tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Openbaar interview

with one comment

vullings en ikAfgelopen vrijdag was er een literaire ontmoeting in de Centrale Bibliotheek van Den Haag in het kader van B-Unlimited. Jeroen Vullings onderwierp eerst Karin Amatmoekrim aan een openbaar interview over haar werk, en daarna mij over Schuldig kind. De zaal zat goed gevuld en ik vond het best lastig. Tot nu waren de interviews steeds een op een, of in ieder geval zonder publiek erbij, en nu moest ik ten overstaan van belangstellende wildvreemden praten over intieme zaken. Het werd een aardig interview en op klotsende oksels na viel de spanning bij mij wel mee. Misschien dat het hier en daar wat onsamenhangend was, maar óók gezellig, getuige een bericht op mijn facebookpagina: ‘Ik was erbij en vond het heerlijk, ging helemaal blij naar huis… Heel sappig heel concreet heel hartverwarmend. Moet dat toch even zeggen.’

Hartverwarmend was het ook voor mij, want na afloop kwam een groepje jongeren naar me toe onder begeleiding van wat twee docenten bleken te zijn. Een goedgekapte jongen stelde zich voor: hij was een vluchteling uit Syrië, nu anderhalf jaar in Nederland en hij had genoten van mijn boek Gebr. Daar wilde hij me voor bedanken. De jongeren die om ons heen kwamen staan zwegen, maar ik zag dat ze bedoelden wat die ene jongen zei. Ik smolt ogenblikkelijk, wilde die jongen wel omarmen, maar er stond ook een gesluierd meisje bij, dus ik dacht: laat ik dat niet doen, want als ik ze allemaal ga omarmen moet ik misschien dat meisje overslaan en dat maakt de situatie ongemakkelijk. Dus ik deed niks. Ik complimenteerde de jongen met zijn goede Nederlands en voelde me door de jongeren en hun docenten bewonderd, wat me ook wel weer een beetje ongemakkelijk deed voelen. Vervolgens gingen we allemaal op de foto. De docente zou me de foto sturen, maar ze heeft er niet meer aan gedacht om dat te doen of bij nader inzien vond men het toch geen goed idee om een foto met gevluchte jongeren erop op internet terug te zien. Hoe dan ook, bij het afscheid kwamen ze me allemaal een hand geven en het gesluierde meisje ook. Ze lachte verlegen. Ze had een beugel in.

Written by Ted

6 juni 2017 bij 06:52

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. 🙂

    Beatrijs

    6 juni 2017 at 10:28


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: