tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Het Kinderboekenbal 2019

with one comment

Gouden-Griffel-en-Penseel Tzum fotoJulie HrudovaGisteren werden in een feestelijk Muziekgebouw aan ’t IJ de Gouden Griffel en het Gouden Penseel uitgereikt, en de Boekensleutel aan mij. Ik kon redelijk op mijn gemak zitten, want ik wist al dat ik in de prijzen was gevallen. De winnaars van het Zilver moesten tot het einde van het zaalprogramma wachten voor bekendgemaakt werd dat Gideon Samson de Gouden Griffel won (hij sloot even zijn ogen voor hij zijn partner een kus gaf en zichtbaar opgelucht zijn prijs in ontvangst ging nemen; dat konden we zien want uit wat de juryvoorzitter zei werd vrij snel duidelijk dat híj ging winnen, dus wij keken al naar hem, maar Gideon zelf wilde eerst zijn eigen naam hóren voor hij het zeker wist). Volkomen tot haar verrassing won Yvonne Jagtenberg het Gouden Penseel. Ik at met haar voorafgaand aan het programma, en ze wist zo zeker dat ze niet zou winnen, dat ze makkelijke klompen had aangetrokken en haar afgebladderde nagels niet had bijgewerkt. Gelukkig had Alice Hoogstad aceton en nagellak meegebracht en Yvonne liet zich door mij overhalen om haar klompen te verruilen voor schoenen met een hakje, want die had ze voor alle zekerheid wel meegenomen. 

De afgelopen jaren werd op het Kinderboekenbal de rol van de winnende boeken steeds verder teruggedrongen ten gunste van een programma dat de kinderen in de zaal kon bekoren. Die kinderen waren er dit jaar niet. Hoewel ik ze miste, stonden nu de makers veel meer in het zonnetje, en dat was prettig. En terecht. Ook dat de Griffels en Penselen weer gezamenlijk werden uitgereikt was een heel grote verbetering. Ze hóren nu eenmaal onlosmakelijk bij elkaar.

De optredens gingen prima; het enige dat niet helemaal vlekkeloos verliep was een tafelgesprek (ondoordachte opstelling, waardoor je een of twee tafelgenoten niet kon zien) dat geleid werd door de uitstekende interviewer Coen Verbraak, die zich terdege had voorbereid, maar de handicap had dat het publiek beter op de hoogte was dan hijzelf. Hij nam de verkeerde afslag door ervan uit te gaan dat kinder- en jeugdliteratuur geen kunst is, maar een vorm van dienstverlening aan kinderen. Het antwoord dat boeken niet eerst aan een kind worden voorgelegd om te weten of het boek wel in orde is, leek hem zo te verbazen, dat hij ernaar blééf vragen. De vijf heren (! núl dames!) waren te beleefd om erop te wijzen dat schrijvers voor volwassenen ook niet eerst hun boek toetsen aan mevrouw de Kok uit de Kokmeeuwstraat 7 te Cocksdorp. Een en ander zorgde ervoor dat het gesprek al na een minuut of zes sleets werd. Daar staat tegenover dat Verbraak wél wist met wie hij sprak, wat je vorig jaar van Frenk van der Linden niet kon zeggen (Wie bent u eigenlijk? Joke van Leeuwen). Dat de boeken van deze vijf griffelwinnaars niet achter hen op het scherm getoond werden, was een omissie, want de andere griffelboeken (en penseelboeken!) werden wel op een leuke of ludieke manier getóónd.
Voor Verbraak was het vervelend dat hij zijn vragenlijst niet af kon maken, hoewel hij zich keurig aan de tijd had gehouden. Het slot dat hij in petto had kregen we nu niet te horen. – Uiteindelijk duurde het programma een half uur langer dan was ingeschat.

Al met al vond ik het een leuke avond, en het hoogtepunt was toch wel de totaal verraste Yvonne, die werkelijk niet verwacht had te zullen winnen, geen praatje had voorbereid, maar evengoed dacht, toen ze het katheder omklemde: nu sta ik hier en nu krijgen ze me niet meer weg ook! En ook de blije Gideon was fijn om mee te maken. Een lullig aspect van het geheel is dat de Zilveren winnaars op slag een soort verliezers worden als blijkt dat ze het Goud niet krijgen, en dan moet je toch maar en plein public je teleurstelling zien te verbijten. Maar, zoals gezegd, er was nu wel veel meer aandacht voor de winnaars van Goud én Zilver!

Volgend jaar? Ja, toch graag weer een zaalprogramma gericht op het volwassen publiek, maar van mij mag er gerust een crèche bij waar de kinderen onder leiding van een bekende Nederlander wachten tot het zaalprogramma is afgelopen. 😉
En dan geen dresscode black tie meer, want dat bleek behoorlijk problematisch, maar gewoon: feestelijk.

foto: Julie Hrudova; overgenomen van Tzum.

Written by Ted

2 oktober 2019 bij 15:33

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Beatrijs

    2 oktober 2019 at 17:31


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: