tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Archive for the ‘Diversen’ Category

Succession

with one comment

successionDe serie kreeg een Golden Globe omdat het de beste tv-serie zou zijn: Succession. Er zijn inmiddels twee seizoenen van elk tien afleveringen te zien op HBO en ik heb de eerste reeks doorgewerkt. Ik gebruik dat woord niet voor niets, want ik vond het een straf om ernaar te kijken. Er komt werkelijk niemand in de serie voor die ook maar enigszins aardig of aangenaam is. Iedereen scheldt elkaar aan de lopende band op een verschrikkelijke manier uit en dat is ontstellend vermoeiend. Je word er lamlendig van en hoopt vergeefs dat de personages een voor een doodgaan om verlost te zijn van zo veel opzettelijk kwaad.
In een poging om te achterhalen hoe het kan dat deze serie zo geprezen wordt, zag ik een filmpje waarin gewag gemaakt wordt van de humor in de serie. Dat is mij totaal ontgaan. Niets van wat ik in de eerste tien afleveringen zag vond ik ook maar in de verste verte lachwekkend of amusant. Integendeel. Ik raakte juist steeds meer gedeprimeerd. Maar nu ik weet dat het humoristisch bedoeld is, zal ik toch maar aan de tweede serie beginnen, in de hoop dat ik gevoel voor humor krijg.

Written by Ted

17 januari 2020 at 07:39

Geplaatst in Diversen

Gesprek naar aanleiding van ‘Muidhond’

leave a comment »

muidhondMaandag 27 januari vindt in Rotterdam een “talk” plaats naar aanleiding van de nieuwe film Muidhond van de Vlaamse filmmaker Patrice Toye die naar het gelijknamige boek van Inge Schilperoord is gemaakt, en die deze maand in première gaat. Beiden zijn aanwezig bij het gesprek dat zal gaan over de moeizame wijze waarop omgegaan wordt met mensen die bij zichzelf  pedoseksuele gevoelens ontdekken. De andere twee gesprekspartners zijn psychotherapeut Jules Mulder en ik. Kijk hier voor meer informatie.

ma 27 jan, 20:30, Hilton Rotterdam Zaal, €6/€5 (voertaal: Nederlands)

Written by Ted

15 januari 2020 at 08:25

Geplaatst in Diversen

Aart Staartjes (1938-2020)

with 3 comments

aart-staartjesIn mijn leven als schrijver was Aart Staartjes een verademing. Ik stuurde hem in 1982 of 1983 versjes en hij schreef terug: We willen geen versjes. Wel scenario’s.
Ik zocht uit hoe je een scenario schrijft en dat was het begin van meer dan twintig jaar werken voor Sesamstraat en later Het Klokhuis. Een heerlijke tijd waarin ik alle ruimte kreeg om mijn mogelijkheden te ontplooien. Ik kwam op het juiste ogenblik, want de speelse ondeugendheid van mijn teksten paste mooi bij zijn opvattingen over kwaliteit en weerbaarheid.
Hij is jarenlang geamuseerd gebleven over een zin die ik Meneer Aart liet zeggen als die denkt dat de transistorradio uit zijn huis is gestolen: ‘Sesamstraat hólt achteruit!’
Met zijn vertrek als leidinggevende werd zoetjesaan ook mijn eigen vertrek ingeluid, want daarna werd alles anders. Zo duidelijk als Aart was werd het daarna nooit meer: als-ie een scène afkeurde vond hij het niet nodig om te reageren en als er geld op mijn rekening verscheen wist ik dat-ie een scène aangekocht had. Zo simpel. Het was to the point, geen gezeur, geen hypocrisie, geen diplomatie; ik wist daardoor wat ik aan hem had. Een basis voor vriendschap was er niet, maar ik vond het fantastisch dat hij naar de uitreiking kwam van de Theo Thijssen-prijs toen ik die in 2009 kreeg.
Dit plaatje is een fragment van een scène die ik in het prille begin voor Sesamstraat heb geschreven. Ik had er stiekem tóch een versje in gesmokkeld. Hij kocht de scène aan en schreef er voor de productieafdeling bij: lied laten componeren!!
Dat is wat Aart deed: hij zorgde voor de muziek waar je werk op kon dansen.

Written by Ted

13 januari 2020 at 06:43

Geplaatst in Diversen

Ruzie

with 3 comments

roos met dornenMoeder van Lieshout: Hoe gaat het met jullie?
Ik: We hebben ruzie.
Moeder van Lieshout: Stuur hem maar bloemen.
Ik: Die kan hij in zijn reet steken.
Moeder van Lieshout: Maak er dan maar rozen van.

Written by Ted

12 januari 2020 at 06:44

Geplaatst in Diversen

Verse kruiden over

with one comment

kruidenJe hebt wat verse kruiden over. Een paar blaadjes basilicum, of je vindt in de groentela een bosje kruiden dat je bent vergeten en waar nog wat mooie blaadjes aan zitten. Is het dille of dragon, dan kun je een schoon potje nemen, de kruiden erin doen en overgieten met een paar lepels witte (wijn)azijn. Als de blaadjes onder blijven staan, kan er verder weinig meer mee gebeuren en heb je na een paar dagen heerlijke kruidenazijn voor in een salade.
Is het basilicum, oregano, tijm, marjoraan of salie, snij fijn, doe in een potje en giet er zuinig goede olijfolie op. Net genoeg tot de blaadjes onderstaan. Hoe teerder het blad en hoe fijner gesneden, hoe sneller je de olie moet gebruiken, maar een week bewaren kan zeker wel en dat hoeft niet in de koelkast.

Kook goede, dunne pasta. Fruit teentje knoflook heel zacht in een pan met een drup gele olijfolie. Knoflook mag niet kleuren (wil je geen knoflook, gebruik dan een sjalotje), snipper er wat gedroogde of verse rode peper bij en verder niks. Doe de pasta erbij en hussel. Schep op bord en lepel je eigengemaakte verse olie erover (die mag niet verhit worden!). Bestrooi met geraspte kaas of laat die weg en gebruik dan wat zout.

Je kunt zo ook verse rozemarijnolie maken, maar sprenkel die over gebakken aardappeltjes en/of groente uit de oven.

Written by Ted

10 januari 2020 at 05:48

Geplaatst in Diversen

Welke misdaad leent zich niet voor een langlopende serie?

with one comment

lecterEerder schreef ik een stukje over de mode om seizoenenlang series te wijden aan mensen op het slechte pad. Ik kijk daar niet naar, omdat ik niet verleid wil worden om sympathie op te brengen voor boeven. Ik denk dat dat bij mij begon bij Dexter. Ik was idolaat van Six Feet Under, waarin de acteur die Dexter speelde een mooie rol had, dus ik wilde Dexter ook zien. Maar al na een halve aflevering haakte ik af, omdat de serie precies dat deed wat ik niet wil: moord tot op zekere hoogte billijken omdat het slachtoffer slecht is. Tja, dat is een slippery slope
Dexter zal niet de eerste serie zijn geweest met een misdadiger in de hoofdrol die jarenlang liep; inmiddels zijn het er honderden. Wat ze wel interessant maakt is aan welke misdaad zo’n hoofdpersoon zich schuldig mag maken voor hij de sympathie of empathie van de kijker verliest. Met andere woorden: als er misdaden zijn die de kijker min of meer acceptabel genoeg vindt om mee te blijven leven met het hoofdpersonage-op-het-slechte-pad, zijn er misschien ook misdaden die de kijker niet pruimt. En dan heb ik het specifiek over een serie waarin de hoofdrol is weggelegd voor een slechterik wiens leven meerdere seizoenen wordt gevolgd. Dus niet een situatie zoals bijvoorbeeld The Silence of the Lamb. Daarin spelen Anthony Hopkins en Jodie Foster de hoofdrol, maar je leeft mee met het personage dat door Foster wordt gespeeld en niet met Hannibal Lector. – Er is later overigens nog een serie gemaakt over dit personage.

Zijn er misdaden die zo erg worden gevonden dat kijkers een pleger daarvan niet wensen te volgen? Volgens mij is daar wel een indicatie van te geven op grond van series die wel door de beugel kunnen. Ik noemde Dexter al: die vermoordde boeven. In Breaking Bad raakt een gewone man verwikkeld in drugs. Dat is ook acceptabel voor de kijker. Narcos gaat volgens mij over een drugsbaron, dus dat is ook niet erg genoeg voor kijkers om zich af te wenden. The Godfather en Penosa gaan over de maffia, als ik het goed heb. Kan ook door de beugel. Maar wat kan niet?

  1. Een seriële kindermisbruiker. Volgens mij is een langlopende serie waarin we geacht worden mee te leven met een man die meerdere kinderen misbruikt niet mogelijk, omdat kijkers afgehaakt zijn vóór het tweede seizoen kan beginnen.
  2. Een incidentele kindermisbruiker. Daar moeten we ook niks van hebben, maar als het per ongeluk een keer gebeurt of hij komt op het laatste moment tot inkeer, dan zou een serie over hem mogelijk zijn, maar geen langlopende.
  3. Een seriële kindermoordenaar. Het is opmerkelijk, maar de maatschappij vindt kindermisbruik veel erger dan kindermoord. Waarschijnlijk omdat men er vanuit gaat dat het vermoorden van een kind zonder vooropgezet plan geschiedt en het misbruiken van een kind wel. Een serie over een kindermoordenaar is mogelijk, maar langer dan één seizoen zal die niet duren, tenzij de hoofdrolspeler gaandeweg vervangen wordt door een ander hoofdpersonage.
  4. Een seriële verkrachter. De meeste kijkers willen zich niet vereenzelvigen met zo iemand. Ook niet als duidelijk is dat hij gedreven wordt door een stoornis of door lusten waar hij zelf niet zo veel aan kan doen.
  5. Een incidentele verkrachter. De grens tussen verkrachting, aanranding, seksueel misbruik en ongepast seksueel gedrag is soms lastig te trekken. Als een serie daarmee speelt is een serie over zo’n personage mogelijk. Maar langer dan één seizoen?
  6. Een incidentele kindermoordenaar. Als iemand een kind vermoordt omdat het per ongeluk in de auto zat waarin een boef werd opgeblazen, en de dader heeft daar spijt van, dan is een serie over zo iemand denkbaar, juist omdat die spijt gelaagdheid aanbrengt in het personage. Was er opzet in het spel, dan lijkt me een langlopende serie alleen mogelijk als het gaat om de wroeging van de hoofdpersoon.
  7. Een kindermishandelaar. Twijfelgeval, want er zijn flink wat films en series geweest waarin een kind werd gegijzeld, en dat an sich is natuurlijk mishandeling. Maar dan was de dader toch niet het hoofdpersonage, volgens mij, althans niet meerdere seizoenen lang.

Hm, hier blijf ik steken. Volgens mij is geen enkele andere misdaad taboe voor een langlopende serie. Of zie ik een misdaad over het hoofd? Wie vult mijn Top 10 aan?

Written by Ted

5 januari 2020 at 17:14

Geplaatst in Diversen

Veel kunst toegewenst in 2020!

with 2 comments

gidsElk jaar heeft de VPRO Gids een erg leuke omslagontwerpwedstrijd. Het aardigste aspect ervan is dat de jury ruiterlijk inzicht geeft in de overwegingen. Op het omslag van het eerste nummer van dit jaar staat de winnaar van de meest recente wedstrijd, die als thema had: bubbel. We zien een hoofd in bubbelplastic en de jury zegt erbij: ‘Het winnende beeld was zo sterk dat we dachten het al eens eerder gezien te hebben.’

Dat hoeft niet te verbazen, want wie googelt op head bubble plastic komt tientallen beelden tegen die gebaseerd zijn op hetzelfde idee. Originaliteit heeft dit jaar dus geen rol van betekenis gespeeld, wat niet wil zeggen dat het winnende ontwerp niet prima is. Het gaat mij ook niet om de keuze, maar om het inkijkje dat de jury geeft. ‘Wisten we maar wat hij bedoelde!’ riepen juryleden Wendy en Jimme uit bij een ontwerp dat ze niet begrepen. ‘Omdat we er niets van snapten (…) moesten we ook deze inzending terzijde schuiven.’

Zie hier een essentieel probleem van jury’s. Om te kunnen winnen zal een inzending moeten passen binnen het bevattingsvermogen van de jury, in het bijzonder binnen dat van de juryleden die het minst ruimdenkend zijn. Dat betekent dat een werk dat buiten hun denkkader of intellectueel bereik valt, of dat het voorstellingsvermogen van de jury te boven gaat, zo goed als kansloos is. – Laat dat een troost zijn voor wie een prijs hoopte te winnen en hem niet kreeg.

Het is een beetje als met poëzie. Heel veel mensen wijzen poëzie af omdat ze die niet begrijpen; het zijn juist de mensen die accepteren dat er altijd poëzie zal zijn die ze niet begrijpen, die van gedichten kunnen genieten. Je openstellen voor kunst die je niet snapt werkt geestverruimend. – Die 77 miljoen die afgelopen nacht de lucht in ging had beter naar kunst en kunsteducatie kunnen gaan.

Ik wens jullie allemaal een fantastisch jaar vol kunst toe en het vermogen om blij te zijn dat je daarvan een verrukkelijk deel nooit zult begrijpen.

Written by Ted

1 januari 2020 at 12:10

Geplaatst in Diversen