tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De zes leestips van Ted

with 4 comments

MannIk heb een moeilijke relatie met “lezen”. Ik heb er eigenlijk een hekel aan gekregen, omdat elke keer als ik een boek lees ik het na een regel of twintig wegleg om zélf iets te schrijven. Volgens mij is het geen beroepsdeformatie, want ik hoor nooit van andere schrijvers dat ze steeds weglopen van het boek dat ze aan het lezen zijn. Ik ervaar het als irritant dat ik ongedurig word van lezen.
Maar in de vakantie, en dan met name als ik niet thuis ben, lukt het wél om me in boeken te verdiepen zonder dat ik ze steeds in de steek laat.

Het is niet mijn gewoonte om boeken – anders dan die van mezelf! – aan te bevelen, maar voor mensen die op vakantie gaan en niet weten wat ze mee moeten nemen, wil ik wel delen wat me heeft beroerd. Ik maak er een top 6 van, met op één het boek dat ik het best vond. – Nee, er zitten geen kinderboeken bij, want ik wilde lezen buiten mijn eigen straatje.

6. K. Schippers – Tot in de verste hoeken

Schippers is in vele opzichten mijn held. Ik herken me regelmatig in zijn gedichten en in zijn gezichten op de wereld. In dat kader is Tot in de verste hoeken een boek dat ik ietwat moeizaam vind. De observaties zijn particulierder en dwarsig, en het kost mij vrij veel moeite om te begrijpen wat hij met de lezer – mij – wil delen.
Het is het boek waar ik deze zomer mee begon en ik heb het even geparkeerd omdat ik tussendoor iets anders wilde lezen. Maar ik weet zeker dat ik er deze zomer ook mee eindig, want in Schippers wil ik me altijd blijven verplaatsen. Gaat dus lekker lang mee.

5. Willem Nijholt – Een ongeduldig verlangen

Het eerste boek van Nijholt, uit 2011, Met bonzend hart, las ik met ongelooflijk veel plezier. Heerlijk vilein en fijn en zalig. Ik dacht dat zijn tweede boek verder zou gaan waar hij gebleven was, en daarom bewaarde ik het voor in de hangmat. Maar Een ongeduldig verlangen is Met bonzend hart opnieuw verteld. Ik heb het geamuseerd van begin tot eind gelezen, me er steeds wel van bewust dat ik het boek al eerder gelezen had, maar ik dacht dat hij aan het einde wel door zou stoten naar een volgend niveau. Helaas. Wat ik dacht te zullen lezen staat waarschijnlijk pas in het vólgende boek van Nijholt. Over de tv- en theaterjaren wil ik lezen! Ik ga daar geduldig op wachten, want Nijholt kan niet alleen virtuoos en weergaloos zingen (de podcastserie van Gijs Groenteman al gehoord over Harry Bannink met een fantastische aflevering met Willem Nijholt?), maar ook zeer verdienstelijk schrijven.

4. Het geheime leven van kleuren – Kassia St. Clair

Op mijn ideeënlijstje staat al een jaar of tien deze opdracht aan mezelf: maak een boek waarin je de geschiedenis van kleuren vertelt!
Dat hóéft niet meer, want St. Clair heeft dat al uitgebreid gedaan in een standaardwerk. Er is weinig op aan te merken, behalve dan dat er wél kleurbanen in staan maar géén afbeeldingen. Daarin is het boek tekortgeschoten. Er worden heel veel voorbeelden genoemd van de pracht van kleuren, maar er wordt er niet één getoond. Ik had daar zeker twintig euro meer voor willen betalen. Maar het boek kóst al 24,99 en de kosten zijn onder meer gaan zitten in een weinig opwindend omslag, in kleurbanen in het boek en het is ingenaaid, met harde, gestanste kaft. Huh, hadden ze er maar een paperback van gemaakt met veel afbeeldingen erin! Maar waarschijnlijk pakte dat veel duurder uit en deden ze het dus maar niet.
Waarom dan toch op 4? Omdat het boek van St Clair na lezing in de boekenkast blijft; het boek van Nijholt zal plaats moeten maken voor zijn volgende boek.

3. Jan Brokken – In het huis van de dichter

Mooie biografische aantekeningen van Jan Brokken over zijn vriendschap met pianist Youri Egorov. Prachtig en diepdoorduwd portret. In het boek heeft Brokken aan de lopende band aanmerkingen op iedereen, behalve op zichzelf en zijn partner. Mijn kritiek wordt volledig onklaar gemaakt doordat Brokken bovenmatig goed schrijft. Als iemand zo goed kan formuleren, zal hij wel gelijk hebben. Ik zal zélf wel een zeikerd zijn!

2. Alexander Münninghoff – De stamhouder

Mooi boek. Won een prijs, maar ik weet niet goed waarom. Iedereen in het boek is op de een of andere manier niet integer, behalve de schrijver zelf en zijn echtgenote. Ik kan eigenlijk helemaal niet goed tegen auteurs die zichzelf ontzien en verder niemand dan hun eigen partner (zie ook 3).
Opmerkelijk is dat alle mensen in het boek ongeveer op dezelfde manier formuleren,  maar juist de uniformiteit in de manier waarop mensen in het boek formuleren maakt het betoog onweerstaanbaar, omdat het wonderbaarlijk goed werkt! Ik heb ontzettend genoten van het boek.

1. De familie Mann – Tilmann Lahme

Vermoeiend boek: het is te zwaar om in een strandstoel te lezen. Ik heb er verschrikkelijke pijn in mijn nek en schouders van gekregen, maar ik heb het er voor over gehad. Het hele boek heb ik me geërgerd aan mensen die ik lui en vervelend vond, omdat de biograaf die indruk wekte: de kinderen van Thomas en Katia Mann schreven aan de lopende band brieven aan hun moeder om geld af te troggelen – en  moeder stuurde aldoor maar geld. Ze vertelde er vader niks over, want die mocht niet van zijn belangrijke werk gehouden worden.
Ik kreeg tijdens het lezen een hekel aan iedereen in het boek (misschien ken je het principe wel: familielid A klaagt in een brief aan familielid B over familielid C en in een brief aan familielid D klaagt familielid C over A, enzovoort. Maar dan nog een graadje erger, want de ouders Mann laten heel duidelijk merken dat ze aan sommige kinderen min of meer een hekel hebben).
Het lukt Lahme, ondanks de weinig lichte ironie waarmee hij de familie regelmatig onderschoffelt, een portret te schetsen van klaplopers die uiteindelijk als intellectuelen komen bovendrijven. Die ontwikkeling is prachtig. En als ze een voor een doodgaan lijd je een beetje mee omdat je ondanks alles om ze bent gaan geven. Fijn boek!

Written by Ted

28 juli 2017 bij 07:33

Geplaatst in Diversen

4 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Je moet maar denken als het met lezen thuis niet lukken wil wat Vosmaer ooit schreef:
    Als men het boek kent, is het uit

    Co

    28 juli 2017 at 16:31

  2. goh, van de vijf heb ik er drie gelezen 🙂

    oehoeboeroe

    28 juli 2017 at 21:28

  3. oeps, ik zie nu dat het er zes zijn. Heb ik er nog steeds drie van gelezen, dat verandert niet.

    oehoeboeroe

    30 juli 2017 at 18:42

  4. Herkenbaar. Als ik lees, ploppen er steeds allerlei ideeën en zinnen op voor het verhaal waar ik mee bezig ben (of een heel nieuw boek). Ik lees eigenlijk altijd met een notitieblok ernaast.

    boterletters

    1 augustus 2017 at 10:34


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: