tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Woutertje Pieterselezing van Miradi

with 2 comments

MiradiIn de Woutertje Pieterselezing, geschreven en uitgesproken door Nasim Miradi, wordt gepleit voor meer aandacht voor culturele diversiteit en een betere representatie van vrouwen.

Miradi komt met de volgende cijfers: ‘In 2013 had maar 2% van alle kinderboeken een hoofdpersonage met een biculturele achtergrond – terwijl niet 2, maar 22% van de Nederlanders een biculturele achtergrond heeft. Dat is bijna een kwart van de samenleving. Toch krijgen ze geen gezicht of bestaan ze vooral in een geproblematiseerde setting.’

Van wie moet dat gezicht komen? Moet een cultureel divers boek gemaakt worden door de huidige generatie kinderboekenmakers, die behoorlijk wit is en afkomstig uit Polder, Peel & Purmerend? Of moet het gemaakt worden door makers die zelf een biculturele achtergrond hebben?

Er zijn kinderschrijvers die kijken naar de noden van het (biculturele) publiek en daar een kinderboek bij maken; soms levert dat mooie boeken op, maar vaak blijft het steken in goede bedoelingen. Misschien omdat het toch wel heel moeilijk is om je in te leven in iemand die, om een voorbeeld te noemen, gevlucht is uit Syrië. Er zijn schrijvers, zoals Lydia Rood en Hans Hagen, die daar een goede neus voor hebben, maar ik niet: ik zal niet zo gauw schrijven vanuit het perspectief van een kind dat specifiek bicultureel is, omdat ik dat niet diepgaand en oprecht genoeg aan kan voelen. Ik schrijf wel vanuit het perspectief van buitenbeentjes, jongens en meisjes van welke kleur en achtergrond dan ook, omdat ik me daarmee verwant voel. – Zouden de biculturele boeken die we nodig hebben niet moeten komen van auteurs die weten waar ze het over hebben?

Waar zíjn de schrijvers en tekenaars met een biculturele achtergrond die vanuit dat perspectief kinderboeken schrijven? Binnen de literatuur voor volwassenen zijn ze wel te vinden, maar binnen het kindergenre nauwelijks (hoewel de vertrouwde Halil Gür er altijd geweest lijkt te zijn!). Waarom schrijven zo weinig biculturele mensen vanuit een innerlijke noodzaak kinderboeken? Dat antwoord moet van henzelf komen.

Het tweede punt dat Miradi aansnijdt is een betere representatie van vrouwen. In de lezing van Miradi, zoals die op de website van de Woutertje Pieterseprijs staat, is een filmpje te zien over hoe beroerd het gesteld is met meisjes in kinderboeken. Als uit een boekenkast alle boeken worden gehaald waar meisjes en/of vrouwen geen rol van betekenis hebben, blijft er haast niks over.

Hier verraadt zich misschien een deel van het probleem. Kan het zijn dat potentiële biculturele auteurs van kinderboeken domweg niet genoeg belangstelling hebben voor het genre? Hoe kun je nou Madelief, Ronja, Pippi, Merel, Polleke, Jubelientje, Ellie, Nellie, Rozemarijn, Otje, Suze, Sofie en al die andere krachtige meiden in de kinderboeken van de afgelopen decennia over het hoofd hebben gezien?

Written by Ted

20 april 2017 bij 06:21

Geplaatst in Diversen

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Heel spannende vraag, hoop op veel antwoorden.

    Co

    20 april 2017 at 07:01

  2. Toekomst! Their future. Our Music! I’m sure 🙂

    Beatrijs

    20 april 2017 at 20:33


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: