tedvanlieshout.nu

schrijver, dichter, beeldend kunstenaar

Archive for the ‘Diversen’ Category

‘Van mij’ in het theater!

with one comment

Vandaag en morgen in Schouwburg Odeon in Zwolle de première van een nieuw theaterstuk van Theater Gnaffel onder leiding van Rob Vriens dat Van mij heet. Het is gebaseerd op en geïnspireerd door gedichten van mij en bestemd voor kinderen vanaf vier jaar. Ik ben reuzebenieuwd en ga morgen zelf kijken in Zwolle. Komen jullie ook? Kijk hier of er nog kaarten zijn!

Bekijk hier de speellijst en lees een kort interview met de regisseur.

Op de site van Theater Gnaffel lezen vier mensen die met de voorstelling te maken hebben ieder een gedicht voor. Heel leuk om te zien!

Written by Ted

19 september 2020 at 16:06

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (15)

leave a comment »

Mijn boek Ik ben een goochelaar is door de Turkse overheid aangemerkt als obsceen. Het mag niet aan minderjarigen verkocht worden omdat het de spiritualiteit en ontwikkeling van jeugdigen zou schaden. Het nieuws is opgepikt door Tzum en De Standaard, maar verder niet. In Turkije zijn er voorzichtige stemmen die proberen om het verbod niet helemaal onopgemerkt te laten. Charmant is deze boodschap op Twitter, die ik niet kan lezen, maar de facebookvertaler heeft er onder meer van gemaakt: hormoonvrij pedagogisch. – Ik moet zeggen dat ik zelden zo’n mooi compliment heb gekregen.

In het verleden zou men hier in Nederland geroepen hebben dat de vrijheid van mening en kunstuiting in gevaar is, maar kunst is (ver) buiten de Top 10 van de Belangrijkheid gekukeld. Kunst dient in het huidige tijdsbestek in het kader te staan van de morele overtuiging van de dag (en kunstenaars en musea werken daar, publieksvriendelijk als ze zijn, regelmatig aan mee). Kunst die niet past in de culturele kokervisie van het moment dient te worden afgekeurd, verwijderd en eventueel zelfs vernield. In Breda is een kunstwerk van Erik Kessels verwijderd van een skatebaan nadat er anoniem (!) over geklaagd was en sponsoren zich dreigden terug te trekken*.

Om te verantwoorden dat men kunst geweld aan wil doen, ook tegenover het eigen geweten, vergoelijkt men het met dedain: het is geen échte kunst; het is geen belangrijke kunst; het is maar voor kinderen; het is immoreel; het vertegenwoordigt weinig financiële waarde; het moet zichzelf kunnen bedruipen… enzovoort. Hoe kleiner van geest men is, hoe kleiner kunst gemaakt wordt.

Goed, mijn boek is inderdaad niet zo belangrijk in het licht van het grootse en magnifieke dat door ons verricht wordt. Niemand slaapt er minder om als het er niet zou zijn. Net als die standbeelden. Die schilderijen. Die monumenten. Die taal. Die kunst. Die cultuur. Het mag, als puntje bij paaltje komt, wel weg.

Daar staat wel tegenover – en die nuance wil ik graag nadrukkelijk maken – dat Turkije (lees: de Turkse uitgever) het heeft aangedurfd om mijn werk in het Turks uit te geven. Er zijn heel veel landen die zich sowieso niet aan mijn werk wagen, en dus ook niet het risico lopen dat het werk verboden wordt.

Met andere woorden: al met al is het beter dat kunst gemaakt wordt en daarna verboden of vernietigd, dan dat er aan kunst uit gemakzucht of moedeloosheid maar niet eens begonnen wordt.

===

*https://www.nrc.nl/nieuws/2020/09/15/skatebaan-verwijdert-fotos-erik-kessels-na-online-kritiek-a4012067#/handelsblad/2020/09/16/#202 zit mogelijk achter een betaalwand.

Written by Ted

17 september 2020 at 06:45

Geplaatst in Diversen

‘Heeft u een idee hoe we bij u binnen kunnen komen?

leave a comment »

Foto door Tim Mossholder op Pexels.com

Wie een idee heeft voor een televisieprogramma kan daar in de regel niets mee. Productiemaatschappijen en omroepen gebruiken liever hun eigen ideeën, omdat dan de rechten bij de productiemaatschappij/omroep berusten. Die rechten zijn goud waard, met name als het programma succesvol blijkt en verkocht wordt aan het buitenland.

Maar daardoor blijven ideeën die bij het publiek aanwezig zijn natuurlijk liggen. Onontgonnen goud! Daar is nu iets op gevonden. Kijkers kunnen via deze site ideeën aanleveren. En aan het probleem van de rechten is meteen ook gedacht: wie een idee aanbrengt verklaart bij voorbaat af te zien van alle rechten. Je moet aankruisen dat je dat doet vóór je verder gaat, en nergens in diezelfde verklaring staat dat je een vergoedIng krijgt voor het inleveren van je rechten.

Nu is auteursrecht onvervreemdbaar, maar daar is meteen al rekening mee gehouden. In het stukje staat dat op een idee geen rechten berusten, dus er is goed nagedacht over hoe men een idee kan “stelen”, zonder er iets voor te hoeven betalen. Ja, bij een tweede stukje staat dat er over een vergoeding kan worden gesproken, maar daarover wordt niets afgesproken, dus het kan ook een boekenbon zijn. De procedure is dat jij een idee aanbrengt en dat de omroep of producent er vervolgens een format van maakt dat wél auteursrechtelijk beschermd is. Met andere woorden: niet jij bent de auteursrechthebbende, maar de omroep/producent.

Deze procedure kun je vergelijken met de volgende situatie: je vult je naam en adres in, geeft aan wanneer je niet thuis bent, en door te ondertekenen reik je de huissleutel over aan de inbreker.

Written by Ted

15 september 2020 at 05:54

Geplaatst in Diversen

‘Ik ben een goochelaar’ “obsceen”

with 3 comments

CNN Turkije maakt er nu ook melding van dat mijn boek Ik ben een goochelaar, geïllustreerd door Sylvia Weve, door het Turks Ministerie van Familie, Arbeid en Sociale Zaken is bestempeld als ‘obsceen’. Dat betekent – voor zover ik het begrijp, want ik kan geen Turks lezen – dat het boek niet verkocht mag worden aan (of gelezen worden door?) personen jonger dan 18 jaar. Ik begrijp totaal niet waarom en ik weet het alleen omdat ik er op ben gewezen door IFoX op Twitter; niet doordat het Ministerie daar de uitgever of mij een bericht over heeft gestuurd. In Nederland is het boek – dat momenteel niet in de winkel verkrijgbaar is – nooit een probleem geweest.

Het boek gaat over een jongetje dat een goocheldoos erft zonder gebruiksaanwijzing. De truc van het doorgezaagde weesmeisje gaat verkeerd als vader in de kist gaat liggen en wordt doorgezaagd.

Written by Ted

14 september 2020 at 06:38

Geplaatst in Diversen

Obscene publicatie

leave a comment »

Ik heb daar persoonlijk geen bericht van gehad, maar op Twitter kwam het bericht voorbij dat het Turkse Ministerie van Familie, Arbeid en Sociale Zaken mijn boek, Ik ben een goochelaar, dat in Turkse vertaling Ben bir aihirbzim heet, tot obscene publicatie heeft verklaard. Wat de consequenties daarvan zijn, weet ik niet. Het boek gaat over een jongetje dat zijn vader redt als de goocheltruc van het doorgezaagde weesmeisje verkeerd is afgelopen, en vader in twee helften is gezaagd (uiteindelijk wordt hij uiteindelijk weer aan elkaar gegoocheld). Eerder was een Canadese recensent, onbekend met de naam van deze oude truc, verbijsterd over het feit men in Nederland kennelijk weesmeisjes doorzaagt. Misschien heeft men ook in Turkije gedacht dat er echt weesmeisjes voor dit doel worden gebruikt.

De kwestie is aan het licht gebracht door deze organisatie, Initiative for Freedom of Expression (IFox), die zich inzet voor vrijheid van pers in Turkije: http://www.dusun-think.net/en/news/another-book-declared-obscene-publication/ Een moedige verantwoording over wie er achter deze organisatie zit, lees je hier.

Written by Ted

12 september 2020 at 10:43

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (14)

leave a comment »

De meeste mensen die op de Wallen in Amsterdam rondlopen komen vanwege het Red Light District en de coffeeshops. Sommigen komen voor het oudste gebouw van de stad: de Oude Kerk op het Oudekerksplein. En sinds kort kan men op datzelfde plein, op nummer 22, verscholen achter een deurbel en een smalle gang, naar een nieuw museum dat een initiatief is van een man met een passie: het Horlogemuseum van Ralph Jansen.

Het museum is een must voor wie van horloges houdt, maar de Engelse naam van het museum – Watchmaker Museum – kan je wel op het verkeerde been zetten, want de collectie toont horloges in allerlei variaties, maar niet zozeer de kunst van het máken van horloges. De keuze van de naam zal wel te maken hebben met de beschikbaarheid van url’s op het internet.

Het is te hopen dat veel mensen de weg naar dit alleraardigste museum zullen vinden, want het is een geweldig initiatief in een buurt die overspoeld wordt door toeristen die door de bomen van dames & drugs het bos van kunst & cultuur niet meer zien. Voor reserveringen kunt je e-mailen naar info@watchmakermuseum.com of bellen: 06-443 856 55.

Hier leidt Ralph je rond in dit filmpje op Facebook dat gemaakt is door Ian Wagenhuis:

www.facebook.com/watch/?v=755217905261814&extid=h3eJFaLJecLgwNBw

Written by Ted

10 september 2020 at 06:10

Geplaatst in Diversen

Betaalde seks vs. huishoudgeld

leave a comment »

Gisteren was op het nieuws dat er vanuit het CDA een initiatief is om betaalde seks te verbieden. Ik schreef op Facebook/Twitter:

‘CDA wil betaalde seks afschaffen. Dus dames, geen huishoudgeld meer, geen parfummetje, geen weekendtripje, geen gouden ketting en geen etentje buiten de deur meer met rozen, rumbonen en rode wijn. Seks moet voortaan gratis. :-)’

Sommigen begrepen wat ik daarmee bedoelde, maar velen niet en gingen ermee de “seksistische” toer op door aan te voeren dat het ook voor heren geldt. – Ja duh.

Waar ik op doelde was dat als iemand onbetaalde seks wil, hij/zij wel degelijk moet investeren. Soms kost verleiden – zoals investeren in liefde heet – niks, maar meestal gaat het dan om iemand die van zichzelf aantrekkelijk is: een mooi gezicht, een begeerlijk figuur, aantrekkelijke status, veel geld, macht, enzovoort. Maar voor de meesten van ons, die minder gezegend zijn, moet er toch wat meer aan te pas komen: een bloemetje (kost al gauw een tientje), een flesje wijn, een kaarsje, een etentje, een avondje uit, een kettinkje, een stropdas, een lingeriesetje, enzovoort, enzovoort (je bent zó een paar honderd euro kwijt) en dan hoop je dat je genoeg betaald hebt om degene op wie je een oogje hebt het bed in te lokken.

Waarmee ik wil zeggen: onbetaalde seks bestaat eigenlijk niet. Je hoeft er weliswaar niet altijd geld voor te betalen, maar zonder investering – denk ook aan het investeren van tijd en moeite – komen de meeste mensen niet aan de gewenste hoeveelheid (onbetaalde) seks.

Ik speelde in op het voorstel van het CDA waarin het specifiek gaat om betaalde seks die door vrouwen wordt aangeboden; vandaar dat ik het woord ‘dames’ gebruikte. Ik gebruikte ook de term ‘huishoudgeld’, omdat vroeger vrouwen stopten met werken als ze trouwden en dan volledig afhankelijk waren van het loon van hun man. In de wet stond dat vrouwen hun man moesten gehoorzamen en dat ze aan ‘de huwelijkse plicht’ dienden te voldoen. Gratis neuken dus. In plaats van een honorarium kregen ze huishoudgeld.

Ik hoop dat het nu duidelijk is. 🙂

Written by Ted

4 september 2020 at 08:26

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (13)

leave a comment »

Deze keer fragmenten uit de prachtige column, ‘De wereld van gisteren‘, die Tommy Wieringa afgelopen zaterdag voor NRC Handelsblad schreef. Volkomen los en onafhankelijk van zijn betoog zou ik graag willen toevoegen dat niet alleen de overheid met minachting kijkt naar kunst en cultuur, maar ook wij-met-zijn-allen. De laatste jaren worden kunstenaars vaker en vaker op de vingers getikt en zelfs afgeserveerd als ze zich middels hun kunst niet gedragen binnen sociaal wenselijke, burgerlijke grenzen. Het ijzingwekkende is dat kunstenaars zelf gretig meedoen met het doorzagen van de poten onder elkaars stoel, als in het publieke domein van de sociale media het doel belangrijker wordt gevonden dan het beschermen van kunst.

‘Pas deze week zag ik de videoboodschap waarin Angela Merkel zich tot de kunstenaars van haar land richt. Geserreerd en inhoudelijk praat ze over het belang van cultuur voor Duitsland, met zijn rijke aanbod van musea, theaters, operahuizen en literatuurclubs. Ze wil er alles aan doen om dit aanbod te behouden tot er betere tijden aanbreken. Cultuur acht ze van wezenlijk belang in een mensenleven: „We worden met nieuwe emoties geconfronteerd, ondergaan zelf nieuwe emoties en gedachten, en zijn bereid interessante strijd en discussies aan te gaan. We begrijpen het verleden beter en kunnen met een nieuwe blik naar de toekomst kijken”. Ze eindigt met niet minder dan een liefdesbetuiging: „Liebe Künstlerinnen und Künstler, ik weet dat het een zeer, zeer zware tijd voor u is. Ik weet wat we allemaal missen en hoezeer we erop wachten eindelijk weer live van uw culturele aanbod te kunnen genieten. Tot dan proberen we u zo goed mogelijk te ondersteunen met ons hulpprogramma, maar ook door te zeggen hoe belangrijk u voor ons bent”.

Waar Duitsland voorziet in subsidiëring voor de lange termijn, moeten in Nederland orkesten, musea, gezelschappen, festivals en individuele makers elke vier jaar weer met de bedelnap langs commissies die hun inspanningen beoordelen. Hun horizon reikt niet verder dan die van politici. In beoordelingsrapporten wordt de makers op neerbuigende toon hun plaats gewezen. Het Fonds Podiumkunsten speelde onlangs schooltje door bijvoorbeeld Wende Snijders met een ruim voldoende te waarderen. Goed gedaan meid, maar voor gymnasiumadvies nog wat beter je best doen.

Het schrieperige mecenaat van onze overheden ademt diepe weerzin jegens de culturele sector. In Nederland beweegt de kunstenaar zich in een onverschillige, mogelijk vijandige omgeving. Gemiddeld genomen wordt hij beschouwd als een sjieke bedelaar dan wel een handige profiteur. De woorden nut en noodzaak achtervolgen hem als een kwaaie stank. Pas wanneer hij internationaal aanzien heeft, wordt hij in eigen land serieus genomen. De lof van een politicus ontvangt hij eerst dan wanneer hij zijn kunst zonder subsidie heeft gemaakt. Blokfluitist Erik Bosgraaf (inmiddels uitgeweken naar Duitsland) kreeg in 2010 de Nederlandse Muziekprijs en vertelt in de Volkskrant over de prijsuitreiking: „Halbe Zijlstra, toen net staatssecretaris, zette mij in zijn toespraak neer als voorbeeld van een artiest die zonder subsidie projecten ontwikkelde. Dat mijn cd’s goedkoop bij de Kruidvat lagen en goed verkochten, bewees dat overheidssteun helemaal niet nodig was”. Die mentaliteit wordt door telkens weer nieuwe Zijlstra’s in leven gehouden.

In zijn autobiografie De wereld van gisteren schrijft Stefan Zweig over het Wenen dat hij zich herinnert, dat van voor de wereldoorlogen, waar zeldzame artistieke hoogten werden bereikt. Er bestond „door eeuwenlange oefening een kennerschap dat zijn weerga niet kent, en ten slotte dankzij dat kennerschap een buitengewoon hoog niveau op alle terreinen van de cultuur. De kunstenaar voelt zich altijd daar het best op zijn plaats en tegelijk het meest gestimuleerd waar hij gewaardeerd of zelfs overgewaardeerd wordt. De kunst bereikt altijd daar haar grootste hoogten waar zij een grote rol speelt in het leven van een heel volk.” (Vertaling Willem van Toorn.)

In Wenen waren er een nationaalsocialistische omwenteling en een wereldoorlog voor nodig om haar cultuur eerst provinciaals te maken en vervolgens te vernietigen. Ons huidige dedain voor kunst en cultuur zal een duurzamer soort verwoesting blijken.’

Written by Ted

3 september 2020 at 05:50

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (12)

leave a comment »

Wij hebben graag de mond vol van een inclusieve samenleving waarin iedereen aan bod komt, maar wie naar kunst en cultuur kijkt, ziet in het algemeen opmerkelijke kokervisie. Alle muziek, of laten we zeggen alle muziek die tot ons komt via de reguliere radiozenders, komt voor 99% uit het Westen en meer bijzonder uit de Verenigde Staten, Groot Britannië en het eigen land. Er zijn nog twee andere grote landen op deze wereld en de muziek daaruit kennen we niet en horen we nooit. Alsof die muziek volstrekt niet bestaat. We kennen Rusland en China vooral van handelsoorlogen en gemene zaken, en ook nog wel van de kunstzinnige en culturele rol die beide naties in het (verre) verleden hebben gespeeld. Maar dat er vandaag de dag kunst wordt gemaakt, dat weten we niet omdat de media er geen kond van doen. Laat staan dat de media ons kennis laten maken met kunst en cultuur uit kleinere landen.

Daarom hier een stukje uit een film dat menigeen zal verbazen of tot een glimlach zal bewegen, met filmmuziek die ertoe doet.

Dit fragment is uit een Griekse film die Christmas Tango (2011) heet, waarin culturen elkaar ontmoeten in een tango uit Griekenland. Wie het Grieks niet beheerst kan het verhaal niet volgen, maar gaandeweg wordt wel duidelijk waarom ik juist dit fragment gekozen heb.

Voor wie de muziek van de film, van Yannis Aiolou, net zo prachtig vind als ik, is hier de volledige titelmelodie te horen, en wel de gezongen versie. Ik vind de instrumentele versie eigenlijk mooier, maar een tango in het Grieks hoor je op de radio nóóóit! Echt helemaal nooit. Net zo min als de hedendaagse Russische of Chinese muziek waar talloos veel miljoenen mensen dagelijks naar luisteren. Maar niet wij. O, nee.

Written by Ted

27 augustus 2020 at 08:50

Geplaatst in Diversen

De overheid als dealer

with 2 comments

Foto door Alexander Krivitskiy op Pexels.com

In de Rotterdamse haven is cocaïne ter waarde van 75 miljoen euro onderschept en vernietigd. Laten we dat probleem eens effe oplossen. Hoe? Zo.

  1. Als je als overheid die geconfisqueerde cocaïne niet vernietigt, heb je 75 miljoen euro om de handel in drugs te bestrijden. Vernietig je de cocaïne, dan heb je niets.
  2. Als je cocaïne ter waarde van 75 miljoen euro uit de handel neemt, dan stijgt de prijs van de overgebleven cocaïne volgens het principe van vraag en aanbod. Dus door cocaïne te vernietigen maak je cocaïne schaarser en dus duurder. Wie profiteert daarvan? Juist, de cocaïnehandelaren. Met andere woorden: de overheid bestrijdt de handel in drugs nu niet, maar stimuleert die juist.
  3. Hoe schaarser en hoe duurder de cocaïne, hoe moeilijker het wordt voor (verslaafde) gebruikers om het spul te bemachtigen. Daardoor stijgt de criminaliteit.
  4. Om criminaliteit te bestrijden heeft de politie geld nodig, maar dat geld is er niet, omdat de handelswaar is vernietigd.
  5. Als de overheid in beslag genomen cocaïne zelf verhandelt – gereguleerd, onder toezicht – daalt de criminaliteit omdat verslaafden het spul makkelijker kunnen kopen. Bovendien verdient de overheid geld om de handel verder aan te pakken en om ontwenningsprogramma’s te bekostigen.
  6. Het terugzetten in de markt van in beslag genomen drugs brengt de cocaïnehandel een flinke slag toe, want cocaïnehandelaren hebben er een concurrent bij, waardoor ze veel minder kunnen verdienen. Immers: hoe meer cocaïne er op de markt is, hoe goedkoper die is.
  7. Dus: als de overheid stopt met het vernietigen van in beslag genomen drugs, maar ze gelegaliseerd terugzet in de markt, wordt het probleem opgelost en komt er een overdaad aan ruimte in gevangenissen.

Written by Ted

24 augustus 2020 at 05:29

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (11)

leave a comment »

Ook in de afgelopen periode hebben we weer meegemaakt dat kunst en cultuur in de hoek zitten waar de klappen vallen. In de coronatijd heeft de cultuursector van alle sectoren de zwaarste verliezen geleden. Tegelijkertijd ondersteunde de overheid de cultuursector verreweg het minst. Slim, want als je de kunstsector te weinig geld geeft, gaat men elkaar onderling bevechten en doet dat door andermans creatieve prestatie neer te halen (waarom krijgen zij wel subsidie en wij niet?). Met als gevolg dat de conclusie van wie toch al weinig op heeft met kunst al gauw luidt dat de kunstsector zelf ook vindt dat het ’t geld niet waard is. Bovendien werden beelden in de afgelopen tijd ook fysiek omgetrokken, niet per se uit minachting voor de kunstenaar en diens prestatie, maar omdat je kunst makkelijker kapot kunt maken dan het onrecht bestrijden dat het symboliseert. Kunst als bijkomende schade dus. Als bijvangst die overboord gezet wordt.

Maar ook op het meest benepen niveau krijgen kunst en cultuur om de oren geslagen. Altijd al. In een Portugees museum kwam ik dit schilderij van Jacob Adriaensz Backer tegen. Dat wil zeggen: een kopie ervan. Over de pronte borstjes was een sticker geplakt met de mededeling dat het schilderij was verplaatst. Waarom was de boezem afgeplakt? Censuur? Taboe? Naakt ligt hééél moeilijk vandaag de dag.

Niet in dit geval. Het museum had een tentoonstelling ingericht van werk dat op enig moment aan censuur onderhevig is geweest of buiten het zicht van het publiek is gehouden, in het bijzonder omwille van het bloot. En om dat kracht bij te zetten en aandacht voor de tentoonstelling te vragen, werd de sticker op een strategische plek geplakt.

Maar: bij die gratis toegankelijke tentoonstelling in hetzelfde gebouw zat wel een suppoost om kinderen weg te houden.

Written by Ted

20 augustus 2020 at 06:47

Geplaatst in Diversen

Koopje!

with 3 comments

doekjesIn de Albert Heijn stuitte ik op deze aanbieding (links). Uiteraard heb ik die doekjes niet gekocht, want als ik dat wel gedaan had, zou ik nu onmiddellijk door mijn Facebookvrienden op de vingers worden getikt wegens het milieuonvriendelijke aspect van dit product, en om de reprimandes kracht bij te zetten zou men mij overladen met handige tips over hoe je schoon kunt maken op je blote knieën met herbruikbare dweilen en biologische groene zeep.

Toch ging ik uit nieuwsgierigheid even kijken wat de gewone schoonmaakdoekjes kosten, zonder toegevoegde geurstof. Ik stuitte direct op een groter pak met exact hetzelfde product met citroentjes, waarin niet 30 doekjes zitten, maar 80 (rechts). Dat was niet in de reclame, maar met 1,29 aanmerkelijk goedkoper dan 60 doekjes in de aanbieding! Daarom heb ik toch maar zo’n pak van 80 stuks gekocht. Niet om te gebruiken, hoor, maar omdat het een koopje was!

Written by Ted

17 augustus 2020 at 06:55

Geplaatst in Diversen

De stad is van de toeristen

leave a comment »

https://nos.nl/video/2343824-mondkapjesplicht-wallengebied-wordt-nauwelijks-nageleefd.html?fbclid=IwAR3RIMwxAbA6KsKGRWTWeI665-OS3bU6HPmC7MN6Cm3647ul7OcXCiO-Sug

In Amsterdam gaat het he-le-maal mis. Niemand trekt zich iets aan van coronamaatregelen, omdat het allemaal vrijblijvend is, er geen communicatie plaatsvindt, en er niemand is die regels kan handhaven. ’s Ochtends, in alle vroegte, als er niemand op straat is, komt er wel eens iemand een bewoner wijzen op het niet dragen van een mondkapje, maar als het wat drukker wordt, verdwijnt het toezicht volledig en moeten de bewoners hun huizen in vluchten om niet onder de voet te worden gelopen door toeristen die zich nergens iets van aantrekken. – Ik kan eigenlijk alleen nog heel vroeg in de ochtend naar buiten, omdat het later op de dag te gevaarlijk wordt.

De stille stad van de eerste drie maanden, we wisten wel dat die droom niet kon blijven duren. Maar dat het helemaal de andere kant op zou draaien, dat had niemand verwacht. Wie had dat gedacht: de toeristen hebben gekregen wat ze wilden: de stad overnemen.

Written by Ted

14 augustus 2020 at 21:40

Geplaatst in Diversen

Over kunst gesproken (10)

leave a comment »

Laermans-verveling-RP-T-1952-142Warmte. Niet iedereen kan naar buiten, laat staan op vakantie. Dan kan de verveling toeslaan.
Deze waterverftekening, Verveelde toeschouwers bij een publieke voorstelling, is gemaakt door de Belgische kunstenaar Eugène Laermans (1864-1940). De aquarel is het toppunt van verveling, want niet alleen het publiek verveelde zich in het theater, maar de tekenaar ook, want die zat een aquarel te maken in plaats van naar de voorstelling te kijken.
  Laermans kreeg heel wat ongeluk in zijn leven te verduren. Op zijn elfde werd hij doof door een hersenvliesontsteking. Hij kon daardoor vrijwel niet meer praten. Toen hij zestig was moest hij stoppen met werken omdat hij blind geworden was. Hij verzuchtte: ‘Gelukkig is hij die kan zien.’
  Kunst heeft te maken met de zintuigen: de ogen die kunnen zien, de oren die kunnen horen, de mond die kan proeven, de neus die kan ruiken en het voelen. Niet alleen het voelen dat je met je vingers doet, maar ook het voelen of het koud of warm om je heen is. En misschien nog wel het belangrijkst: het voelen van binnen. Het gevoel dat een mooi schilderij je kan geven of muziek die je ontroert. Of verveelt.

Dit is het tiende deel in een serie. Mijn bedoeling is om elke week, tot aan mijn 65ste verjaardag later dit jaar, op deze manier uit te dragen hoe belangrijk ik kunst vind. 

Written by Ted

13 augustus 2020 at 06:46

Geplaatst in Diversen

Boodschappen doen? Mondkapje op!

with 3 comments

mondkapje-opHet was ook te mooi om waar te zijn. In april en mei was het heerlijk in het centrum van Amsterdam: omdat de toeristen weg waren, was het uitgestorven in de binnenstad en konden de bewoners zélf weer eens een keer naar de geveltjes kijken. Hoog, Sammy, kijk omhoog, Sammy. Dat kan onder normale omstandigheden niet omdat er dan een toerist onder je fietswiel loopt.

Inmiddels zijn de toeristen terug – niet de toeristen die komen voor de fraaie gevels en de musea, maar de toeristen die komen voor de drank, de drugs en het gratis poepen, plassen en kotsen tegen je voordeur. En omdat het er (weer) zo veel zijn, moeten nu de bewoners van de buurt waar ik woon een mondkapje op als ze een boodschap gaan doen. Om dit duidelijk te maken, zijn met liefde, vakmanschap en uiterste zorgvuldigheid borden in de buurt geplaatst.

Written by Ted

9 augustus 2020 at 09:56

Geplaatst in Diversen