tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Kunst en polariseren

with one comment

pexels-photo-2167395.jpeg

Foto door Jose Antonio Gallego Vázquez op Pexels.com

Ik heb het wel geweten. In de afgelopen twee weken is het racismedebat zo totaal gepolariseerd, dat ik in de knel ben geraakt. De sociale media hebben gefungeerd als strijdtoneel om alles wat naar wit neigt spierwit te maken en alles wat enigszins zwart is gitzwart. De nuance is volledig verloren gegaan. Of eigenlijk ligt het gecompliceerder: nuances die zijn ingebracht zijn als het ware ingelijfd door de verkeerde partij. Zo strijdt extreemrechts nu met het beschermen van kunst- en cultuurgoed, hoewel de beweging daar eigenlijk geen zier om geeft, terwijl antiracisten over het algemeen wel geven om kunst en cultuur, maar daar nu niets mee doen omdat het gekozen strijdmiddel het vernielen ervan is.

Ik ben tégen racisme en tégen het vernielen van kunst- en cultuurgoed. Het is een standpunt dat stuit op een muur van onbegrip. Ik heb naar mijn gevoel wel duizend keer uitgelegd hoe ik het zie, maar elke nuance die ik aanbracht werd onmiddellijk tenietgedaan door de volgende reageerder die van voor af aan begon met het helder stellen dat je óf bij het ene uiterste hoort óf bij het andere. Het is nog net niet gebeurd dat ik ronduit een racist ben genoemd omdat ik op kom voor het bestaansrecht van kunstgoed, maar de suggestie dat ik het ben suist nog na in mijn oren. Zelfs een familielid kwam voorzichtig bij mij informeren of ik wel antiracistisch ben omdat het opkomen voor kunst in een tijd waarin het ondergeschikt moet zijn aan de strijd tegen racisme me verdacht gemaakt heeft.

In de eerste periode van de coronacrisis was het land in rep en roer over de scharminkelachtige hulp die de kunstsector kreeg van de overheid. Dat tumult verstomde op het moment dat het eerste standbeeld werd omgetrokken. Plotseling gingen zelfs mensen die zelf werkzaam zijn in de kunst, kunstuitingen bagatelliseren. De een na de ander diskwalificeerde kunst door te roepen dat vernielde kunst geen kunst was, of niet mooi, of een eerbetoon en daardoor geen kunstuiting. Mijn argument dat niet Edward Colston werd neergehaald maar de creatieve arbeid van de maker, John Cassidy, vond vrijwel nergens gehoor.

Maar ik ga door. 🙂

Morgen de tweede aflevering van de serie Over kunst gesproken: over een gebroken beeld en wat ermee gebeurde.

Written by Ted

17 juni 2020 bij 08:48

Geplaatst in Diversen

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Houd moed, Ted. Ik ben het 100% met je eens. Laat iedereen vooral bij zichzelf te raden gaan over hoe goed of fout ze zijn.

    Rom Molemaker

    17 juni 2020 at 11:25


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: