor plezier

    Co

    4 november 2016 at 07:36


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: