tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Hoera! ‘Gebr.’ bestaat 25 jaar en is toe aan de 10e druk!

with 2 comments

Gebr.‘ bestaat vijfentwintig jaar en zojuist is de tiende druk verschenen. Het boek kreeg destijds een Zilveren Zoen en de Duitse Jeugdliteratuurprijs en is in tien talen verschenen. Ik ben erg blij, en ook trots, dat het boek nog altijd verkrijgbaar is en nog steeds gelezen wordt.

Een opvolger is er nooit gekomen, hoewel ik daar wel over nagedacht heb. Het verhaal – voor wie het niet gelezen heeft: het gaat over twee homobroers van wie de jongste sterft – was eigenlijk gewoon af. Er werd me wel gevraagd hoe het verder ging met Luuk, maar losgezongen van zijn jongere broer vond ik het uiteindelijk niet interessant genoeg om er een jeugdroman aan te wijden. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan, maar dan in andere boeken: in gedichten en in de romans ‘Mijn meneer‘ en ‘Schuldig kind‘, die net als ‘Gebr.’ gebaseerd zijn op mijn eigen ervaringen.

Written by Ted

2 augustus 2021 at 07:06

Geplaatst in Diversen

Wantrouwen

leave a comment »

Vorige week zaterdag verscheen in Het Parool een opiniestuk van Reza Kartosen-Wong naar aanleiding van mijn stuk, eerder in NRC Handelsblad. Mijn stuk is onder meer hier te lezen; het stuk van Kartosen-Wong is ook online te vinden, maar omdat zijn betoog bondig samengevat kan worden als Ted-van-Lieshout-is-een-lul!, moet je zelf maar even moeite doen om het te vinden. Vandaag verscheen mijn reactie in Het Parool.

Written by Ted

31 juli 2021 at 11:47

Geplaatst in Diversen

Boer Boris Kanaal

leave a comment »

Elke maandag kun je op het Boer Boris Kanaal op YouTube een nieuw filmpje vinden waarop Philip Hopman ingaat op de vraag van een kind. Deze keer laat hij zien hoe je een roodborstje kunt tekenen. De vraag komt van… Robin!

Boer Boris gaat na dit filmpje even op vakantie, maar meldt zich gauw weer. Bekijk ondertussen de tientallen filmpjes die al op het Kanaal staan.

Written by Ted

26 juli 2021 at 06:44

Geplaatst in Diversen

Zeg het maar: wel/niet Peter R. de Vriesstraat?

with one comment

Een straat naar Peter R. de Vries noemen, dat ziet menigeen wel zitten. De Lange Leidsedwarsstraat lijkt ze wel een geschikte straat. Doe het niet, zeg ik. Doe dat de bewoners van zo’n straat niet aan. Ze worden dan voortdurend geconfronteerd met een traumatisch drama dat ongewild in hun straat heeft plaatsgevonden en ze moeten alles veranderen: hun briefpapier, hun relaties bij bank, energiebedrijf, en ga zo maar door; ze komen eigenlijk ergens te wonen waar ze niet voor gekozen hebben. Maar de belangrijkste reden om het niet te doen is dat het ‘niet meer van deze tijd’ is om mensen op een voetstuk te plaatsen in het publieke domein. Niet omdat ik denk dat De Vries over honderd jaar verguisd zal worden om iets wat de toekomstige Nederlanders dwars zal zitten, maar omdat er in het algemeen toch altijd wel wat aan te merken valt op personen die iets goeds gedaan hebben. We worden voortdurend geconfronteerd met mensen uit het verleden die we om welke reden dan ook niet meer lusten, en het heeft iets willekeurigs, toevalligs of demonstratiefs waarom de ene vroegere held wel mag blijven bestaan en de andere niet, en onder welke omstandigheid dan. Als je geen standbeeld maakt voor een held van nu, hoeven latere generaties het ook niet om te trekken. En trouwens: het is veel leuker om in de Lepelaarstraat of in de Lelietjesvandalenstraat te wonen dan in de Burgemeester Lodewijk Lommer tot Lummelaarstraat.

Ik kan me heus wel voorstellen dat je Peter R. de Vries of iemand anders wilt eren. Maar doe dat dan door een fonds te stichten, een goed doel op te zetten of een festival, een sportevenement of een culturele manifestatie, of desnoods door je eigen huis of kantoorgebouw naar hem te noemen, maar niet een straat of een park van iemand anders. – Of vinden jullie dat het wel zou moeten?

Written by Ted

25 juli 2021 at 06:38

Geplaatst in Diversen

‘Ontsla witte schrijvers niet van hun plicht tot verbeelding’

with 3 comments

Op mijn stukje in de NRC, dat hier te lezen is, kwam een reactie van Aaron Mirck. De redactie koos als kop boven zijn stuk: Ontsla witte schrijvers niet van hun plicht tot verbeelding. Zo’n kop maakt elke reactie eigenlijk onmogelijk. Verbeelding is voor schrijvers zo onontbeerlijk, dat je het beroep nauwelijks uit kunt voeren als je geen verbeelding in de strijd werpt. Hoezo plicht-tot-verbeelding? Mijn gedachten sloegen ervan op hol:

Ontsla huisartsen niet van de plicht om aan hun patiënt te vragen wat de klachten zijn.

Ontsla tandartsen niet van de plicht om aan hun patiënt te vragen zijn mond open te doen alvorens te boren.

Ontsla groenteboeren niet van de plicht om groente en fruit in het assortiment op te nemen.

Ontsla schilders niet van de plicht om verf te gebruiken.

Ontsla docenten niet van de plicht om les te geven.

Verzin er zelf ook nog maar een paar.

Waar je wel een vraag bij kunt stellen, is waarom de plicht tot verbeelding specifiek bij wítte schrijvers zou berusten. Daar moet ik een poosje rustig over nadenken.

Written by Ted

24 juli 2021 at 06:04

Geplaatst in Diversen

‘Wat is kunst? – “Laat je verrassen”

leave a comment »

Lieve Lams Op lees-wijzer.be:

“‘Wat is kunst?’ Het antwoord op die vraag moet een meisje weten voor school. De schrijver geeft meteen een verrassend antwoord: ‘Kunst is alles wat je doet om niet dood te gaan van verveling.’ Als het meisje daar niet tevreden mee is, doet de schrijver een beroep op haar verbeelding: ‘Stel je een zee voor’ en ‘stel je nu een eiland voor’. Voor ze het goed en wel beseft, bevindt het meisje zich op een verlaten eiland en kan ze er niet meer weg voor ze met de schrijver een afdoend antwoord gevonden heeft. Intussen wordt ze door die schrijver voortdurend uitgedaagd om na te denken én krijgt ze een wervelende rondleiding door de kunst, van Botticelli tot Christo en van Van Gogh tot Mondriaan. Van Lieshouts museum op papier bevat bovendien kunstwerken van heel divers pluimage, niet alleen schilderijen en beeldhouwwerken, maar ook foto’s, tapijten en maskers.

Maar wat zijn gidsbeurt echt bijzonder maakt, zijn de fantastische verhalen en anekdotes die hij bij de kunstwerken vertelt. Hierdoor komen ze pas echt tot leven. Bij ‘Het slavenschip’ van William Turner krijg je een aanklacht tegen de slavenhandel, bij de straatkunst van Banksy een pittige anekdote over zijn tekening ‘Liefde in de prullenbak.’ Tussendoor heeft hij het ook nog over kunst en kitsch, kunst en sport, kennis en kunst, allerlei technieken van etsen tot houtsneden en stijlen van popart tot pointillisme. Alle verhalen worden opgeroepen door iets wat het meisje zegt, waardoor je een even bonte als verrassende verzameling krijgt van ‘rokjes’ over ‘glas’ tot ‘bikini’.

Af en toe schrijft het meisje ook een brief naar huis, die ze verstuurt per flessenpost. Die brieven zijn gekleurd met typische Van Lieshout-humor, zoals in de volgende slotzin: ‘Als de flessenpost te laat komt, omdat ik inmiddels gestorven ben van eenzaamheid en verveling, weet dan dat ik meestal veel van jullie gehouden heb.’ Ook in de verhalen bij de kunstwerken zorgt Van Lieshouts speelse stijl er trouwens voor dat je met plezier blijft lezen.

Voor iedereen die van kunst houdt is dit boek niet te missen. En voor wie (nog) niet van kunst houdt of er weinig vanaf weet: laat je verrassen.”

Written by Ted

23 juli 2021 at 07:55

Geplaatst in Diversen

Diversiteit en inclusie in kinderboeken

with 6 comments

In de NRC van morgen staat een stuk van mij over inclusie en diversiteit in kinder- en jeugdliteratuur. Het staat echter al online; je kunt het hier lezen:

https://www.nrc.nl/nieuws/2021/07/13/jeugdliteratuur-wordt-niet-vanzelf-diverser-a4050892

Maar natuurlijk ook hieronder – dan heb je er alleen de illustratie van Hajo niet bij.

Diversiteit en inclusie in kinderboeken

De keuze van de Griffel- en Penseeljury, de jaarlijkse prijzen voor beste kinderboeken, heeft gezorgd voor een veenbrandachtige geruchtenstroom. Spannend, want gaat die op enig moment bovengronds doorwoekeren of dooft-ie bij gebrek aan zuurstof uit? De tijd zal het leren. Maar dat die veenbrand er is, is voldoende reden om er aandacht aan te besteden; hij is immers aangewakkerd door een passage in het voorwoord van het juryrapport van de Griffeljury: ‘Maakt het gebrek aan diversiteit een boek slechter? Kan een (bij)personage dat mogelijk kwetsend is het leesplezier vergallen? Hoe bepalend is een onbedachtzame formulering of een sfeer die te veel leunt op stereotypen?’

  Het is een ongebruikelijke passage in een juryrapport; het feit dat-ie erin staat suggereert dat titels zijn afgevallen omdat ze de toets van sensitive reading niet hebben doorstaan. Een beetje alsof de jury de rol van tuchtcommissie op zich heeft genomen. Vooral de zin ‘Maakt het gebrek aan diversiteit een boek slechter?’ biologeert. De formulering is merkwaardig, ietwat bruusk en gezocht. Je zou eerder een zin verwachten als: ‘Maakt diversiteit een boek beter?’ Dat zou een positievere aanpak zijn geweest (het gaat hier om het loven van boeken en niet om het veroordelen ervan) en minder een actie-statement.

  Het gerucht gaat dat niet zozeer het gebrek aan diversiteit doorslaggevend is geweest, maar dat stereotypering of representatie nadelig heeft uitgepakt voor bepaalde titels. Dat levert dan meteen een probleem op: je kunt het gevoel krijgen dat de cultuurpolitie achter je aan.

  Het probleem voor onze kinderboekenmakers – die overwegend wit zijn – is behoorlijk groot. Aan de ene kant willen zij maken wat hun innerlijke drijfveer ze ingeeft, tegelijkertijd willen ze zo inclusief en divers mogelijk zijn in hun werk, en aan de andere kant moeten ze ervoor zorgen dat ze zich niet schuldig maken aan culturele toe-eigening. Dat levert een vorm van verlamming op die nog tamelijk diffuus is, omdat het diverser maken van kinder- en jeugdboeken vooralsnog op een tamelijk oppervlakkige manier tot uitvoering komt.

  Maar onderhuids broeit het. Het best schrijf je over dingen die je ként, over situaties waarin je zelf bent opgegroeid, en voor de meeste witte kinderboekenmakers is dat een witte omgeving. De eenvoudigste oplossing is een (bij)figuur in je verhaal een kleurtje te laten geven door de illustrator, omdat huidskleur beschrijven vaak raar overkomt. Het klinkt onbeholpen als je schrijft: ‘Zij streelde met haar hand langs haar witte gezicht, terwijl ze zag hoe hij zijn vingers  door zijn kroeshaar haalde’. Zodra je iemands kleur benoemt, suggereert dat een probleem. Of in ieder geval dat het een ról speelt in het verhaal, terwijl je nu juist wilt vermijden dat iemands kleur nadrukkelijk wordt aangezet.

  Schrijven vanuit een andere dan je eigen belevingswereld is soms lastig. Als je niet weet hoe het is om op te groeien in een maatschappij waarin de dominante huidskleur een andere is dan die van jezelf, kan het moeilijk zijn om een overtuigend personage van kleur op te voeren. 

  Daar komt een extra probleem bij, ik stipte het al aan: als een witte kinderboekenschrijver een personage van kleur opvoert en zich werkelijk probeert in te leven, loopt hij de kans om te worden beschuldigd van culturele toe–eigening en wanrepresentatie. We kennen dat verschijnsel onder meer van discussies over wie een tekst van een schrijver van kleur mag vertalen of wie de rol van transpersoon mag spelen in een bioscoopfilm.

  De oplossing ligt voor de hand: er moeten meer kinderboekenmakers van kleur komen. Er zijn er wel, maar zo opmerkelijk weinig, dat er onderzoek naar gedaan zou moeten worden. Hoe komt het dat zo weinig mensen van kleur reageren zoals ikzelf destijds deed? Ik kon als jeugdige homo geen boeken vinden waarin ik mezelf ook maar enigszins kon herkennen en dacht: dan ga ik zélf boeken schrijven. Waarom staan ze niet bij bosjes op, mensen – ook met een andere culturele achtergrond – die zelf de boeken gaan schrijven die ze als kind misten? Talent is er in overvloed, maar het hunkert kennelijk naar andere podia. 

  Uit bestudering van meerdere teksten van dapperen die het wél probeerden, blijkt dat een substantieel deel zich niet voldoende ingelezen of verdiept heeft in het vak van schrijven voor de jeugd. Dat is zwaar frustrerend voor uitgeverijen, die staan te springen om diversiteit en inclusie, maar voor de uitgave van een manuscript gebonden zijn aan een zekere professionaliteit. Juist als je lezen wilt bevorderen, zul je voor kinderen die zich nu niet voldoende kunnen herkennen in het aanbod goede boeken moeten bieden waarin ónder de huid van personages is gekropen. 

  Een stap in de goede richting zou een aanmoedigingsfonds zijn om getalenteerden een steuntje in de rug te geven. Het Nederlands Letterenfonds zou daar volgens mij uitstekend in kunnen bemiddelen, mits de overheid inziet dat er geld moet worden gestoken in zo’n stimuleringsfonds. 

Written by Ted

13 juli 2021 at 22:13

Geplaatst in Diversen

Wat is kunst? – ‘Wat.een.chaos’

with one comment

‘Wat is kunst?’ werd goed ontvangen. Het werd genomineerd voor de Woutertje Pieterse-prijs en kreeg fraaie recensies. Niet iedereen is het daar mee eens. Zo is Flavie Lindeman in haar recente bespreking van het boek op Pluizer.be bepaald niet enthousiast. Ze deelt één ster uit en doet dat niet omdat ze het boek niet goed vond, maar omdat ze zich niet kan vinden in de vormgeving. Eén ster is dan wel heel erg streng, dus ik laat haar graag zelf uiteenzetten waarom ze het boek zo extreem slecht vindt. Ik beperk met tot het gedeelte waarin ze haar kritiek uit; het andere deel staan op pluizer.be.

‘Wat. een. chaos.

De zoektocht vervalt in een geharrewar van bedenkingen die in doorlopende stukken tekst zijn geschreven. Het is daarbij ook duidelijk dat Ted van Lieshout het boek zelf heeft vormgegeven: de layout is afleidend, schreeuwerig en vaak zelfs ronduit lelijk. Er wordt per dubbele pagina gewisseld in lettergroottes om de tekst die langer is dan op de vorige pagina er toch maar op te kunnen passen. Teksten springen over de pagina’s heen, zonder onderbreking, tussentitels of kaderstukjes. Interlinies, letterypes en uitlijning worden kris-kras door elkaar gebruikt. Je krijgt nergens vat op de structuur van zijn denken. Als het de bedoeling was om één lange gedachtenstroom te zijn, dan had ook die piste visueel beter kunnen zijn uitgedacht of uitgewerkt. Voortdurend dacht ik bij het lezen: oh, wat jammer! Zo zo jammer, want het is oprecht interessant!

Dit boek maakt pijnlijk duidelijk waarom grafische vormgeving zo’n belangrijke schakel is bij het schrijven. Het boek heeft een enorm potentieel — de dromerigheid, de uitgebreidheid van Ted van Lieshouts kennis over kunst en cultuur, de onbevattelijkheid van het concept kunst … — maar het verliest al haar kracht door dat soort onnauwkeurigheden.

Ook layouts ontwerpen is (een) kunst. Eentje die Ted van Lieshout blijkbaar nog niet helemaal onder de knie heeft. Jammer.’

Ik ben wel enigszins geamuseerd door de kritiek van Flavie, omdat eruit blijkt dat ze mijn achtergrond niet kent. Ik ben gediplomeerd grafisch vormgever, dus ik weet best hoe het moet, maar zoals kunstenaars wel vaker doen, kies ik niet de bekende weg, maar die van mezelf. Mijn eigen vormtaal.

Het is fijn dat Flavie me aanleiding geeft om dit eens te zeggen: al mijn boeken geef ik zelf vorm en dat biedt mij de gelegenheid om af te wijken van wat men gewend is. Het zal menigeen zijn opgevallen dat ik vaak met de vormgeving speel. Dat kan ik doen omdat de auteur, illustrator en vormgever één en dezelfde persoon zijn. Ik onderzoek de mogelijkheden die er zijn om tot een eenheid te komen die niet mogelijk is als de makers van een boek uit verschillende personen bestaat.

Dat Flavie denkt dat ik daar niet over nadenk, is dus een misvatting, maar het blijft natuurlijk haar goed recht om mijn werk af te wijzen.

Written by Ted

10 juli 2021 at 14:42

Geplaatst in Diversen

Tip: Stedelijk Museum Amsterdam

with 2 comments

In het Stedelijk Museum Amsterdam zijn een drietal tentoonstellingen te zien die absoluut de moeite van een bezoek waard zijn. Ik begon bij Bruce Nauman – met wiens werk ik kennis maakte toen ik zeventien was. Dat veroorzaakte bij mij wat weemoed naar die tijd, waarin video’s zo nieuw waren, dat ze het exclusieve domein van de kunstenaar leken. Het beroemde ‘Bouncing balls’ was niet te zien; waarschijnlijk te controversieel voor deze tijd.

Daarna raakte ik verzeild in een erg leuke – hier en daar nostalgisch stemmende – tentoonstelling vol stoelen en ander meubilair (design). De Thonet-stoel had de hoofdrol, en erg euk was een zaal met meubilair en speelgoed voor kinderen.

Ik maakte mijn bezoek af met een rondgang door de drukbezochte zalen vol schilderijen van de Surinaamse School. De afwisseling in genres maakt deze tentoonstelling erg onderhoudend en bijzonder. Ik betrapte mezelf er wel op dat ik voor wat mijn voorkeur betrof vrij dicht bleef bij het soort werk dat ik al uit de westerse kunst ken. Dus een mooie eye opener.

Ga vooral nú kijken, want de tentoonstelling van de Surinaamse School is nog maar tot en met 11 juli te zien! Dat zal wel de reden zijn geweest dat het relatief druk was in de zalen: hij is bijna voorbij. Dus gá, nu het nog kan! Dan kom je ook dit schilderij tegen van Soeki Irodikromo, helaas vorig jaar overleden.

Written by Ted

8 juli 2021 at 16:39

Geplaatst in Diversen

‘Weer een smaakvol prentenboek’

leave a comment »

Written by Ted

5 juli 2021 at 21:31

Geplaatst in Diversen

Naar het Rijks! Nu!

with 4 comments

Buste van een Afrikaanse man – Jan van Nost 1701

Er is nu wel extra veel reden om naar het Amsterdamse Rijksmuseum te gaan. Om te beginnen: het is weer open! Dat is eigenlijk al reden genoeg. Maar er is ook de slavernijtentoonstelling en met de Nachtwacht hebben ze iets uitgehaald waardoor je er ooit afgesneden randen bij ziet. Ga echter niet onvoorbereid; ze werken met tijdslots. Ben je eenmaal binnen, dan kun je blijven zo lang je wilt.

Meteen toen het kon heb ik een kaartje aangeschaft, omdat ik de slavernijtentoonstelling wilde bezoeken. Vandaag stond ik om negen uur in de ochtend voor de deur.

De tentoonstelling is zeer ruim opgezet, erg zorgvuldig in elkaar gezet en fraai vormgegeven. Het enige waar ik niet zo gecharmeerd van was, was het vele spiegelwerk, waardoor ik steeds mijn (lees)bril op en af moest zetten om niet ergens tegenaan te lopen. De gedachte erachter zou geweest zijn dat je jezelf als het ware plaatst in het slavernijverleden, maar voor mij werkte dat niet, omdat ik mezelf eigenlijk geen enkele keer heb gezien, maar wel doorgangen dacht te zien die er niet waren alsook andere bezoekers die daardoor hinderlijk in de weg leken te lopen.

Is de tentoonstelling de moeite waard? Zeker! Getracht is om de menselijke maat van slavernij te laten zien, en je wordt daarbij geholpen door een (gratis) audiotour, die ik vrij snel weer heb uitgezet. Dat dan weer wel. Elk praatje wordt omlijst met sfeertonen, en daar had ik gewoon geen zin in. Informatie, graag, maar men moet niet gaan zitten treuzelen met muziekjes die kennelijk bedoeld zijn om te leunen op mijn gevoel. – Overigens: als je van te voren de app van het Rijks downloadt, kun je met je eigen telefoon en oordopjes de tour volgen en dat is wel praktischer dan zo’n oncomfortabele koptelefoon van het museum. Zit er een QR-scanner op je telefoon, dan kun je teksten in boeken die in vitrines liggen en vrijwel onleesbaar zijn, op je eigen telefoon leesbaar maken.

Naast alle werken heb je gewoon ook informatie op kaartjes en op de muur, dus zonder audiotour is de expositie prima te volgen.

Aan het slot van de tentoonstelling heb je nog een paar ruimtes waar bezoekers – onder wie veel kinderen – met het onderwerp aan de slag zijn gegaan. Ziet er indrukwekkend uit!

Na de expositie ben ik nog even bij de Nachtwacht gaan kijken, omdat ze met digitale technieken het schilderij hebben vergroot met de delen die er ooit zijn afgesneden. Daaruit blijkt wel dat er destijds met enig beleid is gesneden. Het schilderij zoals het nu is, ziet er eigenlijk wel beter uit dan zoals Rembrandt het schilderde. De compositie is compacter en evenwichtiger – of misschien ben ik zo gewend aan het schilderij zoals het nu is, dat ik niet echt opensta voor een andere versie.

Tot slot: op weg naar de uitgang werd ik nog verrast door een stuk te midden van het openbaar kunstbezit; het was een suppoost van even in de vijftig, een rijzige, grijze man met een leuk, open gezicht en een charmante benadering. Dat het de prins op het al dan niet witte paard was, kon ik duidelijk zien aan zijn benen: daar had heel duidelijk zeer langdurig een paard tussen gezeten.

Written by Ted

29 juni 2021 at 11:54

Geplaatst in Diversen

Minister Van Engelshoven: Neem de regie!

with 6 comments

Als je een boek koopt in de winkel, dan krijgen de schrijver en de tekenaar daar inkomsten uit. Samen ongeveer tien procent. Dus als een boek 20 euro kost, krijgen zij ieder 1 euro. Zo komen de makers aan het geld om van te leven.

Die inkomsten krijgen ze niet als een bibliotheek dat boek keer op keer uitleent, want de bieb heeft dat boek maar één keer gekocht. Ja, lenen bij de bieb moet voor kinderen gratis zijn, maar je kunt niet verlangen van schrijvers en tekenaars dat zíj de rekening daarvoor gepresenteerd krijgen. Daarom is er leenrechtgeld. Voor elke uitlening wordt een piepklein bedrag betaald door de bibliotheken, zodat de makers van dat boek toch een honorarium krijgen.

Er is één groep bibliotheken die door de overheid is vrijgesteld van leenrechtgeld en dat zijn de bibliotheken op school (dBos). De overheid vindt dat lezen in het kader van het onderwijssysteem zo veel mogelijk gestimuleerd moet worden, en heeft daarom kinderboekenmakers aangewezen als degenen op wie de kosten kunnen worden afgewenteld. Bibliotheken hebben daar een mooie kans in gezien om onder het betalen van leenrechtgeld uit te komen: ze brengen een steeds groter deel van hun collectie bij scholen onder. Natuurlijk doen ze dat niet omdat ze schrijvers en tekenaars geen leenrechtgeld gunnen, maar omdat het kán en mág.

Iedereen weet dat er iets moet gebeuren om aan dat onrecht een einde te maken, maar de regering grijpt niet in. Kinderboekenmakers zijn een relatief kleine groep: het Journaal kijkt gewoon over ze heen en de overheid dus ook. Daarom richten in een actie die Neem de regie heet kinderboekenmakers zich tot minister Van Engelshoven en vragen haar om nu eindelijk stappen te zetten om een regeling tot stand te brengen die ervoor zorgt dat auteurs van kinderboeken een billijke vergoeding krijgen voor hun werk in de dBos.

Written by Ted

29 juni 2021 at 05:15

Geplaatst in Diversen

Neem de regie!

leave a comment »

Written by Ted

28 juni 2021 at 21:33

Geplaatst in Diversen

De stad raakt weer vol

with 8 comments

Eindelijk, eindelijk kon ik, na twaalf weken, vandaag mijn tweede prik halen. AstraZeneca, want daar zat ik nu eenmaal aan vast. Ik liep naar de huisarts en de hele stad bleek weer open. Terrasjes zonder schotten op straat, talloze voetgangers en vrijwel allemaal zonder mondkapje, en de geur van bier overal. Zelfs de prostituees stonden weer in de deuropening en spraken me aan. Ik zei niets terug. Deed ik vroeger ook niet; ik geneer me altijd een beetje als ik over de Wallen loop – waar ik toch echt moest zijn – want ik wil niet dat men denkt dat ik kom hoerenkijken. Achteraf dacht ik: ik had best goedemiddag kunnen zeggen.

Na anderhalf jaar rust-in-Amsterdam is het in één keer weer net alsof er niets gebeurd is. Het is niet anders en ik zal er (nu) niet over klagen, maar ik moet toch wel zeggen dat ik de tijd zal missen dat Amsterdam van míj was. Ik kon heerlijk op mijn gemak door de buurt fietsen en naar de geveltjes kijken zonder bang te hoeven zijn dat ik iemand overreed of dat ik zelf onder een auto kwam of onder het getrappel van een horde toeristen. Wat ik niet zal missen is de poep op straat. Als het weer drukker wordt, zullen hondeneigenaars minder de aandrang voelen om voor mijn deur te gaan zitten kakken. Dat deden ze in groten getale, omdat ze zich alleen en onbespied waanden. Als er voldoende mensen op straat zijn, rapen ze over het algemeen wél hun eigen drol (gedeponeerd via de kont van hun hond) op.

Wat ik mee zal nemen naar de nieuwe tijd is het boodschappen doen om acht uur in de ochtend. Weliswaar zijn de winkels dan nog niet altijd helemaal bevoorraad, maar er is dan wel rust en het is meteen een leuke ochtendwandeling. – De afgelopen maanden zag ik tijdens het wandelen op zondagochtend vaak een meneer op straat met een hond aan de lijn en een grijpstok in de hand. Hij liep de rommel op straat op te rapen. Ik ben benieuwd of hij dat blijft doen als het ook in de ochtend weer drukker wordt.

Written by Ted

26 juni 2021 at 17:11

Geplaatst in Diversen

Dank!

with 2 comments

Graag bedank ik iedereen heel hartelijk voor de felicitaties die ik mocht krijgen voor het toegekend krijgen van een Zilveren Griffel. Ik ben er erg blij mee.

Hier zie je twee foto’s die Chris van Houts (c) in opdracht van de CPNB maakte toen ik de Griffel kreeg uitgereikt. Jurylid Joan Windzak was speciaal naar de uitgeverij gekomen om me de griffel persoonlijk te overhandigen. Van links naar rechts: Sharon Ullers van de CPNB, Joan, ik en Manja Heerze van Leopold. Dat we alle vier gekleed waren in de tinten zwart en wit, was toeval, maar we vormden met zijn vieren een prachtig plaatje.

(c) Chris van Houts CPNB
(c) Chris van Houts CPNB

Written by Ted

24 juni 2021 at 05:26

Geplaatst in Diversen