tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

De Pont, Tilburg

with 2 comments

DePontWEBVandaag begint de Kinderboekenweek met de toekenning van de Gouden Griffel aan Koos Meinderts of aan een van de andere genomineerden. Maar ik wil het over iets anders hebben.

Na een fijn weekend met in de kranten alom lof voor Onder mijn matras de erwt, ging ik de nieuwe week noodgedwongen neerslachtig in. Ik was uitgenodigd om in Museum De Pont in Tilburg een korte lezing te komen geven over literatuur & beeldende kunst, en ik ging al vroeg op pad omdat ik vooraf een bezoek wilde brengen aan mijn moeder in Eindhoven. Maar op het station in mijn woonplaats Amsterdam bleek er juist op dat moment een stroomstoring te zijn in Utrecht, waardoor al het treinverkeer in één keer op zijn gat lag. Alweer. Ik besloot, gelaten, via Rotterdam te reizen, maar die trein vertrok óók met vertraging. – Het ligt in mijn aard om dan stampvoetend uit de trein te stappen, me op mijn knieën te laten vallen op het perron, met mijn vuisten driftig op de stenen te beuken en het hartverscheurend op een janken te zetten, maar ik vermande me en droeg het leed in de kalmte die ik mezelf had opgelegd. Ik sms-te mijn moeder (85) dat ik vanwege vertraging later kwam en korter bleef; ze sms-te terug dat ze zes minuten nodig had om een lunch met gebakken sliptongetjes en sla voor me te bereiden, en dat het fijn was dat ik ook weer op tijd vertrok, want ze had wel wat beters te doen. – Voor wie het niet begrijpt: dat is óns soort humor.

Ik bleef iets langer dan een uur bij mijn moeder – gênant kort – maar ik moest nu eenmaal een lezing geven in Tilburg. Dus ik begaf me ruim op tijd naar De Pont, want beter te vroeg dan te laat. Ik was nooit in De Pont geweest en was er benieuwd naar, dus ik had mijn moeder wel een beetje voorgelogen: ik wilde een vol uur vóór mijn lezing aanwezig zijn om er rond te kunnen lopen.
Ik was op tijd. En keek op apegapen rond.

De ruimte in De Pont is riant. Als ik zo veel ruimte zie, wil ik er graag in dansen, maar ik ben bijna 62 en ik durf zulke dingen niet meer als er andere mensen aanwezig zijn.
Kunst verdient volop ruimte, en als je zo veel ruimte hebt als in De Pont, dan kun je ook best een hoekje inruimen voor de intimiteit van kunst. Maar zelfs in de kleinste kamertjes die het museum rijk is, is niets te vinden dat doet denken aan een omarming of een liefkozing. De enige warmte die je tegemoet straalt komt van de suppoosten en van de mensen die het museum leiden.

Written by Ted

3 oktober 2017 bij 07:21

Geplaatst in Diversen

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi verhaal. Ik ervaar De Pont niet zo. Vind vooral veel mooi en soms ontroerend. Heb je de 4 video-schilderijtjes van Bill Viola gezien? In een van die kamertjes vlak bij de ingang – kolenhok geweest, geloof ik – wonderschoon. En ‘de begroeting’ van dezelfde kunstenaar.

    Anita

    3 oktober 2017 at 09:58

  2. Ja, die heb ik gezien, maar de mevrouw die in die filmpjes te zien is, is in die filmpjes aanwezig omdat ze de rol speelt van vrouw die in een kamer aanwezig is. Ze is daar niet écht. Haar handelingen zijn gericht op de camera.
    Maar het gaat me niet om de kunstwerken zelf; het gaat me om de manier waarop een en ander is tentoongesteld
    Ik vond zelf een brief erg mooi en een holle spiegel het mooist: als je aan komt lopen zie je niet jezelf in die spiegel, maar degene die om de hoek komt aangelopen. Op de foto is die spiegel uiterst links te zien.

    Ted

    3 oktober 2017 at 10:19


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: