tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Jelle & Gijs

with 6 comments

Schermafdruk 2017-10-31 16.46.51Ik ken Jelle Brandt Corstius niet persoonlijk en Gijs van Dam evenmin, en toch grijpt wat er gebeurt mij aan. Niet in de zin dat ik er verdriet van heb, maar in de zin dat ik even niet aan mijn werk toekom. Ik ben verbijsterd over hoe alles vanaf het eerste moment zo fout kon gaan en dat niemand tot bezinning lijkt te kunnen komen. Niet de gedupeerden en niet het publiek eromheen. Er is nog nergens uitsluitsel over wat er nou precies gebeurd is, en toch heb ik zelfs bekende Nederlanders waargenomen die met modder en drek zijn gaan gooien en klaarstaan met schandpaal en schavot.

Opvallend is wat Arjen Fortuin in zijn NRC-column* schreef naar aanleiding van het optreden van Gijs en zijn advocaat in het televisieprogramma Pauw: ‘Wat ik zeker weet: er hebben slachtoffers gekeken. Hun is 22 minuten angst aangejaagd. Zij zagen wat er kan gebeuren als je je mond opendoet: niet geloofd worden, weggezet worden als leugenaar en manipulator. Dat is waarom mensen zwijgen.’

Ik mis daarin wat nuancering; er had moeten staan: ‘Zij zagen wat er kan gebeuren als je je mond opendoet in de media.’ Er had moeten staan: ‘Zij zagen wat er kan gebeuren als je in de media de identiteit van de dader prijsgeeft.’

Als je je mond open wilt doen over misbruik moet je juist níét naar de media stappen. Die hebben andere belangen. Je zoekt beter iemand in je (eigen of wijdere) omgeving die je vertrouwt en daar begin je aan je verhaal. Wil je het aan de grote klok hangen, dan kan dat in een later stadium alsnog, als je je wat sterker in je schoenen voelt staan.

Los van wat er nou precies gebeurd is tussen Jelle en Gijs, maakte Jelle de fout door de media op te zoeken zonder af te bakenen wat hij nu precies kwijt wilde en wat niet. In het kader van #metoo kun je misbruik wel aankaarten, maar niet als je daarbij op de een of andere manier onthult wie de dader is of waar hij gezocht moet worden**. Dat deed hij heel nadrukkelijk wel. Weliswaar keerde hij op zijn schreden terug in het uiteindelijke artikel in Trouw, maar toen was al duidelijk dat man en paard reeds waren genoemd. Daardoor was het toch een kwestie van eigen rechter spelen en dat lokt volksgerichten uit.

Kon Gijs vervolgens iets anders doen dan zelf naar voren te komen? Nee, dat kon niet. Omdat Jelle het volle licht gekozen had, moest Gijs ook het volle licht in. Wie eenmaal gekozen heeft om een strijd uit te vechten in de media, kan zelden terug naar een arena achter de schermen.

Toch maakte Gijs ook een fout: hij had bij zijn optreden bij Pauw advocaat Peter Plasman thuis moeten laten. Die weinig innemende raadsman gooide olie op het vuur door zijn cliënt zwaar te onderkoelen met juridisch geweld.

En nu zit iedereen met de gebakken peren.

Dit kan alleen nog in goede banen geleid worden als Jelle en Gijs elkaar hun zienswijze uitleggen in een persoonlijk onderhoud. Maar daarvoor is het misschien al te laat. Voor anderen is het een waarschuwing: wie naar buiten wil komen met een misbruikverhaal hoeft daarbij niet vanaf het allereerste moment de identiteit van de dader te onthullen. Op die manier houd je zelf de regie in handen.

 

*De column is mogelijk niet leesbaar voor niet-abonnees: http://digitaleeditie.nrc.nl/digitaleeditie/NH/2017/9/20171031___/3_08/index.html#page9

**Ik ben me ervan bewust dat je er soms niet aan ontkomt om de identiteit van de dader prijs te geven, bijvoorbeeld als het misbruik is gepleegd door een familielid. Dan is extra voorzichtigheid geboden in de omgang met de media. 

Meer lezen? https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/31/metoo-verhalen-stellen-journalisten-voor-dilemma-13779945-a1579441

 

Written by Ted

1 november 2017 bij 11:06

Geplaatst in Diversen

6 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Je slaat de spijker helemaal op de kop, Ted. Ik hoop dat velen het lezen en ter harte nemen.

    Muis

    1 november 2017 at 11:10

  2. X

    beatrijs

    1 november 2017 at 11:32

  3. Ik kan heel ver met je meegaan, Ted, maar ik zit nog met een puntje: Stel, je bent verkracht of iemand heeft daartoe een serieuze poging gedaan. Stel de situatie was dat de dader/vermeende dader vanuit een machtspositie opereerde (is denk ik in 99,8% van alle gevallen zo!), stel dat je naast verdriet, schaamte en verwarring hevige woede voelt, stel dat je je verhaal niet alleen aan een vertrouweling(e) kwijt wilt, stel dat je de moed hebt naar de politie te stappen, stel dat je je realiseert dat jij vast niet de enige bent, stel dat er net een havige landelijke dicussie is losgebarsten, stel dat je je trots terug wilt en besluit om de media op te zoeken, stel dat je met een goedwillende redactie te maken krijgt die respecteert dat je de identiteit van de dader niet wilt onthullen, stel dat ze dan nog in je verhaal geinteresseerd zijn, mag het dan wel van jou?

    Fulco van Aurich

    1 november 2017 at 11:53

  4. Het mag onder alle omstandigheden van mij. Maar als je jezelf in bescherming wilt nemen, is waakzaamheid geboden.

    Ted

    1 november 2017 at 12:43

  5. Heeft niks met dit onderwerp te maken. Maar jaaaa! Ik heb mijn favoriete schrijver weer terugggevonden op het www! Is dat hele #metoo-gedoe toch nog een beetje nuttig.

    Jessica Deen

    2 november 2017 at 15:50


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: