tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Lucebert

with 3 comments

1200px-Lucebert_(1987)Het is het voorrecht van latere generaties om te oordelen over eerdere generaties. Doorgaans doen ze dat binnen het kader van de normen en waarden van de eigen tijd, en daar heb ik wel eens moeite mee. Het is makkelijk om te oordelen over iemand zonder ooit in dezelfde schoenen te hebben hoeven staan.

Nu wordt Lucebert door de gehaktmolen gehaald omdat hij van zijn 18e tot 20ste heulde met Hitler. Het past in onze tijd om niet het bestuur de schuld te geven, maar individuele burgers die voor propaganda zijn gezwicht.

Wij, op onze beurt, zullen ook door latere generaties gewikt en gewogen worden, en wie denkt dat er over ons milder zal worden geoordeeld dan wij doen over onze voorouders, kan bedrogen uitkomen. Ik weet niet waar toekomstige generaties over zullen vallen, maar het zou kunnen zijn over het feit dat wij bodemschatten die aan volgende generaties toebehoorden hebben verbrast, willens en wetens fossiele brandstoffen zijn blijven gebruiken voor ons gerieflijke vervoer per auto en vliegtuig. – Ik bedoel: wie kritiek heeft op zijn ouders en zichzelf ontziet, die kent de wraak van zijn kind nog niet.

Ik wantrouw mensen die zeker weten dat ze goed zouden zijn geweest in de oorlog; ik ben helemaal niet zo zeker van mezelf. Als ik mijn kind zou kunnen redden door een onderduiker te verraden, zou het hemd mij nader zijn dan de rok, denk ik.

Ik heb dan ook totaal geen behoefte om over Lucebert te oordelen. Het enige dat voor mij van belang is, is dat ik hem een geniale kunstenaar vind. En daarmee uit.

Ik moet in dit soort gevallen vaak denken aan Jacques van Tol. Die kennen we als fout-in-de-oorlog, maar ook als tekstdichter. Hij is de schrijver van Als op het Leidseplein, een liedje dat een paar prachtige, glasheldere, breekbare regels bevat die laten zien dat de goeden en de kwaden diep in hun hart hetzelfde willen: vrede.

Als op het Leidseplein de lichtjes weer eens branden gaan
en het is gezellig op het asfalt in de stad
en bij het Lido zijn de blinden voor het raam vandaan,
dan gaan we kijken naar het sprookje, lieve schat.

Written by Ted

10 februari 2018 bij 10:45

Geplaatst in Diversen

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Lieve Ted, wat ’n opluchting, jouw insteek! Dank!

    booxalivedotnl

    11 februari 2018 at 02:26

  2. wat ben ik het met je eens. Het is gemakkelijk oordelen achteraf. Ik sta absoluut niet voor mezelf in in zo’n situatie. Natuurlijk, in deze tijd kan ik dat gemakkelijk zeggen maar of het dan ook zo is? Ik hoop het, maar weet het echt niet.

    oehoeboeroe

    11 februari 2018 at 13:18

  3. Ach die arme jongens en meisjes die tussen hun 18e tot hun 20e de “andere kant ” kozen en het wel of niet overleefden……… De foute kant kiezen is één. erover zwijgen is twee. Hij (Glanzend licht noemde hij zichzelf ) ruste in Vrede.

    hermine van Helden

    11 februari 2018 at 18:49


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: