tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Voor wie Charlotte Mutsaers niet begreep

with 3 comments

Charlotte-mutsaersVelen hebben aangegeven dat ze Charlotte Mutsaers niet begrepen toen ze gisteren in DWDD probeerde uit te leggen wat haar had bewogen. Ik meen dat ik haar wel begrijp.

Een roman die gebaseerd is op de werkelijkheid, is een compositie waarin de waarheid aan elkaar “gelogen” wordt, omdat de zuivere waarheid zelden een compleet, geloofwaardig en vlotlopend verhaal oplevert. Als vervolgens in een interview de interviewer probeert uit te vogelen wat de waarheid is en wat niet, is hij niet bezig met het kunstwerk, maar met “human interest”. De geïnterviewde moet dan bij elke vraag naar de waarheid een afweging maken over wat wel en wat niet prijs te geven zonder het kunstwerk te demaskeren of te ondergraven, en iedere auteur doet dat op zijn eigen wijze – meestal op de een of andere manier schipperend. Normaalgesproken zeg je op enig moment dat je niet wilt aangeven wat precies waar is en wat niet, maar dan komen interviewers al gauw met constructies als: ‘Aangenomen dat het waar is, hoe zat het dan met zus en zo?’ Liegen is dan geen verstandige manier van antwoord geven op vragen, maar ik heb zelf in interviews weleens een aanname van een interviewer laten passeren omdat die ondergeschikt was aan het antwoord dat de interviewer zocht.
Ga er dus maar aan staan als auteur: hoe dien je je boek het beste? Eigenlijk zou het boek zichzelf moeten verkopen zodat je er geen (diepte)interview over hoeft te ondergaan, maar je wilt als auteur je boek toch een zetje meegeven, die wijde wereld in.

Het is overigens niet nieuw wat Charlotte Mutsaers deed; een beroemd voorbeeld is Boudewijn Büch die voor leugenaar werd uitgemaakt omdat hij volhield dat hij een kind had gehad – waarover hij schreef in De kleine blonde dood – terwijl die zoon er helemaal niet was. Voor Büch was dat, zo vermoed ik, geen leugen, maar loyaliteit aan zijn boek.

Written by Ted

31 oktober 2017 bij 13:00

Geplaatst in Diversen

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Dank voor je uitleg, Ted. Zo had ik de intentie van Charlotte ook begrepen. Iedereen kent zijn eigen waarheid. Er zijn feiten en er is ieders persoonlijke beleving van die feiten. Als het dan in een gesprek ook nog over personages uit een roman gaat, hebben gespreksleider en auteur andere belangen en een andere invalshoek. Jouw verhaal maakt dat goed duidelijk.

    Thea Verhagen

    31 oktober 2017 at 17:27

  2. Over Boudewijn Buch: Hij zei toch dat hij een kind HAD GEHAD. GEHAD is verleden tijd! Misschien is het kind wel doodgegaan, of is het door de moeder meegenomen.o.i.d. Hij heeft dat op zijn manier verwerkt en beschreven waarschijnlijk. Ik heb ” De kleine blonde dood,” niet gelezen, maar nu wil ik het heel graag lezen. En nu ga ik het relaas van Charlotte lezen. Misschien haar boek ook wel. En interviewers kunnen vogelen zoveel als ze willen, maar diep in het nest kijken kunnen ze niet. Moeten ze ook niet willen.

    Otie Limonard

    1 november 2017 at 15:32

  3. Tja, “was” is eigenlijk ook verleden tijd, Otie.

    Ted

    1 november 2017 at 15:54


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: